IV SA/Wa 938/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Teresa Zyglewska po rozpoznaniu w dniu 21 maja 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi H. S. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] lutego 2013 r. nr [...] w przedmiocie wydania zezwolenia na osiedlenie się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W dniu 6 maja 2013 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wpłynęła skarga H. S., obywatelki [...], na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] lutego 2013 r. nr [...] o odmowie wydania skarżącej zezwolenia na osiedlenie się na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej. W skardze zawarty został wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., zwana dalej: P.p.s.a.), Sąd na wniosek skarżącego może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania decyzji administracyjnej w całości lub w części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W myśl art. 61 § 5 P.p.s.a. postanowienie w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji może zapaść na posiedzeniu niejawnym. W pierwszej kolejności należy zauważyć, iż dla wstrzymania wykonania decyzji administracyjnej konieczne jest, aby decyzja ta nadawała się do wykonania. Przez pojęcie wykonania decyzji należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z treścią decyzji (por. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, wyd. LexisNexis, Warszawa 2004 r., s. 122). Nie każda więc decyzja administracyjna kwalifikuje się do tak rozumianego wykonania, a co za tym idzie nie każda wymaga wykonania. Problem wykonania decyzji administracyjnej dotyczy zatem decyzji zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, decyzji, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą których zostają na niego nałożone określone obowiązki oraz decyzji, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony (por. T. Woś, Postępowanie sądowo-administracyjne, wyd. PWN, Warszawa 1996, s. 147). W świetle powyższego, decyzja odmawiająca udzielenia zezwolenia na osiedlenie się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, z uwagi na specyfikę regulowanego nią przedmiotu, nie nadaje się do wykonania. Zaskarżona decyzja nie orzeka o wydaleniu skarżącej z terytorium Rzeczpospolitej Polskiej, nie nakłada na nią również takich obowiązków, które mogłyby być wykonane dobrowolnie lub w sposób przymusowy. Zaskarżonej decyzji brak zatem przymiotu wykonalności, co uniemożliwia wstrzymanie jej wykonania. Wobec powyższego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy P.p.s.a., orzekł jak w sentencji