IV SA/Wa 943/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Teresa Zyglewska, Sędziowie Sędzia WSA Alina Balicka (spr.), Sędzia WSA Danuta Kania, Protokolant ref. staż. Marek Bereziński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 września 2011r. sprawy ze skargi B. K. i S. K. na postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] marca 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy – oddala skargę – Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska postanowieniem z dnia [...] marca 2011 r., nr [...], wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 144 k.p.a., art. 60 ust. 1 w zw. z art. 53 ust. 4 pkt 8 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717, ze zm.), utrzymał w mocy postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w G. z dnia [...] sierpnia 2010 r. znak: [...], którym nie uzgodniono warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku usługowo-mieszkalnego na działce nr ew. [...] (po podziale [...], [...] ) przy ul. [...] w miejscowości W. , gm. W. Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska ustalił, że Burmistrz Miasta W. w dniu 16 grudnia 2008 r. zwrócił się do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w G. o uzgodnienie projektu decyzji o warunkach zabudowy dla ww. inwestycji. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w G. postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2010 r. odmówił uzgodnienia warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji z uwagi na to, że planowane przedsięwzięcie zlokalizowane jest w granicach pasa technicznego brzegu morskiego. Organ I instancji stwierdził również, że działki objęte wnioskiem równomiernie pokrywa zadrzewienie i realizacja inwestycji wiązać się będzie z koniecznością ich wycinki na całej powierzchni działki nr ew. [...] . Na postanowienie to złożono dwa zażalenia. Jedno zażalenie złożył Zastępca Burmistrza Miasta W. , drugie zażalenie złożyli B. K. i S. K. . Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska, rozpoznając zażalenie B. K. i S. K. wskazał, iż planowana inwestycja dotyczy nieruchomości położonej na terenie [...] Parku Krajobrazowego, a zatem należało dokonać analizy, czy w świetle przepisów dotyczących [...] Parku Krajobrazowego tj. rozporządzenia Nr [...] Wojewody [...] z dnia [...] maja 2006 r. w sprawie [...] Parku Krajobrazowego (Dz. Urz. Woj. [...] z 2006 r. Nr [...], poz. [...] ze zm. ) lokalizacja przedmiotowej inwestycji jest dopuszczalna na warunkach określonych w projekcie decyzji o warunkach zabudowy. Organ odwoławczy wskazał, iż podstawą odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy jest naruszenie zakazu lokalizowania obiektów budowlanych w pasie szerokości 200 m od krawędzi brzegów klifowych oraz w pasie technicznym brzegu morskiego zawartego w § 3 ust 1 pkt 8 rozporządzenia Nr [...]Wojewody [...] z dnia [...] maja 2006 r. w sprawie [...] Parku Krajobrazowego. Organ wskazał jednocześnie, że rozporządzenie Nr [...] Wojewody [...] wydane zostało w granicach upoważnienia zawartego w ustawie o ochronie przyrody, a wprowadzony w § 3 ust. 1 pkt 8 ww. rozporządzenia zakaz wynikający z potrzeb ochrony Parku Krajobrazowego, wybrany został z listy zawartej w art. 17 ustawy o ochronie przyrody. Z dokonanej przez Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska analizy akt sprawy wynika, iż przedstawiony przez Burmistrza W. projekt decyzji o warunkach zabudowy dotyczy działki nr ew. [...]. Wskazana nieruchomość położona jest w bliskim sąsiedztwie Morza Bałtyckiego tj. w pasie nadbrzeżnym. Od strony południowej graniczy z ul. [...] we W. , natomiast od strony północnej za działką na której planuje się inwestycję rozpoczyna się pas wydm, za którymi jest plaża i wody Morza Bałtyckiego. Pas techniczny brzegu morskiego jest wyznaczany zarządzeniem Dyrektora Urzędu Morskiego. Organ powołując się na obowiązujące Zarządzenie Nr [...] Dyrektora Urzędu Morskiego z dnia [...] lipca 2005 r. w sprawie określenia granic pasa technicznego na terenie Miasta i Gminy W. (pow. P., woj. [...]) wskazał, że działka nr ew. [...] wchodzi w skład pasa technicznego (wg. stanu ewidencyjnego na dzień 30.03.2005 r.). Skarżący wskazali, że od 2004 r. działka nr ew. [...] nie figuruje w ewidencji gruntów i wobec dokonanego podziału tejże działki obecnie w ewidencji gruntów figuruje działka nr ew. [...] i działka nr ew. [...] . Działka nr ew. [...], to pas techniczny i to jej dotyczy zakaz zabudowy, a działka nr ew. [...] , gdzie ma być inwestycja jest poza pasem technicznym. Wobec powyższego zarzutu, Organ II instancji pismem z dnia 23 listopada 2010 r. wystąpił do Wydziału Geodezji, Kartografii i Katastru Starostwa Powiatowego w P. o przesłanie materiału kartograficznego z naniesioną granicą pasa technicznego, o którym mowa w § 2 ww. Zarządzenia dla obrębu 3 W. (arkusz mapy 6), w szczególności dla ww. działki nr ew. [...]. Z przesłanej przez Wydział Geodezji, Kartografii i Katastru Starostwa Powiatowego w P. mapy, jak i Urzędu Morskiego w G. wynika, że powstałe po podziale działki nr ew. [...] nieruchomości - tj. zarówno działka nr ew. [...], jak i działka nr ew. [...] - znajdują się w pasie technicznym brzegu morskiego, bowiem na tym odcinku granica pasa technicznego biegnie przy ul. [...] , a zatem zakaz lokalizowania obiektów budowlanych w pasie technicznym brzegu morskiego dotyczy zarówno działki nr ew. [...], jak i działki nr ew. [...] . Fakt podziału działki ew. [...] na działkę nr ew. [...] i [...] nie miał wpływu na wynik prowadzonego postępowania, bowiem w niniejszym przypadku decydujące znaczenie na rozstrzygnięcie ma przebieg pasa technicznego. Organ II instancji stwierdził jednocześnie, iż w sprawie nie zachodzą przesłanki do zastosowania odstępstw wymienionych w § 3 ust. 2 pkt 1, 2, 3 rozporządzenia Nr [...] Wojewody [...] z dnia [...] maja 2006 r. w sprawie [...] Parku Krajobrazowego. Wskazany w ww. przepisie pkt 2 i pkt 3 nie dotyczy planowanej inwestycji (nie stanowi ona bowiem istniejącego siedliska rolniczego, jak i istniejącego ośrodka wypoczynkowego). Natomiast, by móc zastosować odstępstwo wymienione w pkt 1 ww. przepisu (dopuszczające uzupełnienie zabudowy mieszkaniowej i usługowej) na przyległych działkach winna znajdować się zabudowa pozwalająca na wyznaczenie nieprzekraczalnej linii zabudowy i jednocześnie teren ten winien stanowić obszar zwartej zabudowy. Natomiast, jak wskazał Organ II instancji, z akt sprawy wynika, iż działki przylegające są niezabudowane (wprowadzona zabudowa nie stanowiłaby uzupełnienia) i niemożliwym jest wyznaczenie nieprzekraczalnej linii zabudowy od brzegów wód zgodnie z linią występującą na przylegających działkach. Nie ma zatem możliwości zastosowania odstępstwa od zakazu zabudowy w pasie technicznym brzegu morskiego. Z kolei badając kwestię naruszenia zakazu likwidowania i niszczenia zadrzewień śródpolnych, przydrożnych i nadwodnych ( § 3 ust. 1 pkt 3 ww. rozporządzenia), Organ II instancji uwzględnił definicję zadrzewień zawartą w ustawie o ochronie przyrody i istniejący stan faktyczny. Z akt sprawy wynika bowiem, iż nieruchomość objęta wnioskiem, oznaczona w ewidencji gruntów jako N, porośnięta jest drzewami i położona jest w pasie zadrzewień tworzących i oznaczonych w ewidencji gruntów jako Ls - las. Pas ten z wykształconą roślinnością stanowi ustabilizowaną wydmę, za którą rozciąga się pas wydm. W opinii Organu II instancji wprowadzanie planowanej zabudowy (tj. budynku usługowo- mieszkalnego o trzech kondygnacjach z parterem i piwnicą) w pasie ustabilizowanej wydmy porośniętej zadrzewieniami stanowi przekroczenie dwóch progów. Pierwszy dotyczy wprowadzenia lokalizowania inwestycji na granicy mało odpornego na zainwestowanie fragmentu wydm morskich, drugi natomiast prowadzi do deprecjonowania walorów krajobrazowych niezabudowanego pasa nadbrzeżnego posiadającego walor naturalności. Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska wskazał jednocześnie, iż nie uwzględnił i nie odniósł się do wniesionych zarzutów przez Zastępcę Burmistrza Miasta W. , bowiem wniesienie przez Burmistrza zażalenia, w przedmiotowym postępowaniu dot. uzgodnienia warunków zabudowy było niedopuszczalne. Jednocześnie Organ II instancji podniósł, iż skoro zakres uzgodnienia, którego dokonuje organ uzgadniający obejmuje treść decyzji jaką ma wydać organ prowadzący postępowanie główne wszczęte na wniosek strony, to w jego opinii, Burmistrz Miasta W. winien przesłać skorygowany projekt decyzji, dotyczący właściwego określenia numeru działki ewidencyjnej, na której ma być zlokalizowana planowana inwestycja. Nadto Organ II instancji zauważył, iż sami skarżący wystąpili z wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy wskazując działkę oznaczoną nr ew. [...]. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] marca2011 r. wnieśli B. K. i S. K. . Zaskarżonemu postanowieniu skarżący zarzucili naruszenie przepisów postępowania: art. 6, 7 i 8 k.p.a. Naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. § 3 ust. 4 rozporządzenia Wojewody [...] Nr [...]z dnia [...] maja 2006 r. polegające na jego błędnej wykładni i niewłaściwym zastosowaniu poprzez przyjęcie, że w niniejszej sprawie nie występuje ochrona praw nabytych. W ocenie skarżących do 2005 r. działka [...] nie była w pasie technicznym. Pas techniczny przebiegał północną jej granicą pomiędzy działkami [...] a [...] . Przy nowym ustalaniu granic pasa technicznego, działka [...] znalazła się w pasie technicznym tylko omyłkowo. Skarżący podnieśli, iż kupując w 2003 r. działkę jako nieużytek i bez obciążeń pasa technicznego, nabyli pewne prawa do jej zabudowy. Skarżący zarzucili zaskarżonemu postanowieniu, iż narusza ich prawo własności chronione Konstytucją RP. Kolejnym argumentem, który w ocenie skarżących świadczy, że zabudowa działki jest możliwa to fakt, że Urząd Morski w G. , czyli organ ustalający granice pasa technicznego oraz dba o utrzymanie go w należytym stanie, wydał zgodę na zabudowę działki. Wobec tego nie może być mowy o naruszeniu Rozporządzenia Wojewody [...]. Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska wydając zaskarżone postanowienie przekroczył zakres swoich kompetencji. Skarżący wskazali również na naruszenie art. 139 k.p.a. i art. 237 § 1 i 4 k.p.a. Skarżący powołali się na nieuzasadnione zastosowanie w sprawie § 3 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Nr [...]Wojewody [...] z dnia [...] maja 2006 r. w sprawie [...] Parku Krajobrazowego. W ocenie skarżących planowana inwestycja nie będzie miała negatywnego wpływu na wydmę, gdyż działka nr ew. [...] znajduje się 200 m od wydmy i nie graniczy bezpośrednio z nią. Jednocześnie w ocenie skarżących w sprawie ma zastosowanie wyjątek, zgodnie z którym realizacja planowanej inwestycji jest możliwa, gdyż da się wyznaczyć nieprzekraczalna linię zabudowy. Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Ponadto zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Kierując się powyższymi kryteriami Sąd uznał, iż w przedmiotowej sprawie skarga nie jest zasadna. Na wstępie należy zaznaczyć, że merytorycznemu rozpoznaniu Sąd poddał skargę złożoną przez inwestora S. K. . Natomiast B. K. , która jak wynikam z projektu decyzji przedstawionej do uzgodnienia nie jest inwestorem, stosownie do art. 53 ust. 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie była legitymowana do złożenia zażalenia na postanowienie organu I instancji i tym samym nie służy jej prawo złożenia skargi na postanowienie organu II instancji, co powoduje oddalenie jej skargi z uwagi na brak przymiotu strony. Przedmiotem kontroli w niniejszym postępowaniu jest postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] marca2011 r. utrzymujące w mocy postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w G. z dnia [...] sierpnia 2010 r. odmawiające uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku usługowo-mieszkalnego na działce nr ew. [...] (po podziale [...] , [...] ) przy ul. [...] w miejscowości W. , gm. W. Zgodnie z art. 60 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ((Dz. U. nr 80, poz. 717, ze zm.) decyzję o warunkach zabudowy wydaje właściwy organ po uzgodnieniu z organami, o których mowa w art. 53 ust. 4 (w zw. z art. 64 ust. 1), w tym z regionalnym dyrektorem ochrony środowiska - w odniesieniu do innych niż park narodowy i jego otulina obszarów objętych ochroną na podstawie przepisów o ochronie przyrody (pkt 8). Do form ochrony przyrody - stosownie do treści art. 6 ust. 1 pkt 3 ustawy o ochronie przyrody - zalicza się m. in. parki krajobrazowe. W rozpoznawanej sprawie wskazane przepisy znajdują zastosowanie, albowiem działka, na której planowana jest inwestycja, położona jest w granicach [...] Parku Krajobrazowego. Park krajobrazowy - według art. 16 ustawy z 16 K. 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. nr 92, poz. 880, ze zm.) - obejmuje obszar chroniony ze względu na wartości przyrodnicze, historyczne, kulturowe oraz walory krajobrazowe w celu zachowania, popularyzacji tych wartości w warunkach zrównoważonego rozwoju. Utworzenie parku krajobrazowego lub powiększenie jego obszaru następuje w drodze uchwały sejmiku województwa (do dnia 1 sierpnia 2009 r. w drodze rozporządzenia wojewody), która określa jego nazwę, obszar, przebieg granicy i otulinę, jeżeli została wyznaczona, szczególne cele ochrony oraz zakazy właściwe dla danego parku krajobrazowego lub jego części, wybrane spośród zakazów, o których mowa w art. 17 ust. 1, wynikające z potrzeb jego ochrony (art. 16 ust. 3 ustawy o ochronie przyrody). Jednakże ustawa o ochronie przyrody nie zawiera bezwzględnego zakazu zabudowy w obszarze parku krajobrazowego. Art. 17 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody wskazuje jakie zakazy mogą być wprowadzone w parku krajobrazowym. Art. 17 ust. 1 pkt 8 ustawy o ochronie przyrody przewiduje, że w parku krajobrazowym może być wprowadzony m.in. zakaz lokalizowania obiektów budowlanych w pasie szerokości 200 m od krawędzi brzegów klifowych oraz w pasie technicznym brzegu morskiego. Zakaz ten został powtórzony w § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia nr [...]Wojewody [...] z dnia [...] maja 2006 r. w sprawie [...] Parku Krajobrazowego (Dz. Urz. Woj. [...]. Nr [...], poz. [...], ze zm.). W ocenie Sądu, organy w przedmiotowej sprawie prawidłowo ustaliły, że działka nr ew. [...] obr. [...] położona w miejscowości W. , której dotyczy wniosek inwestora o ustalenie warunków zabudowy i projekt decyzji o warunkach zabudowy przekazany przez Burmistrza Miasta W. do uzgodnienia, znajduje się w pasie technicznym brzegu morskiego. Należy pamiętać, że zakres uzgodnienia, którego dokonuje organ uzgadniający obejmuje treść decyzji, jaką ma wydać organ prowadzący postępowanie główne wszczęte na wniosek strony. Zatem organ uzgadniający nie ma wpływu na sposób prowadzenia postępowania w sprawie wydania decyzji, ocenia jedynie jej projekt. Organ decydujący uwzględnia stanowisko organu uzgadniającego, wprowadzając zmiany w sporządzonym projekcie decyzji albo w razie odmowy uzgodnienia projektu decyzji wydaje decyzję odmawiającą wydania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Wszczęcie postępowania uzgodnieniowego następuje na wniosek organu wydającego decyzję. Organ występuje o dokonanie uzgodnienia warunków zabudowy dla inwestycji objętej wnioskiem inwestora i przekazuje projekt decyzji o warunkach zabudowy, sporządzony przez osobę wpisaną na listę izby samorządu zawodowego urbanistów albo architektów zgodnie z art. 60 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Uzgodnienie aktu polega na wyrażeniu zgody na konkretną treść proponowanego rozstrzygnięcia, co następuje w trakcie postępowania dotyczącego wydania decyzji o warunkach zabudowy. Skoro projekt decyzji o warunkach zabudowy dotyczył działki inwestycyjnej określonej jako działka ew. nr [...] , to organ uzgadniający związany był tym określeniem. Zarządzenie Nr [...] Dyrektora Urzędu Morskiego w G. z dnia [...] lipca 2005 r. w sprawie określenia granic pasa technicznego na terenie Miasta i Gminy W. (pow. P., woj. [...] ), w § 1 pkt 1 określa granice pasa technicznego na terenie Miasta i Gminy W. poprzez ogłoszenie numerów ewidencyjnych działek wchodzących w skład pasa technicznego (wg. stanu ewidencyjnego na dzień 30 marca 2005 r.), i tak w Obrębie [...] W. Ark. Mapy 6 wymieniona została działka [...] . Jednocześnie ze znajdującej się w aktach sprawy mapy Miasta W. Obręb [...] Ark. 6 wynika, że cała działka nr ew. [...] znajduje się w granicach pasa technicznego. Wprawdzie z pisma Urzędu Morskiego w G. z dnia 7 grudnia 2010 r. wynika, że obecnie trwają prace związane z aktualizacją granicy pasa technicznego na terenie gminy W. Według nowego opracowania przebiegu tej granicy działka [...] została wyłączona z pasa technicznego, a działka [...] nadal pozostała w pasie technicznym. Jednak okoliczność ta, jak słusznie uznały organy, pozostaje bez wpływu na rozstrzygniecie sprawy, gdyż proces aktualizacji przebiegu granicy pasa technicznego do dnia wydania zaskarżonego postanowienia nie został zakończony, i tym samym granica ta nie została zmieniona. Rozporządzenie Nr [...] Wojewody [...] z dnia [...] maja 2006 r. w sprawie [...] Parku Krajobrazowego w § 3 ust. 3 pkt 2 lit. a) i b) stanowi, że zakaz wymieniony w ust. 1 pkt 8 zostaje wyłączony w przewidzianych tam sytuacjach, jednakże wyłączenia te nie znajdują zastosowania do planowanej inwestycji. Natomiast § 3 ust. 4 w/w rozporządzenia stanowi, że rozporządzenie to nie narusza uprawnień nabytych na podstawie prawomocnych orzeczeń administracyjnych oraz ustaleń miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, obowiązujących w dniu wejścia w życie tego rozporządzenia. Chcąc skorzystać z uprawnienia § 3 ust. 4 rozporządzenia, skarżący musieliby przedstawić prawomocne orzeczenie administracyjne np. decyzję o warunkach zabudowy, pozwolenie na budowę dla inwestycji na działce nr ew. [...] sprzed wejścia w życie tego rozporządzenia. O uprawnieniach nabytych, o których mowa w § 3 ust. 4 rozporządzenia, nie świadczy natomiast fakt nabycia przez skarżących nieruchomości składającej się z działki nr ew. [...] przed wejściem w życie rozporządzenia, a więc przed dniem [...] maja 2006 r. Natomiast w przedmiotowej sprawie nie można skutecznie powoływać się na odstępstwa wynikające z § 3 ust. 2 pkt 1, 2, 3 rozporządzenia, gdyż odstępstwa te dotyczą jedynie zakazów wymienionych w § 3 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia, zgodnie z którym w parku krajobrazowym zakazuje się budowy nowych obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych, z wyjątkiem obiektów służących turystyce wodnej, gospodarce wodnej lub rybackiej, gdyż zakazy te nie znajdują zastosowania przy planowanej inwestycji. Wyłączenia te nie dotyczą zakazu wymienionego w § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia. Zgodnie z art. 17 ust. 1 pkt 3 ustawy o ochronie przyrody w parku krajobrazowym może być wprowadzony zakaz likwidowania i niszczenia zadrzewień śródpolnych, przydrożnych i nadwodnych, jeżeli nie wynikają z potrzeby ochrony przeciwpowodziowej lub zapewnienia bezpieczeństwa ruchu drogowego lub wodnego lub budowy, odbudowy, utrzymania, remontów lub naprawy urządzeń wodnych. Powtórzenie tej treści zawiera również § 3 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Nr [...]Wojewody [...] z dnia [...] maja 2006 r. w sprawie [...] Parku Krajobrazowego. Z ustaleń organu I instancji wynika, że działka nr ew. [...] porośnięta jest ochronnym borem sosnowym z nasadzeń z domieszką podrostu liściastego od strony drogi. Zadrzewienie stanowi słabo wykształcone siedlisko przyrodnicze w postaci lasów mieszanych i borów na wydmach nadmorskich (kod 2180). Natomiast organ II instancji w zaskarżonym postanowieniu wskazał, że nieruchomość objęta wnioskiem, oznaczona jest w ewidencji gruntów jako N, porośnięta jest drzewami i położona jest w pasie zadrzewień tworzących i oznaczonych w ewidencji gruntów jako Ls – las. Należy przy tym wskazać, że organy obu instancji powołały się na definicję pojęcia zadrzewienia wynikającą z art. 5 pkt 27 ustawy o ochronie przyrody, zgodnie z którą zadrzewienie to drzewa i krzewy w granicach pasa drogowego, pojedyncze drzewa lub krzewy albo ich skupiska niebędące lasem w rozumieniu art. 3 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach (Dz. U. z 2005 r. Nr 45, poz. 435, z późn. zm.), wraz z terenem, na którym występują, i pozostałymi składnikami szaty roślinnej tego terenu, spełniające cele ochronne, produkcyjne lub społeczno-kulturowe. Skarżący zakwestionowali, jakoby na działce nr ew. [...] , stanowiącej część działki inwestycyjnej nr ew. [...], znajdowało się zadrzewienie, do którego miałby zastosowanie zakaz wynikający z § 3 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Nr [...] Wojewody [...]. W świetle przytoczonych i spornych okoliczności, skoro odmowę uzgodnienia organ oparł m. in. na zakazie z § 3 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia (art. 17 ust. 1 pkt 3 ustawy o ochronie przyrody), jego obowiązkiem było wykazanie nie nasuwające wątpliwości, że zadrzewienie rosnące na działce inwestycyjnej jest istotnie zadrzewieniem nadwodnym, a nie jakimkolwiek zadrzewieniem. Wskazany zakaz likwidacji i niszczenia odnosi się do trzech rodzajów zadrzewień, zatem nie wystarczy stwierdzić, iż na działce nr ew. [...] znajduje się zadrzewienie, ale należy także wykazać, że jest to zadrzewienie nadwodne. W ocenie Sądu, z uzasadnienia postanowienia powinny wynikać przesłanki jakimi kierował się organ przyjmując, że na spornym gruncie znajdują się właśnie zadrzewienia nadwodne. Wprawdzie okoliczność ta nie została w sposób dostateczny wyjaśniona w sprawie, to jednak pozostaje bez decydującego znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, gdyż w toku postępowania uzgodnieniowego zostało udowodnione, że planowana inwestycja narusza zakaz o którym mowa w § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia. Skarżący podnieśli, że zaskarżone postanowienie narusza ich prawo własności. Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej w art. 64 m. in. stanowi, że każdy ma prawo do własności, własność podlega równej dla wszystkich ochronie prawnej ale jednocześnie stanowi, że własność może być ograniczona, chociaż tylko w drodze ustawy i tylko w zakresie, w jakim nie narusza ona istoty prawa własności. W przedmiotowej sprawie ograniczenie prawa własności wynika z art. 17 ust. 1 pkt 8 ustawy o ochronie przyrody. Rozporządzenie Nr [...] Wojewody [...] z dnia [...] maja 2006 r. w sprawie [...] Parku Krajobrazowego jest tylko uszczegółowieniem w odniesieniu do konkretnej formy ochrony przyrody ograniczenia prawa własności wynikającego z wymienionej wyżej ustawy. Nieuzasadniony jest zarzut naruszenia granic swoich kompetencji przez organ uzgadniający. Organy w przedmiotowej sprawie wypowiedziały się w oparciu o przepisy ustawy o ochronie przyrody i wydany na jej podstawie akt wykonawczy, jakim jest rozporządzenie Nr [...]Wojewody [...] z dnia [...] maja 2006 r. w sprawie [...] Parku Krajobrazowego. Organy analizowały w granicach przepisów zawartych w wyżej wskazanych aktach prawnych, czy planowana inwestycja może być zrealizowana z punktu widzenia ochrony przyrody na warunkach przedstawionych w projekcie decyzji. Organ II instancji, wbrew zarzutowi skargi, nie naruszył art. 139 k.p.a. Postanowieniem organu I instancji odmówiono uzgodnienia planowanej inwestycji. Organ II instancji utrzymując zaskarżone postanowienie organu I instancji w mocy, nie wydał postanowienia na niekorzyść składających zażalenie. Zaskarżonym postanowieniem organ nie naruszył art. 237 § 1 i 4 k.p.a., gdyż postępowanie nie toczyło się w trybie skargowym. Z tych wszystkich względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.