IV SA/Wa 934/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Małaszewska-Litwiniec (spr.), Sędziowie sędzia WSA Katarzyna Golat, sędzia WSA Marzena Milewska-Karczewska, Protokolant st. sekr. sąd. Marcin Woźniak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 lipca 2019 r. sprawy ze skargi Międzyzakładowej Spółdzielni Mieszkaniowej "[...]" w [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lutego 2019 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy oddala skargę. Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzją z [...] lutego 2019 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W., po rozpatrzeniu odwołania [...] Spółdzielni Mieszkaniowej "[...]" z siedzibą w W. od decyzji Zarządu [...] W. z [...] września 2018 r. nr [...], ustalającej warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego z częścią usługową, z garażem podziemnym, dopuszczalnym garażem w części parteru budynku, dopuszczalnymi powierzchniami usługowo-handlowymi w części parteru budynku, infrastrukturą techniczną z ewentualną stacją trato, zjazdem/zjazdami, zagospodarowaniem terenu na działkach ew. nr [...] z obrębu [...] przy ul. [...] w [...] w W., utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję I. instancji. Stan niniejszej sprawy przedstawiał się następująco. Zarząd [...] W., po rozpoznaniu wniosku inwestora U. S.A. z/s w W. z [...] marca 2018 r., uzupełnionego [...] kwietnia 2018 r. oraz skorygowanego [...] sierpnia 2018 r., decyzją z [...] września 2018 r. nr [...] ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego z częścią usługową, z garażem podziemnym, dopuszczalnym garażem w części parteru budynku, dopuszczalnymi powierzchniami usługowo-handlowymi w części parteru budynku, infrastrukturą techniczną z ewentualną stacją trafo, zjazdem/zjazdami, zagospodarowaniem terenu na działkach ew. nr [...] z obrębu [...] przy ul. [...] w [...] w W.. [...] Spółdzielnia Mieszkaniowa ".[...]" z/s w W. w odwołaniu od decyzji Zarządu [...] W. z [...] września 2018 r. wskazał, że w toku postępowania wystosowała 3 pisemne uwagi i zastrzeżenia, informujące o możliwości wystąpienia różnorodnych zagrożeń podczas realizacji tej inwestycji w tak bliskiej odległości od granicy działki Spółdzielni. Ponadto, użytkownicy 44 miejsc postojowych na parkingu osiedlowym, w tym 7 osób posiadających prawo odrębnej własności, zgłosiło swoje zastrzeżenia co do możliwości wystąpienia zagrożeń jakie mogą wystąpić, m.in. możliwość osuwania się ziemi z wykopu w trakcie prac ziemnych, budowy garażu w głębokim wykopie w bliskiej odległości parkingu osiedlowego, obawa przed upadkiem z wysokości przedmiotów, narzędzi lub elementów w trakcie prowadzonych prac budowlanych, montażowych i narażenie na uszkodzenie parkujących samochodów, niedogodności mogące wystąpić w czasie budowy. Spółdzielnia podniosła również, że przedstawiciele developera, reprezentujący inwestora U. S.A., na spotkaniu [...] września 2018 r. nie potrafili przedstawić konkretnych sposobów dla właściwego zabezpieczenia realizacji planowanej inwestycji, twierdząc, że nie spodziewają się wystąpienia zagrożeń dla samochodów parkujących na terenie Spółdzielni. Przedstawiciele dewelopera nie złożyli także żadnych deklaracji co do ewentualnego pokrycia kosztów napraw samochodów, nawierzchni parkingów lub innych elementów, ani też propozycji zadośćuczynienia lub odszkodowania, w przypadku gdyby takie szkody nastąpiły. W tym stanie rzeczy Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z [...] lutego 2019 r. nr [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję Zarządu [...] W. z [...] września 2018 r.. W uzasadnieniu decyzji Organ wskazał, że w sprawie wyznaczono obszar analizowany w formie wielokąta, w którym znajduje się zabudowa jednorodzinna, usługowa, a zabudowa wielorodzinna znajduje się w części obszaru analizowanego zawartego pomiędzy ulicami [...], [...], [...] i [...]. W ocenie Organu, analiza w zakresie funkcji i zagospodarowania terenu prowadzi do wniosku, że planowana inwestycja odpowiada pod względem funkcji, jak i zagospodarowaniu terenu zabudowie, znajdującej się w obszarze analizowanym i stanowi kontynuację funkcji znajdującej się w obszarze. Realizacja inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego z częścią usługową, z garażem podziemnym, dopuszczalnym garażem w części parteru budynku, dopuszczalnymi powierzchniami usługowo-handlowymi w części parteru budynku, infrastrukturą techniczną z ewentualną stacją trafo, nie koliduje z istniejącą zabudową i mieści się w pojęciu kontynuacji funkcji. Organ, rozpoznając ponownie sprawę w zakresie wyznaczenia podstawowych parametrów dla planowanej zabudowy, nie znalazł również podstaw do zakwestionowania stanowiska Organu I. instancji, ponieważ po ponownym określeniu wskaźników zabudowy, wymienionych w § 4 - 8 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. uzyskane wyniki są zbieżne. Ponadto, wniosek inwestora spełnia wymogi określone w art. 52 u.p.z.p. w zakresie obejmującym określenie granic terenu objętego wnioskiem, załączników mapowych, a także jej charakterystykę planowanej inwestycji. W toku postępowania dokonano niezbędnych uzgodnień, określonych w art. 53 ust. 4 u.p.z.p. Organ podkreślił również, że decyzja o warunkach zabudowy nie przesądza o możliwości realizacji przedmiotowej inwestycji. Kwestie usytuowania budynku, w tym także wpływu na sąsiednie nieruchomości, mogą być zaś rozważane na etapie ubiegania się inwestora o pozwolenia na budowę, w którym następuje konkretyzacja ustaleń wynikających z decyzji o warunkach zabudowy. W ocenie Organu, podnoszone w odwołaniu zarzuty dotyczą kwestii związanych z faktyczną realizacją samej inwestycji nie mogą być uwzględnione na etapie postępowania o wydanie decyzji ustalającej warunki zabudowy. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z [...] lutego 2019 r. wywiodła [...] Spółdzielnia Mieszkaniowa "[...]" z/s w W., zarzucając zaskarżonej decyzji naruszenie: a) § 143 do § 169 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 6 lutego 2003 r. w sprawie bezpieczeństwa i higieny pracy podczas wykonywania robót budowlanych, poprzez pominięcie określenia warunków prowadzenia prac budowlanych w głębokich wykopach i wpływu wykonywania takich prac na teren działki sąsiedniej oraz pominięcie określenia warunków zagospodarowania terenu budowy tak, aby wpływ prac budowlanych na teren działki sąsiedniej był znikomy (nr działki [...] [...], [...], [...], [...] obręb [...], KW [...]); b) § 108 do § 132 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 6 lutego 2003 r. w sprawie bezpieczeństwa i higieny pracy podczas wykonywania robót budowlanych, poprzez pominięcie określenia warunków prowadzenia prac na wysokości i wpływu wykonywania takich prac na teren działki sąsiedniej (nr działki [...], [...], [...], [...], [...] obręb [...], KW [...]); c) § 4 ust. 3 pkt 3 litera e) rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie ustalania geotechnicznych warunków posadowienia obiektów, przez pominięcie konieczności wykonania badań geotechnicznych i wpływu prowadzonych prac budowlanych na teren działki sąsiedniej (nr działki [...], [...], [...], [...], [...] obręb [...], KW [...]); d) przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, w postaci obrazy art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a., przez co nie zebrano w sposób wyczerpujący materiału dowodowego i nie ustalono wszystkich okoliczności faktycznych, na których powinno być oparte rozstrzygnięcie; e) art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 11 k.p.a., poprzez wadliwe sformułowanie uzasadnienia prawnego, tj. niedopuszczalne w postępowaniu administracyjnym, ograniczenie się do zrelacjonowania dotychczasowego przebiegu postępowania, przytoczenie szeregu wybranych fragmentów orzeczeń sądowych, zapadłych na tle zupełnie innych stanów faktycznych oraz kategoryczne stwierdzenia organów, że w sprawie spełnione zostały przesłanki wydania decyzji o warunkach zabudowy, wobec czego nie można uznać, by Organ zrealizował obowiązek wyjaśnienia przesłanek, którymi kierował się załatwiając przedmiotową sprawą oraz zasadę ogólną przekonywania. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wniosło o jej oddalenie i potrzymało stanowisko zaprezentowane w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej co oznacza, że Sąd w zakresie dokonywanej kontroli bada czy organ administracji orzekając w sprawie nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Należy dodać, że zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.; dalej p.p.s.a.) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd w składzie orzekającym przyjął za własne ustalenia faktyczne poczynione przez Organy obu instancji, wobec czego za zbędne uznał ich ponowne referowanie. Ponadto, mając na uwadze charakter niniejszej sprawy, pomimo wniosku organu administracji publicznej o jej rozpoznanie w trybie uproszczonym, sprawę skierowano do rozpoznania na rozprawie. Sąd, dokonując zaś kontroli legalności zaskarżonego rozstrzygnięcia – w oparciu o powołane przepisy i w granicach sprawy – doszedł do przekonania, że skarga [...] Spółdzielni Mieszkaniowej ".[...]" z/s w W. (dalej "skarżąca Spółdzielnia") jest niezasadna, ponieważ nie stwierdzono istnienia wad postępowania, które powinny skutkować derogowaniem zaskarżonego rozstrzygnięcia z obrotu prawnego. Co więcej, stanowisko Organów obu instancji w całości zasługuje na aprobatę. Przedmiot sądowej kontroli stanowiła decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z [...] lutego 2019 r. nr [...], utrzymująca w mocy decyzję Zarządu [...] W. z [...] września 2018 r. nr [...], ustalającą warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego z częścią usługową, z garażem podziemnym, dopuszczalnym garażem w części parteru budynku, dopuszczalnymi powierzchniami usługowo-handlowymi w części parteru budynku, infrastrukturą techniczną z ewentualną stacją trafo, zjazdem/zjazdami, zagospodarowaniem terenu na działkach ew. nr [...] z obrębu [...] przy ul. [...] w [...] w W.. Materialoprawną podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2015 r. poz. 199 ze zm., dalej "u.p.z.p."). Stosowanie do art. [...] ust. 1 u.p.z.p., zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Przy czym wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2) teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1; 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi (por. art. 61 ust. 1 u.p.z.p.). Decyzja o warunkach zabudowy rozstrzyga, czy pod względem zasad ładu przestrzennego zaproponowany przez inwestora sposób zagospodarowania terenu jest zgodny z zastanym sposobem zagospodarowania na danym terenie. Pod pojęciem ładu przestrzennego rozumie się "takie ukształtowanie przestrzeni, które tworzy harmonijną całość oraz uwzględnia w uporządkowanych relacjach wszelkie uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, społeczno-gospodarcze, środowiskowe, kulturowe oraz kompozycyjno-estetyczne" (por. art. 2 u.p.z.p.). Przy czym inwestycja ma być realizowana w oparciu o zasadę dobrego sąsiedztwa, rozumianą jako zgodność nowej zabudowy z istniejącym na danym terenie sposobem zagospodarowania (art. 61 § 1 cyt. ustawy). Wpływ planowanej inwestycji analizowany jest w senesie urbanistycznym. Zasada dobrego sąsiedztwa ma na celu powstrzymanie zabudowy niedającej się pogodzić z zabudową już istniejącą na terenach, gdzie nie ma planu zagospodarowania przestrzennego, co jednak nie może prowadzić do nadmiernego ograniczenia inicjatywy w zakresie podejmowania inwestycji budowlanych. W orzecznictwie silnie akcentuje się więc, że nie można odmówić ustalenia warunków zabudowy, jeżeli spełnione zostały warunki określone w art. 61 ust. 1 u.p.z.p. W postępowaniu o udzielenie warunków zabudowy właściwy organ dokonuje zatem analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych, stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji. Analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu jest jedną z czynności procesowych organu, tj. czynności podejmowanych w ramach prowadzonego postępowania wyjaśniającego, które ma dać podstawę do podjęcia decyzji w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy, a w przypadku podjęcia decyzji pozytywnej determinuje jej treść. Przedstawiona w sprawie analiza architektoniczno-urbanistyczna została przez Organy obu instancji oceniona pozytywnie, a Sąd ocenę tą podziela. Opisano w niej stan istniejący, scharakteryzowano funkcje i rodzaje zabudowy w wyznaczonym obszarze, wyprowadzono logiczne wnioski zarówno w zakresie kontynuacji funkcji, jak i określenia konkretnych parametrów zamierzonej zabudowy ze wskazaniem parametrów tej zabudowy na poszczególnych sąsiednich działkach ewidencyjnych. Ponadto, wykonana analiza spełnia wymagania rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Analiza, stanowiąca załącznik do decyzji o warunkach zabudowy pozwala stwierdzić, że w istocie planowana inwestycja jest zgodna z zasadą dobrego sąsiedztwa. Wskazuje ona, że obszar analizowany wyznaczono w formie wielokąta, w którym znajduje się zabudowa jednorodzinna, usługowa, a zabudowa wielorodzinna znajduje się w części obszaru analizowanego zawartego pomiędzy ulicami [...], [...], [...] i [...]. Realizacja inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego z częścią usługową, z garażem podziemnym, dopuszczalnym garażem w części parteru budynku, dopuszczalnymi powierzchniami usługowo-handlowymi w części parteru budynku, infrastrukturą techniczną z ewentualną stacją trafo, nie koliduje więc z istniejącą zabudową i mieści się w pojęciu kontynuacji funkcji. W toku postępowania zbadane zostały również wszystkie istotne okoliczności planowanej inwestycji. Kształt i zakres postępowania wyjaśniającego determinowany był jednak treścią wniosku inwestora oraz przepisów prawa materialnego, stanowiących podstawę rozstrzygnięcia. Wbrew twierdzeniom skargi w sprawie nie doszło więc do obrazy art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. Co dotyczy naruszenia praw osób trzecich odniesienie się do tego zarzutu wymaga spojrzenia na decyzję w przedmiocie warunków zabudowy przez pryzmat art. 6 u.p.z.p., zgodnie z którym, każdy ma prawo w granicach określonych ustawą do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, zgodnie z wymogami decyzji o warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli nie narusza to chronionego prawem interesu osób trzecich. Przy czym w orzecznictwie akcentuje się, że ochrona interesów osób trzecich w postępowaniu o ustalenie warunków może następować tylko w takim zakresie, w jakim nie jest objęta przepisami ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlanego. Innymi słowy, nie może przejmować działań właściwych ochronie interesów osób trzecich, które obowiązany jest uwzględnić organ architektoniczno-budowlany. Wobec tego nie może być ona tak konkretna i szczegółowo określona, jak w pozwoleniu na budowę. Organ wydający decyzję o warunkach zabudowy nie może bowiem wkraczać w kognicję organów architektoniczno-budowalnych. W tej kwestii powtórzyć należy, że decyzja o warunkach zabudowy stanowi swoistą promesę uzyskania pozwolenia na budowę na warunkach w niej określonych, a zatem nie przesądza, że inwestycja powstanie. Dopiero po zatwierdzeniu projektu i uzyskaniu pozwolenia na budowę inwestor może bowiem przejść do realizacji planowanego zamierzenia, jednak do tego czasu nie może podejmować żadnych czynności związanych z budową. Ustalenie warunków zabudowy jest więc to etap procesu inwestycyjnego, który znajduje oparcie wyłącznie w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Szczegółowe okoliczności zabudowy konkretyzują się w następnym etapie procesu inwestycyjnego – postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę. Na etapie, jakim jest postępowanie w sprawie warunków zabudowy, organ nie bada zatem technicznych warunków inwestycji w rozumieniu ustawy Prawo budowlane i przepisów wykonawczych do tej ustawy. To organ architektoniczno-budowlany musi wiążąco wypowiedzieć się co do usytuowania, obrysu i układu istniejących i projektowanych obiektów budowlanych, ze wskazaniem wymiarów, rzędnych i wzajemnych odległości obiektów, w nawiązaniu do istniejącej i projektowanej zabudowy terenów sąsiednich, gdyż dopiero ten organ ocenia projekt budowalny i rozstrzyga, czy projekt odpowiada warunkom wynikającym z Prawa budowlanego oraz przepisów szczególnych. To również ten organ może ewentualnie nałożyć na inwestora obowiązek przeprowadzenia badań geologiczno-inżynierskich. Ponadto, ochrona interesów osób trzecich w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy nie może dotyczyć hipotetycznych stanów faktycznych, których wystąpienie w przyszłości, w sposób dowolny zakładałby organ wydający decyzję o warunkach zabudowy, a takim spekulacyjnym zagrożeniem jest m.in. prowadzenie prac budowlanych w głębokich wykopach w sposób nieuwzględniający faktycznego ukształtowania i struktury geologicznej terenu inwestycji i mogący w związku z tym rodzić niebezpieczeństwo obsunięcia się ziemi. Zarzuty dotyczące uciążliwości planowanej inwestycji, a tym samym naruszenia rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 6 lutego 2003 r. w sprawie bezpieczeństwa i higieny pracy podczas wykonywania robót budowlanych oraz Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie ustalania geotechnicznych warunków posadowienia obiektów, na etapie ustalania warunków zabudowy są zatem przedwczesne i winny być podnoszony w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę. Skoro zaś ochrona interesów osób trzecich w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy może nastąpić tylko w takim zakresie, w jakim nie jest objęta przepisami Prawa budowlanego, to zawarte w zaskarżonym rozstrzygnięciu ogólne sformułowania dotyczące warunków ochrony interesów osób trzecich stanowiące, że użytkowanie planowanej inwestycji nie może powodować uciążliwości dla terenów sąsiednich odpowiadały wymogom określonym w art. 54 pkt 2 lit. d w zw. z art. 64 u.p.z.p. Sąd nie podzielił przy tym oceny, że w sprawie dokonano wadliwego sformułowania uzasadnienia prawnego. W świetle regulacji Kodeku postępowania administracyjnego uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne – wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa (por. art. 107 k.p.a.). Warunek ten został spełniony w sprawie. Organ II. instancji przedstawił bowiem tok rozumowania w klarowanie sporządzonym uzasadnieniu decyzji, w którym zawarł stosowną zindywidualizowaną ocenę w kontekście przywołanego orzecznictwa. W ocenie Sądu, uzasadnienie nie zostało więc skonstruowane w sposób uniemożliwiający realizację zasady ogólnej przekonywania (por. art. 11 k.p.a.). Przejawu naruszenia zasady przekonywania nie można upatrywać bowiem w okoliczności, że Organ II. instancji nie sporządził rozbudowanego uzasadnienia decyzji, skoro w jego treści wprost wskazał, że ponowne zbadanie sprawy doprowadziło do zbieżnej oceny analizy urbanistyczno-architektonicznej, która została dokonana przez Organ I. instancji. Niecelowe byłoby więc ponowne jej referowanie. Co więcej, naruszenia tego rodzaju nie można upatrywać w wydaniu decyzji niezgodnie z oczekiwaniami jednej ze stron, w szczególności gdy w sprawie występują podmioty reprezentujące sprzeczne interesy. Tym bardziej, że zasada przekonywania nie może powodować naruszenia prawa materialnego, w szczególności gdy przepisy wyznaczają treść rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej, m.in. jak w przypadku decyzji związanej, jaką jest decyzja w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a, orzekł jak w sentencji.