IV SA/Wa 94/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Alina Balicka, Sędziowie sędzia WSA Łukasz Krzycki (spr.), sędzia WSA Anna Szymańska, Protokolant ref. staż. Aleksandra Larkiewicz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 marca 2015 r. sprawy ze skargi Powiatu W. na decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] października 2014 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia odszkodowania za nieruchomość - oddala skargę - Zaskarżoną decyzją Minister Infrastruktury i Rozwoju, na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.), zwanej dalej "K.p.a.", uchylił rozstrzygnięcie Wojewody [...] z [...] maja 2014 r. o odszkodowaniu (w wysokości 941 430,00 zł.) na rzecz dotychczasowego właściciela działki - Powiatu W., z tytułu nabycia przez Skarb Państwa własności nieruchomości położonej w gminie W. (obręb [...], działka ew. nr [...] oraz [...]), przeznaczonej pod budowę obwodnicy miasta W., w ciągu drogi krajowej nr [...] i orzekł o ustaleniu wskazanego odszkodowania na rzecz Miasta na prawach powiatu W. Uzasadniając decyzje przywołano następujące uwarunkowania formalne i prawne sprawy: - nieruchomość położona w W. decyzją Wojewody [...] Nr [...] z [...] kwietnia 2012 r. o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, zwaną dalej "decyzją Nr [...]", została przeznaczona pod budowę obwodnicy miasta W., - organ I. instancji orzekł o ustaleniu odszkodowania na rzecz uprzedniego właściciela działki - Powiatu W., - odwołanie złożyli: G. oraz Miasto W.; wskazali, że odszkodowanie powinno być przyznane Miastu W., mającemu prawa powiatu, - w myśl z art. 12 ust. 1, 2 i 4 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz.U. z 2013 r., poz. 687 ze zm.), zwanej dalej "ustawą o realizacji dróg", decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej zatwierdza projekt podziału nieruchomości, a ustalone decyzją linie rozgraniczające teren stanowią linie podziału nieruchomości; nieruchomości stają się z mocy prawa własnością Skarbu Państwa w odniesieniu do dróg krajowych lub własnością odpowiednich jednostek samorządu terytorialnego w odniesieniu do dróg wojewódzkich, powiatowych i gminnych, z dniem, w którym decyzja staje się ostateczna, za odszkodowaniem ustalonym w odrębnej decyzji, - zgodnie z art. 18 ust. 1 ustawy o realizacji dróg wysokość odszkodowania, o którym mowa w art. 12 ust. 4, ustala się według stanu nieruchomości w dniu wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej przez organ I. instancji oraz według jej wartości z dnia wydania decyzji ustalającej wysokość odszkodowania; do ustalenia wartości nieruchomości mają zastosowanie odpowiednio przepisy o gospodarce nieruchomościami, - kwota należnego odszkodowania została ustalona prawidłowo, na podstawie właściwie sporządzonych operatów szacunkowych (wobec upływu określonego czasu ich aktualność została stosownie potwierdzona), - zgodnie z art. 30 § 4 K.p.a., w sprawach dotyczących praw zbywalnych lub dziedzicznych w razie zbycia prawa lub śmierci strony w toku postępowania na miejsce dotychczasowej strony wstępują jej następcy prawni, - na podstawie rozporządzenia Rady Ministrów z dnia [...] w sprawie przywrócenia miastu W. statusu miasta na prawach powiatu oraz ustalenia granic powiatu [...] (Dz. U. z [...]), zwanego dalej "rozporządzeniem o statusie W.", z dniem [...] Miastu W. przywrócono status miasta na prawach powiatu, natomiast powiat [...] objął następujące gminy o statusie miasta: [...], [...] i [...] oraz gminy: [...], [...], [...], [...] i [...]; rozporządzenie weszło w życie w toku postępowania administracyjnego dotyczącego ustalenia odszkodowania za nieruchomość, - niewątpliwie obowiązek odszkodowawczy powstaje w momencie przejścia własności przejętej nieruchomości na rzecz podmiotu publicznego - gdy decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycja stanie się ostateczna; nie można jednak przyjąć, że z faktu tego wynika wymóg dochowania tożsamości podmiotowej, czyli brak możliwości przeniesienia (przejścia) roszczenia na inny podmiot, - przyjęcie takiej interpretacji, bez dopuszczenia jakichkolwiek odstępstw, wpłynęłoby na całkowite pominięcie zaistniałej sytuacji prawnej i faktycznej oraz nieuwzględnienie nowopowstałego bytu prawnego, jakim jest Miasto W., - w niniejszej sprawie niewątpliwie występuje następstwo prawne (sukcesją uniwersalną) - kiedy jeden byt prawny przestaje istnieć i w jego miejsce wchodzi kolejny; taka sytuacja ma miejsce w przypadku śmierci osoby fizycznej i związanego z nią spadkobrania; jednakże sukcesja praw i obowiązków możliwa jest także wtedy, gdy w miejsce poprzednika prawnego, pomimo że nie traci bytu prawnego, na mocy przepisów materialnych, wchodzi następca prawny, - brak możliwości wstąpienia miasta na prawach powiatu w dotychczas istniejące stosunki prawne byłby sprzeczny z zasadami, które obowiązywały przy tworzeniu miast na prawach powiatu, co regulowała ustawa z dnia 13 października 1998 r. - - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz.U. Nr 133, poz. 872 ze zm.) oraz ustawa z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (Dz.U. z 2013 r. poz. 595 ze zm.); w przepisach tych został rozstrzygnięty sposób funkcjonowania nowego modelu administracji publicznej, w którym przyjęto zasadę ciągłości; oznaczało to, że nie zostaną zlikwidowane istniejące struktury, a nowe będą budowane od podstaw, ale jednostki samorządu terytorialnego oraz organy administracji rządowej wykonujące władztwo administracyjne po 1 stycznia 1999 r. przejmą od dotychczasowych struktur m.in. mienie, pracowników czy zorganizowany aparat pomocniczy; zasady te - w drodze analogii - należy odnieść do niniejszego przypadku W.; z dniem [...] Miasto W. zostało powiatem grodzkim i - z mocy prawa - przejęło mienie należące do Powiatu W., położone na obszarze miasta na prawach powiatu; natomiast obecnie istniejący Powiat W. przejął mienie należące do pozostałych gmin tworzących ten powiat, - mając na uwadze powyższe, należało uchylić decyzję organu I instancji i orzec o ustaleniu odszkodowania na rzecz Miasta na prawach powiatu W. W skardze Powiatu W. zarzucono naruszenie przepisu postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy - art. 30 4 K.p.a. - poprzez jego zastosowanie i uznanie, jakoby w sprawie nastąpiło wejście w prawa skarżącego następcy prawnego a - w konsekwencji - skierowanie decyzji do osoby niebędącej stroną w sprawie. W uzasadnieniu podniesiono: - decyzja jest dotknięta wadą nieważności, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 3 K.p.a. (decyzja została skierowana do osoby niebędącej stroną w sprawie), - zgodnie z art. 12 ust. 1 pkt 4a i 4b ustawy o realizacji dróg, decyzję ustalającą wysokość odszkodowania za nieruchomości wydaje organ, właściwy o sprawie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej w terminie 30 dni od dnia, w którym decyzja ta stała się ostateczna; wynika stąd, że w przedmiotowej sprawie istnieje odrębność od ogólnej zasady, o której mowa w ustawie z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2010 r. Nr 102 poz. 651) - art. 129 ust. 1, zgodnie z którym odszkodowanie ustala się w decyzji o wywłaszczeniu nieruchomości, - prawo własności przedmiotowych działek na dzień wydania oraz uostatecznienia się decyzji Nr [...] nie było kwestionowanie (na etapie postępowań przed obiema instancjami), - decyzja Nr [...] przenosiła własność przedmiotowej nieruchomości na Skarb Państwa i stała się ostateczna 9 czerwca 2012 r.; zatem przeniesienie prawa własności w tym dniu zostało dokonane; w tym terminie (a zatem przed wejściem w życie rozporządzenia o statusie W.) nieruchomość – na podstawie art. 12 ust. 4 pkt 1 ustawy o realizacji dróg - stała się własnością Skarbu Państwa; zatem jej nowym właścicielem jest Skarb Państwa a nie Miasto W.; tym samym ostatnim przekształceniem własnościowym odnośnie przedmiotowej działki było to, na linii Powiat W. - Skarb Państwa; stąd, w stosunkach własnościowych, nie można mówić o następstwie prawnym, ponieważ sytuacja zmiany właściciela przedmiotowej działki była całkowicie zakończona, jeszcze przed wejściem w życie rozporządzenia o statusie W., - zgodnie z art. 1 ust. 2 ustawy o samorządzie powiatowym, ilekroć w ustawie jest mowa o powiecie, należy przez to rozumieć lokalną wspólnotę samorządową oraz odpowiednie terytorium, natomiast w myśl art. 3 ust. 3 ustalenie granic powiatu następuje poprzez wskazanie gmin wchodzących w skład powiatu; zmiana jego granic jest dokonywana w sposób zapewniający powiatowi terytorium możliwie jednorodne ze względu na układ osadniczy i przestrzenny, uwzględniający więzi społeczne, gospodarcze i kulturowe oraz zapewniający zdolność wykonywania zadań publicznych; stąd zadania powiatu muszą dotyczyć określonego terytorium lub mieszkańców, przy czym nie mogą one stanowić kolizji z zadaniami innych jednostek samorządu terytorialnego, które z mocy prawa działają także na analogicznym obszarze; inaczej mówiąc, wszelka działalność powiatu musi mieć podstawę w przepisach normujących zadania powiatu (w sensie admininistracyjnoprawnym), lub wynikających z wykonywania praw własności lub zobowiązań (w sensie cywoilnoprawnym); w przedmiotowej sprawie - mimo, że pozbawienie własności nieruchomości nastąpiło w oparciu o przepisy prawne gałęzi administracyjnej - sam fakt przejścia własności to czynność stricte cywilnoprawna, wykonywanie zatem wszystkich czynności w odniesieniu do rzeczy wymaga posiadania do niej tytułu prawnego; do nieruchomości taki tytuł prawny aktualnie posiada Skarb Państwa, ale 9 czerwca 2012 r. przypadał on Powiatowi W., - skoro przekształcenie powiatów następuje pod kątem terytorialnym i terytorium to stanowi podstawę dokonywania czynności cywilnoprawnych, to przechodzą także na nową jednostkę prawa zależne (zobowiązaniowe) dotyczące rzeczy, które stanowią własność jednostki; stąd, nie przechodzą na nią prawa, które nie wynikają z prawa własności i zadań własnych odnośnie terytorium lub wspólnoty samorządowej, - w niniejszej sprawie organ nie zauważył okoliczności przejścia własności przedmiotowej działki, zanim nastąpiło przekształcenie jednostek na mocy rozporządzenia o statusie W.; jeżeli rozporządzenie to weszłoby w życie podczas postępowania w sprawie wydania decyzji o zezwoleniu na realizację drogi, zastosowanie instytucji następstwa prawnego byłoby uzasadnione; w przedmiotowej sprawie organ zastosował instytucję cesji praw w odniesieniu do stanu związanego już wyłącznie z podmiotem, a nie z przedmiotem (działką), gdyż takowy przedmiot już dla potrzeb niniejszej sprawy nie istnieje; jeżeli chodzi o wypłatę odszkodowania podmiotowi, za zdarzenie odjęcia własności, które miało miejsce w przeszłości, to należy zbadać, czy podmiot ten istnieje, a jeżeli nie to ustalić następcę prawnego, zgodnie z art. 30 § 4 K.p.a.; w niniejszej sprawie notoryjny jest fakt, że podmiot – Powiat W. – istnieje, inny jest tylko jego zakres terytorialny. - stosując interpretację organu należałoby uznać hipotetycznie, że gdyby przed [...] r. powiat W. sprzedał jakąś nieruchomość, która po tym terminie stanowiłaby własność Miasta na prawach powiatu (znajdowałaby się na jego terytorium), a płatność za nią rozłożyłby nabywcy na raty, to wszystkie - niezapłacone do [...] r. - musiałyby stanowić dochód Miasto na prawach powiatu; stanowiłoby to oczywiste naruszenie zasad prawa (np. nieretroakcji, czy trwałości decyzji administracyjnych); nie można także nie zauważyć podnoszonej w odwołaniu od pierwotnej decyzji kwestii wydawania jej opieszale; w tym przypadku wypłata odszkodowania zależałaby od szybkości działania organów administracyjnych, co - w świetle |wskazanych zasad prawa - jest niedopuszczalne i godzi w zaufanie do organów administracyjnych. W odpowiedzi na skargi organ administracji wniósł o ich oddalenie. W dodatkowym piśmie procesowym (k. 50 i 51) Strona skarżąca polemizowała ze stanowiskiem wyrażonym w skardze. W toku rozprawy (k. 59) Pełnomocnik skarżącego podnosił, że z punktu widzenia statystyki publicznej dokonana zmiana polegająca na wyłączeniu Miasta W. z Powiatu nie skutkowała modyfikacją żadnych oznaczeń dla celów statystycznych, co oznacza tożsamość Powiatu W., pomimo wyłączenia z niego jednej gminy. Na pytanie Sądu wyjaśnił, że - w jego ocenie - o ile miałoby miejsce na terenie Miasta W., jeszcze przed dokonaniem podziału, zdarzenie rodzące roszczenia odszkodowawcze, odpowiadałoby za nie Miasto W. Sytuacje jednak nie są analogiczne. Pełnomocnik uczestnika postępowania – Miasta W. - wnosił o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga, jako niezasadna podlega oddaleniu, ponieważ zaskarżona decyzja nie narusza prawa. W sprawie bezsporne są jej istotne okoliczności faktyczne. Należą do nich: termin dokonania wywłaszczenia (gdy decyzja Nr [...] stała się ostateczna), sposób i termin podziału Powiatu W. (wynikającego z rozporządzenia o statusie W.), aktualne położenie wywłaszczonej nieruchomości na terenie Miasta na prawach powiatu W. oraz termin orzekania w przedmiocie odszkodowania. Organ administracji przytoczył też stosowne regulacje normatywne, dokonując ich trafnej wykładani. Z uwagi na uprzednie szczegółowe zreferowanie stanowiska sformułowanego w uzasadnieniu decyzji ponowne jego powtarzanie nie byłoby zasadne. Sąd przyjmuje je za własne. Odnośnie argumentacji zawartej w skardze godzi się jedynie dodać następujące uwagi. W polskim porządku prawnym zagadnienie cesji praw i obowiązków związanych z podziałem jednostek samorządu terytorialnego, w tym powiatów, nie jest kompleksowo regulowane, co może rodzić określone wątpliwości interpretacyjne. Co istotne, jednostki samorządu terytorialnego, pomimo że w obrocie występują, jako podmioty dysponujące osobowością prawna, są w istocie tworzone i znoszone wolą prawodawcy. Dysponują wprawdzie przypisaną im nazwą własną, lecz kluczową cechą je wyróżniającą jest ich zasięg terytorialny (wynika to z samej definicji powiatu – przytoczonej nota bene w skardze). Nie sposób wobec tego przyjąć, jakoby np. powiat o tej samej nazwie, co uprzednio, obejmujący jednak wyłącznie cześć wcześniejszego terytorium, musiał być jedynym sukcesorem wszelkich praw przysługujących poprzedniej jednostce, czy ciążącej na niej obowiązków. Pogląd taki w istocie podziela również Strona skarżąca, co odzwierciedlają twierdzenia skargi, gdzie wywodzi się – z jednej strony - że zobowiązania umowne zaciągnięte na rzecz Powiatu W. przed podziałem, których termin realizacji jeszcze nie minął powinny być spełniane nadal na rzecz osoby prawnej o tej samej nazwie (hipotetycznie przywołano przypadek sprzedaży mienia). Jednocześnie – z drugiej strony – w tracie rozprawy Pełnomocnik strony skarżącej przyznał, że o ile określone zobowiązanie, pozostające w związku z mieniem przejętym przez nową jednostkę (miasto na prawach powiatu), ujawniłoby się już pod dniu podziału będzie ono ciążyć na Mieście W. Nie wyklucza więc częściowej odpowiedzialności nowej jednostki z tytułu zobowiązań powstałych także na skutek zdarzeń sprzed podziału (stanowiących pasywa, co do majątku nowopowstałej jednostki – miasta na prawach powiatu). Dla powyższych konkluzji bez naczynia postaje podniesiona na rozprawie okoliczność, że Stronie skarżącej, w ramach systemu numeracji dla celów statystyki publicznej, przypisywany jest ten sam numer. Oznaczenie określonym numerem ma charakter wyłącznie wtórny, techniczny. W szczególności nie świadczy o tym, że chodzi o tożsamą jednostkę samorządu terytorialnego, zważywszy na istotne zmiany w szczególności dotyczące powierzchni jej terytorium, lecz także np. potencjału gospodarczego, ludnościowego itp. (powiat nie obejmuje już największego dotąd miasta). Poza granicami tej sprawy pozostaje kwestia, czy tego rodzaju praktyka (dalsze przypisanie numeru statystycznego jednostce o znacząco innych cechach) jest optymalna, z punktu widzenia potrzeb statystyki publicznej. Wobec braku regulacji szczegółowych, poszukując reguł dla ustalenia, której z jednostek, powstałych po podziale, przypisać określone prawa, należy kierować się – zdaniem Sądu - generalnymi zasadami ochrony praw jednostek samorządu terytorialnego, wyrażonymi expressis verbis w Konstytucji R.P. jak i wywodzonymi z jej art. 2 zasadami państwa prawa. Odwołanie się do tych reguł generalnych pozwala na odkodowanie następujących zasad: - podział jednostki samorządu terytorialnego, pomimo że prowadzi do powstania w istocie nowych podmiotów praw i obowiązków, nie może skutkować generalnie utratą roszczeń, co do przysporzeń (także wynikających ze stosunków administracyjnoprawnych) dotyczących uprzedniej jednostki, które nie zostały zaspokojone do dnia podziału - zasada wywiedziona z reguły ochrony praw jednostek samorządu terytorialnego (art. 165 Konstytucji) oraz pewności prawa (wywodzona z art. 2 Konstytucji), - gdy powstaje więcej jednostek w miejsce uprzedniej, nie można przyjąć, jakoby stosowne przyszłe przysporzenia, wynikające ze zdarzeń sprzed podziału, musiało - co do zasady - dotyczyć tej nowej jednostki samorządu terytorialnego, której nazwa jest tożsama z uprzednio istniejącą; reguły takiej nie sposób doszukać się w systemie aksjologicznym odzwierciedlonym w normach konstytucyjnych; pozostawałaby ona natomiast w oczywistej opozycji do zasady sprawiedliwości społecznej i równości (wywodzonej z art. 2 Konstytucji), upatrywanej w danym przypadku w analogicznym traktowaniu mieszkańców każdej jednostki samorządu terytorialnego; sytuacja prawna mieszkańców (np. możliwość korzystania z dochodów, stanowiących dla jednostki dodatkowe środki na realizację jej zadań publicznych na rzecz lokalnej społeczności|) nie może być w istocie uzależniona od takiego czynnika jak nadana - aktem normatywnym - jednostce, którą zamieszkują, nazwa – w szczególności, czy zamieszkują - po podziale - jednostkę o nazwie odpowiadającej uprzedniej bądź też o nowej nazwie, - wobec braku szczegółowych regulacji normatywnych, określających inne zasady podziału potencjalnych przysporzeń, jedynym obiektywnym kryterium, z jakim można je powiązać, jest zasięg terytorialny nowych jednostek samorządu; gdy potencjalne przysporzenie pozostaje w związku z mieniem, kluczowe znacznie musi mieć miejsce jego położenia (reguła wywiedziona z zasady równości). Odnosząc te ogólne uwagi do stanu faktycznego w rozpoznawanej sprawie trzeba wskazać, co następuje: - trafnie zauważa Strona skarżąca, że zdarzenie w postaci wywłaszczenia nastąpiło na dzień, gdy istniał jedynie Powiat W.; z dniem tym powstało po jego stronie uprawnienie do odszkodowania, jednak – wobec przyjęcia przez prawodawcę administracyjnego trybu zaspokajania roszczeń w tym zakresie - podstawa jego wypłaty mogła być wyłącznie stosowna decyzja administracyjna, - wobec nie wydania decyzji do dnia podziału Powiatu W., organ administracji musiał uwzględnić stan prawny na dzień orzekania w przedmiocie odszkodowania, - na dzień orzekania nie istniał już Powiat W. o zasięgu terytorialnym odpowiadającym jednostce na dzień wywłaszczenia; pomimo analogicznej nazwy nie było już w istocie tej samej jednostki samorządu terytorialnego, - z uwagi na brak możliwości uznania, że roszczenia, wynikające z uszczuplenia mienia jednostki samorządu terytorialnego wygasły (pomimo jej zlikwidowania w dotychczasowym kształcie - choć istnieje wciąż inna jednostka o tej samej nazwie), rolą organu administracji było ustalanie, który podmiot jest sukcesorem praw i obowiązków nieistniejącego już w istocie pomiotu, - trafnie uznał organ odwoławczy, że - z uwagi na pozostawanie wywłaszczonych nieruchomości (co jest niesporne) w granicach Miasta W., mającego prawa powiatu - sukcesorem prawa do odszkodowania jest właśnie to Miasto, jako osoba prawna. Nie mogą być w tej sytuacji uznane za zasadne argumenty podniesione w skardze, z następujących przyczyn: - trafnie zauważono w skardze, że o ile decyzja w przedmiocie odszkodowania zostałaby wydana wcześniej (przed podziałem) środki z tego tytułu zasiliłyby budżet ówczesnego Powiatu W.; sukcesorem tych środków byliby jednak mieszkańcy powiatu w ówczesnych granicach – a więc także Miasta W.; przyjecie - jak tego chce Strona skarżąca - jakoby obecnie środki powinny być przypisane Powiatowi W. w jego nowych granicach, prowadziłoby do pozbawienia możliwości partycypacji w tych dochodach części mieszkańców powiatu – właśnie z terenu, gdzie w istocie nastąpiło uszczuplenie majątku samorządowego; odnotować wypada, że o ile nie doszłoby do wywłaszczenia, dawne mienie uprzedniego Powiatu W., z uwagi na miejsce położenia nieruchomości, stanowiłoby aktywa Miasta na prawach powiatu W., - ewentualna przewlekłość postępowania, czy bezczynność organu właściwego w sprawach odszkodowania (ten stan mógł być zresztą zwalczany z użyciem przypisanych prawem środków – skargi do sądu administracyjnego), nie może uzasadniać odstąpienia do stosowania logicznych zasad podziału przysporzeń dla powiatów, wynikających ze zdarzeń przed ich powstaniem w określonych granicach; w danym przypadku następstwem zwłoki w wydaniu decyzji w przedmiocie odszkodowania jest brak możliwości partycypowania przez mieszkańców obecnego Powiatu W. w dochodach z tytułu odszkodowania za wywłaszczenie dokonane przed podziałem jednostki samorządu terytorialnego, - jak wskazano wcześniej, nie ma kluczowego znaczenia, kiedy nastąpiło wywłaszczenie i uszczerbek w mieniu powiatu o jakiej nazwie, wówczas spowodował; jednostka samorządu terytorialnego, której w istocie odjęto prawa własności już bowiem nie istnieje; pozostają tylko - w stosownym zakresie - jej następcy prawni. W tej sytuacji nie jest trafny zarówno zarzut skierowania decyzji do osoby niebędącej stroną w sprawie (zarzut nieważności, wobec treści art. 156 §. 1 pkt 3 K.p.a.) jak i w zakresie bezzasadnego uznania, że w sprawie znajdzie zastosowanie art. 30 ust. 4 K.p.a. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.