IV SA/Wa 937/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marian Wolanin (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Otylia Wierzbicka, Sędzia WSA Marta Laskowska, Protokolant Joanna Kurek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 września 2008 r. sprawy ze skargi W. spółka jawna z siedzibą w P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] marca 2008 r. nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia - oddala skargę - Zaskarżoną decyzją z dnia (...) marca 2008 roku Nr (...) Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta P. z dnia (...) października 2007 r. określającą środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie hali magazynowej z zapleczem socjalno - biurowym wraz z infrastrukturą techniczną na terenie działek ew. nr (...) w obrębie (...) przy ul. (...) w P. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazano, że zarówno z treści art. 46 ust. 1 pkt 1 oraz art. 47 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska, jak i analizy zawartości akt administracyjnych, w szczególności sporządzonego przez biegłego raportu o oddziaływaniu na środowisko planowanego przedsięwzięcia wynika, że brak jest podstaw do uznania, aby w toku postępowania zaistniały przesłanki do odmowy ustalenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia. Sporządzony na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 oraz art. 52 ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska raport zawiera opis planowanego przedsięwzięcia wraz z charakterystyką przedsięwzięcia oraz warunki wykorzystywania terenu w fazie realizacji i eksploatacji, przewidywane wielkości emisji wynikające z funkcjonowania planowanego przedsięwzięcia, opis elementów przyrodniczych środowiska, jak również opis analizowanych wariantów, łącznie z wariantem jego nierealizowania, zawierającym określenie przewidywanego ich oddziaływania na środowisko (również w przypadku dużej awarii przemysłowej). W raporcie zamieszczono uzasadnienie dla dokonanego wyboru wariantu realizacji przedsięwzięcia odnoszące się do oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Poza sporządzeniem raportu dokonano również niezbędnych uzgodnień z Wojewodą (...) oraz Państwowym Wojewódzkim Inspektorem Sanitarnym. Mając na uwadze zaistnienie wymienionych okoliczności organ stwierdził, że decyzja organu pierwszej instancji jest zgodna z prawem. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazano również, że organ pierwszej instancji dokonał oceny możliwości realizacji przedsięwzięcia w kontekście obowiązującego na terenie realizacji miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Decyzja organu pierwszej instancji określa rodzaj i miejsce realizacji przedsięwzięcia, warunki wykorzystywania terenu w fazie realizacji i eksploatacji, ze Sygn. akt IV SA/Wa 937/08 szczególnym uwzględnieniem konieczności ochrony cennych wartości przyrodniczych, zasobów naturalnych i zabytków oraz ograniczenia uciążliwości dla terenów sąsiednich. Decyzja określa również wymagania dotyczące ochrony środowiska konieczne do uwzględnienia w projekcie budowlanym. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. stwierdziło, że w przedmiotowej sprawie jest władne do oceny, czy realizacja danej inwestycji jest możliwa na gruncie obowiązującego prawa oraz czy wszelkie procedury poprzedzające wydanie decyzji zostały zachowane i przeprowadzone zgodnie z prawem. Skoro bowiem prawo dopuszcza możliwość realizacji inwestycji takich jak przedmiotowe przedsięwzięcie, to powoływanie się na argumenty nie wynikające z przepisów określających zasady realizacji inwestycji jest bezprzedmiotowe. Organ drugiej instancji nadto wskazał, że przy wydawaniu decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach bada się możliwość realizacji planowanej inwestycji w zakresie odnoszącym się do zasad ochrony środowiska przed nadmiernym i negatywnym oddziaływaniem planowanej inwestycji. Tym samym nie dokonuje się szczegółowej analizy kwestii rozpatrywanych na poziomie projektu budowlanego. Organ zaznaczył przy tym, że nie jest możliwe stwierdzenie na etapie wydawania przedmiotowej decyzji, czy zaistnieją zatory komunikacyjne na ul. (...), a w tym zakresie nie przedstawiono żadnej ekspertyzy, z której by wynikała powyższa obawa skarżącego. Skargę na powyższą decyzję w dniu (...) marca 2008 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła W. Spółka Jawna z siedzibą w P. zarzucając naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 56 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu pierwszej instancji wskazującej niedostateczne wymagania dotyczące ochrony środowiska przy określaniu sposobu odprowadzenia wód opadowych oraz brak zobowiązania podmiotu podejmującego realizację przedsięwzięcia do przebudowy ulicy dojazdowej do inwestycji w sposób zapewniający właściwy poziom ochrony środowiska i niezakłócone korzystanie z nieruchomości sąsiednich, które to naruszenie miało wpływ na wynik sprawy, a także naruszenie przepisów prawa procesowego tj. art. 7, art. 11, art. 77§1 k.p.a., które miało istotny wpływ na wynik sprawy. W uzasadnieniu skargi stwierdzono, że organ wydający decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach powinien określić w niej wymagania dotyczące ochrony środowiska konieczne do uwzględnienia w projekcie budowlanym. W Sygn. akt IV SA/Wa 937/08 zaskarżonej decyzji wymagania dotyczące ochrony środowiska nie zostały jednak określone w sposób wystarczający. Jako konieczne do określenia wskazano przepustowość rur kanalizacyjnych, którymi mają być odprowadzane wody deszczowe z działek, na których ma być realizowane przedsięwzięcie. Również jako niewystarczający został uznany zbiornik retencyjny o powierzchni 1200 m3, którego budowa w połączeniu z małą przepustowością rur kanalizacyjnych może doprowadzić do zalewania nieruchomości sąsiednich oraz dróg publicznych znajdujących się w pobliżu projektowanej inwestycji, co może wpłynąć na równowagę przyrodniczą na zalewanych terenach. Skarżąca spółka wskazała także na możliwość powstania problemów komunikacyjnych na ul. (...), czego można by uniknąć zobowiązując inwestora do wybudowania dodatkowego pasa jezdni dla oczekujących na dostęp do planowanej inwestycji pojazdów. Stwierdzenie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji dotyczące braku konieczności uwzględniania warunków technicznych przedsięwzięcia na etapie wydawania przedmiotowej decyzji, jest zdaniem skarżącej spółki nieuprawnione, na poparcie czego przywołano w skardze orzecznictwo Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skarżąca spółka wskazała również, że organ drugiej instancji powinien oszacować możliwość powstawania zatorów komunikacyjnych, i dlatego brak jego dokonania jest uchybieniem proceduralnym. Dowód w tym zakresie, zdaniem skarżącej spółki, powinien być przeprowadzony przez organ administracji. Zarzucono także, iż organ drugiej instancji nie wskazał na jakich przesłankach oparł swoją decyzję. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wniosło ojej oddalenie podtrzymując uzasadnienie zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna, ponieważ zaskarżonej decyzji nie można zarzucić naruszenia prawa. Decyzje organów obu instancji w sprawie, wydane zostały na podstawie przepisów ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz.U. Nr 62, poz. 627, ze zm.). Zgodnie z art. 46a ust. 1 ustawy Prawo ochrony środowiska, postępowanie w przedmiocie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wszczyna się na wniosek podmiotu podejmującego realizację przedsięwzięcia. Sygn. akt IV SA/Wa 937/08 Stosownie zaś do art. 56 ust. 1 i 2 powołanej ustawy Prawo ochrony środowiska, właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia po stwierdzeniu zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony, w której określa stosowne warunki wymienione w ustawie. Ponadto, w decyzji można na wnioskodawcę nałożyć obowiązki przedstawienia analizy porealizacyjnej, określając zakres oraz termin jej przedstawienia, w przypadku przedsięwzięć, dla których sporządza się raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Decyzja organu pierwszej instancji z dnia (...) października 2007 r. zawiera wszystkie elementy określone w art. 56 ust. 2 ustawy, uwzględniając również ustalenia zawarte w Raporcie w sprawie oddziaływania na środowisko projektowanej inwestycji, który spełnia wymogi wynikające z przepisów ustawy Prawo ochrony środowiska. Ponowna ocena materiału dowodowego w sprawie, dokonana przez organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji, zbieżna z oceną organu pierwszej instancji, nie narusza zatem obowiązujących w tym względzie przepisów prawa, skoro spełnione zostały w rozpatrywanej sprawie warunki określone tymi przepisami. Ustalając bowiem stosowne wymagania w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, organy orzekające nie mają obowiązku określenia szczegółowych warunków technicznych realizacji środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia. Szczegółowe warunki techniczne realizacji uwarunkowań środowiskowych powinny być bowiem ustalone dopiero na etapie przygotowywania projektu budowlanego. Dlatego też, w ocenie Sądu stopień szczegółowości decyzji organu pierwszej instancji w tym zakresie spełnia wymagania określone w art. 56 ust. 2 ustawy Prawo ochrony środowiska. Na etapie ustalenia środowiskowych warunków zgody na realizację przedsięwzięcia organ orzekający zobowiązany jest do rozpoznania wszelkich zagrożeń i uciążliwości zamierzonego przedsięwzięcia wobec środowiska i na tej podstawie określenia warunków likwidacji lub minimalizacji tych zagrożeń. Nie oznacza to jednak obowiązku organu orzekającego precyzyjnego określenia parametrów technicznych rozwiązań w tym zakresie, lecz wskazania jedynie w jaki sposób należy zapewnić likwidację lub minimalizację zagrożeń dla środowiska. Żądanie zgłoszone przez skarżącą spółkę określenia przez organ pierwszej instancji przepustowości rur kanalizacyjnych, którymi mają być odprowadzane wody deszczowe z nieruchomości, na której ma być realizowana inwestycja oraz zarzut dotyczący zaprojektowania zbyt małego zbiornika retencyjnego, nie znajdują zatem uzasadnienia w treści powołanego art. 56 ust. 2 ustawy Prawo ochrony środowiska. Sygn. akt IV SA/Wa 937/08 Powyższemu nie przeczy także pogląd Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zawarty w wyroku z dnia 24.10.2006 r. (powołany w skardze), skoro Sąd wskazał w nim, że etap postępowania w sprawie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko jest najbardziej właściwy do oceny konkretnych wymagań ochrony środowiska na etapie prac budowlanych, co nie wyklucza późniejszej konkretyzacji wskazanych na tym etapie warunków w pozwoleniu budowlanym w kontekście odniesienia do konkretnego projektu budowlanego. To potwierdza, iż w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody dokonuje się identyfikacji zagrożeń i określa się sposób ich usunięcia, natomiast techniczna konkretyzacja tych sposobów w odniesieniu do określonej inwestycji ma nastąpić dopiero w pozwoleniu na budowę. Skarżąca spółka zgłosiła również żądanie nałożenia na inwestora obowiązku rozbudowy drogi publicznej, poprzez wybudowanie dodatkowego pasa jezdni, w celu uniknięcia zatorów komunikacyjnych mogących powstać, zdaniem skarżącej spółki, w wyniku oczekiwania uczestników ruchu na wjazd na teren planowanej inwestycji. W tym zakresie należy wskazać, iż według art. 16 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2007 r. nr 19 poz. 115) do przebudowy drogi publicznej może być zobowiązany inwestor przedsięwzięcia nie drogowego jedynie wtedy, gdy inwestycja wymaga budowy lub przebudowy dróg publicznych. W niniejszej sprawie inwestor przeznaczył część nieruchomości, na której ma powstać planowana inwestycja, na miejsca parkingowe przeznaczone dla uczestników ruchu oczekujących na dostęp do inwestycji. Tym samym, na etapie wydawania środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia brak było podstaw do stwierdzenia, że planowana inwestycja mogłaby negatywnie oddziaływać na ruch samochodowy odbywający się na drodze publicznej sąsiadującej z nieruchomością, na której planowana jest inwestycja, skoro inwestor w celu uniknięcia takiej sytuacji przeznaczył część nieruchomości na miejsca parkingowe. Wobec powyższego, na etapie wydawania przedmiotowych decyzji nie jest możliwe do ustalenia, czy inwestycja wywoła zatory komunikacyjne. Okoliczność ta będzie bowiem możliwa do stwierdzenia dopiero po zrealizowaniu inwestycji skoro jej zaistnienie jest uwarunkowane zachowaniem uczestników ruchu, a nie obiektywnymi przesłankami. Zarzut sformułowany przez skarżącą spółkę braku przeprowadzenia przez organ postępowania dowodowego w zakresie możliwości powstawania zatorów komunikacyjnych należy zatem uznać za bezpodstawny. Organy obu instancji nie miały bowiem żadnych podstaw do ustalania tej okoliczności, skoro inwestor podjął stosowne działania w celu uniknięcia tego negatywnego skutku. Mając na uwadze art. 16 ustawy o drogach publicznych inwestor mógłby być zobowiązany do budowy Sygn. akt IV SA/Wa 937/08 lub przebudowy drogi publicznej, tylko w sytuacji, gdy planowana inwestycja wymaga takiego działania. Tymczasem z akt administracyjnych wynika, że wzmożony ruch samochodowy do planowanej inwestycji ma być obsługiwany kosztem nieruchomości przeznaczonej pod realizację inwestycji. Zarzuty dotyczące naruszenia przez organy pierwszej i drugiej instancji prawa procesowego, w szczególności art. 7, art. 11 i art. 77 §1 kpa, w ocenie Sądu nie są uzasadnione. Organy obu instancji w sposób prawidłowy zgromadziły w sprawie materiał dowodowy, dokonując czynności w zakresie wymaganym przez przepisy prawa dotyczących wydawania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Organy obu instancji powołując się na konkretne przepisy prawa, w sposób wystarczający wyjaśniły motywy podjętych przez siebie decyzji. Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.), Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł, jak w sentencji.