IV SA/Wa 943/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Joanna Borkowska (spr.), Sędziowie: Sędzia WSA Agnieszka Wójcik, Sędzia del. SO Aleksandra Westra, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 26 września 2017 r. sprawy ze skargi Prezydenta [...] na postanowienie Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia [...] lutego 2017 r., nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej oddala skargę Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] lutego 2017 r., znak: [...], Minister Infrastruktury i Budownictwa (dalej jako organ II instancji, Minister) utrzymał w mocy postanowienie Wojewody [...] (dalej jako organ I instancji, Wojewoda) z dnia [...] kwietnia 2015 r., znak: [...], wymierzające Prezydentowi [...] (dalej jako skarżący) karę pieniężną w wysokości [...] zł (słownie: [...]) za wydanie decyzji Nr [...] z dnia [...] września 2012 r., znak: [...], o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego polegającej na budowie [...] wraz z wyłączeniem z użytkowania istniejącego odcinka w [...] przy ul. [...] po działkach nr geod. [...],[...],[...],[...] w obrębie geod. nr [...], z naruszeniem terminu określonego w art. 51 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 778, z późn. zm.), zwanej dalej "upzp". Stan sprawy był następujący : W dniu [...] września 2012 r. Prezydent [...], po rozpatrzeniu wniosku z dnia [...] maja 2012 r. złożonego przez [...] Sp. z o.o. Oddział Zakład [...] w [...], zwaną dalej "inwestorem", wydał decyzję Nr [...], znak: [...], o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego polegającej na budowie [...] wraz z wyłączeniem z użytkowania istniejącego odcinka w [...] przy ul. [...] po działkach nr geod. [...],[...],[...],[...] w obrębie geod. nr [...]. Wojewoda [...] postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2015 r., znak: [...] nałożył na Prezydenta [...] karę pieniężną w wysokości [...] zł (słownie: [...]) za wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji przedmiotowej inwestycji celu publicznego z naruszeniem terminu określonego w art. 51 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Dnia [...] kwietnia 2015 r., znak: [...] Prezydent [...] wniósł zażalenie na w/w postanowienie, które postanowieniem z dnia [...] lutego 2017 r., znak: [...], Minister Infrastruktury i Budownictwa utrzymał w mocy. Organ II instancji wskazał, że w przedmiotowej sprawie [...]-dniowy termin wskazany w art. 51 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, rozpoczął swój bieg w dniu [...].05.2012 r., tj. w dniu następnym po dniu, w którym do Urzędu Miasta [...] wpłynął wniosek o wydanie decyzji. Rzeczywisty okres przedmiotowego postępowania zakończył swój bieg w dniu wydania decyzji lokalizacyjnej, tj. [...].09.2012 r. Minister stwierdził, że ze zgromadzonego materiału dowodowego nie wynika, żeby w przedmiotowym postępowaniu miały miejsce czynności czy zdarzenia, które mogłyby zostać odliczone od czasu trwania postępowania na podstawie art. 51 ust. 2c ww. ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Powyższe oznacza, iż postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie toczyło się [...] dni, zaś [...] dzień terminu przypadł na dzień [...].07.2012 r. Zatem decyzja Prezydenta [...] z dnia [...].09.2012 r. została wydana [...] dni po ustawowym terminie wskazanym w art. 51 ust.2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Organ II instancji powołał treść art. 51 ust. 2 i 2a ustawy z dnia 27 marca 2003 r., z którego wynika jednoznacznie, iż wydanie decyzji w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego w terminie przekraczającym [...] dni od dnia złożenia wniosku o wydanie takiej decyzji, skutkuje naliczeniem przez wojewodę kary pieniężnej w wysokości 500 zł za każdy dzień zwłoki. W związku powyższym Minister podzielił stanowisko organu I instancji, że Prezydent [...] wydał decyzję z [...]-dniową zwłoką, co skutkuje naliczeniem kary pieniężnej w wysokości [...] zł ([...] dni * 500 zł = [...] zł), która to kwota, stosownie do art. 51 ust. 2a ww. ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, ma stanowić dochód budżetu państwa. Minister podzielił również dokonaną przez Wojewodę ocenę wyjaśnień zawartych w dwóch notatkach służbowych z dnia [...].12.2014 r., sporządzonych przez byłego pracownika Urzędu Miasta [...], dołączonych do pisma Prezydenta [...] z dnia [...].03.2015 r., znak: [...], podpisanego z up. Prezydenta [...] przez Panią M. R. - [...] Wydziału Rozwoju Miasta, iż zdarzenia prawne i czynności, określone w art.51 ust.2 c ww. ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, jedynie na zasadzie wyjątku nie podlegają wliczeniu do terminu [...] dni, określonego w art.51 ust.2 ww. ustawy. Do czynności takich można zaliczyć np. czas potrzebny na oczekiwanie na zajęcie stanowiska przez inny organ, a także okres zawieszenia postępowania. Ponadto, organ wskazał, że w postępowaniu administracyjnym obowiązuje zasada pisemności wyrażona w art. 14 §1 Kpa. Z zasady tej wypływa obowiązek zarówno dla organów administracji publicznej, jak również dla stron postępowania administracyjnego, załatwiania spraw w formie pisemnej. Pojęcie "załatwianie spraw" odnosi się nie tylko do czynności kończącej postępowanie, ale także do szeregu innych czynności procesowych organu i stron postępowania, tj. wezwania (art. 54 Kpa), protokoły i adnotacje (rozdział 2 Kpa), podania (art. 63 Kpa), które również powinny być, zgodnie z przepisami Kpa, utrwalone na piśmie lub posiadać formę pisemną. Tylko wyjątkowo sprawy mogą być załatwiane ustnie, gdy przemawia za tym interes strony, a przepis prawa nie stoi temu na przeszkodzie (art. 14 §2 Kpa), a w sprawach niecierpiących zwłoki wezwania organ może dokonać telefonicznie lub telegraficznie albo przy użyciu innych środków łączności (art. 55 §1 Kpa). Treść oraz istotne motywy takiego postępowania powinny być jednak utrwalone w aktach w formie protokołu lub podpisanej przez stronę adnotacji. Jak wynikało z pierwszej notatki służbowej z dnia [...].12.2014 r., sporządzonej przez byłego pracownika Urzędu Miasta [...], dołączonej do ww. pisma Prezydenta [...] z dnia [...].03.2015 r.: "wydanie przedmiotowej decyzji zostało przesunięte w czasie od zawiadomienia ze względu na niewyrażenie zgody na przeprowadzenie inwestycji na działce Pana J. C. (pismo z dn. [...].07.2012 r., [...])". O powyższym pełnomocnik inwestora przedmiotowej inwestycji - Pan M. K. został poinformowany telefonicznie. W odpowiedzi, jak wynika z ww. notatki służbowej, Pan K. poprosił o wstrzymanie wydania decyzji ze względu na konieczność przeprowadzenia mediacji w sprawie uzyskania prawa do dysponowania nieruchomością Pana J. C. na cele budowlane. Wydanie decyzji nastąpiło niezwłocznie po telefonicznej prośbie Pana M. K. Powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych powstałe na gruncie art. 35 §5 Kpa Wojewoda stwierdził, że organ pozostaje w zwłoce również w takiej sytuacji, kiedy nie dokłada należytej staranności w dążeniu do terminowego załatwienia sprawy - bądź do skrócenia już przekroczonego terminu - poprzez zaniechanie wykorzystania innych możliwości prawnych prowadzących do zakończenia postępowania administracyjnego (vide: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 3 lutego 2011 r., sygn.akt. II SAB/Bk 79/10). Mając powyższe na uwadze, w zaistniałej sytuacji, zdaniem organów, Prezydent [...] powinien na piśmie poinformować pełnomocnika o wpływie pisma Pana C., a w przypadku prośby o wstrzymanie wydania decyzji ze względu na konieczność przeprowadzenia mediacji w sprawie, powinien zwrócić się do strony, czy jej pismo ma traktować jak wniosek o zawieszenie postępowania w trybie art. 98 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego (które, stosownie do art. 51 ust.2c ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym podlega wyłączeniu z terminu wydania decyzji). W przypadku, w którym strona nie potwierdziłaby, że jest zainteresowana zawieszeniem postępowania, organ winien załatwić sprawę w oparciu o wniosek i materiały zgromadzone w toku postępowania, aktualne na dzień wydawania decyzji. Zaniechanie takiego wezwania i oczekiwanie na telefoniczną informację o możliwości kontynuacji wstrzymanej procedury nie może być uznane za okres opóźnienia powstały z winy strony, bądź na skutek przyczyn niezależnych od organu, o których mowa w art. 51 ust.2c ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, co powoduje, że organowi należy postawić zarzut popadnięcia w zwłokę. Organy wskazały również treść drugiej notatki służbowej z dnia [...].12.2014 r., z której wynika, iż w dniu [...].05.2012 r. Pan M. K. został poinformowany przez pracownika Urzędu, iż we wniosku brakuje ostatecznej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, wskazać należy, iż stosownie do art. 64 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego w przypadku braków we wniosku organ powinien wezwać wnioskodawcę do ich usunięcia w terminie 7 dni, informując, iż nieusunięcie tych braków spowoduje pozostawienie wniosku bez rozpoznania. Jak wynika ze zgromadzonego materiału dowodowego, w przedmiotowej sprawie Prezydent [...] nie zastosował formalnego wezwania, a jedynie poprzestał na poinformowaniu inwestora o brakach wniosku, o czym poinformował w notatce służbowej sporządzonej w dniu [...].12.2014 r. Zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem sądowo-administracyjnym nie mogą być uznane za dowód w sprawie odręczne notatki pracowników organu, dotyczące ustaleń, od których zależy lub może zależeć rozstrzygnięcie (vide: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 29 kwietnia 2009 r., sygn.. akt III SA/Kr 877/08). Mając powyższe na uwadze, w opinii Ministra, okres oczekiwania przez organ na uzupełnienie wniosku nie może podlegać odliczeniu od [...]-dniowego terminu na wydanie decyzji, co uzasadniało utrzymanie w mocy postanowienia organu I instancji. Na powyższe rozstrzygnięcie Prezydent [...] wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zarzucając: naruszenie art. 51 ust. 2c ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, iż wskazany przepis ma zastosowanie tylko w przypadku przeprowadzenia przez organ procedury pisemnego wezwania wnioskodawcy do uzupełniania braków formalnych wniosku, przewidzianej w "art. 64 § 1" ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 23, z późn. zm.), zwanej dalej Kpa, podczas gdy zastosowanie tego przepisu nie jest uzależnione od spełnienia żadnych dodatkowych przesłanek, poza wystąpieniem faktycznego okresu opóźnienia niepodlegającego wliczeniu do [...]-dniowego terminu; naruszenie art. 51 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, iż przedmiotowa decyzja lokalizacyjna została wydana z naruszeniem ustawowego terminu, podczas gdy w niniejszym postępowaniu wystąpiły okresy niepodlegające wliczeniu do [...]-dniowego terminu. Skarżący wskazał, że wniosek inwestora z dnia [...] maja 2012 r. o ustalenie lokalizacji przedmiotowej inwestycji celu publicznego zawierał braki formalne, do uzupełnienia których wnioskodawca został wezwany telefonicznie. Wyjaśnił również, że wniosek o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego jest podaniem w rozumieniu art. 63 Kpa, wobec czego powinien spełniać wymogi formalne podania określone w art. 63 § 2 Kpa. Zachowanie tych wymagań ma szczególnie doniosłe znaczenie w fazie wszczęcia postępowania, gdy organ przeprowadza "formalną i procesową ocenę podania i zawartego w nim żądania załatwienia sprawy administracyjnej". Prezydent [...] nie zgodził się z twierdzeniem, iż wezwanie do uzupełnienia wniosku w trybie art. 64 § 1 Kpa jest warunkiem sine qua non zastosowania art. 51 ust. 2c ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Jego zdaniem, przepis ten nie uzależnia możliwości niewliczania określonych okresów do [...]-dniowego terminu na wydanie decyzji lokalizacyjnej, od spełnienia jakichkolwiek wymagań przez organ, a tym bardziej od przeprowadzenia procedury przewidzianej w art. 64 § 1 Kpa. Jeżeli zatem zaistniały przesłanki do odliczenia jakiegoś okresu od ustawowego terminu, powinny być one zastosowane bez żadnych dodatkowych wymagań odnoszących się do zachowania organu. Ponadto, w sprawach dotyczących kar pieniężnych za nieterminowe wydanie decyzji lokalizacyjnej zastosowanie mają przepisy kpa, w związku z czym organ wymierzający karę ma obowiązek podejmować wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz do załatwienia sprawy. Według Prezydenta [...]: skoro kwestionuje on ustalenia organu co do liczby dni pozostawania w zwłoce w wydaniu decyzji o lokalizacji inwestycji, obowiązkiem organu jest wyjaśnienie tych spornych okoliczności za pomocą wszelkich możliwych do wykorzystania w tej sprawie środków dowodowych, np. przesłuchania pracownika, który wezwał telefonicznie stronę do uzupełnienia wniosku". Strona skarżąca zwróciła również uwagę, że ustawodawca nie przewidział kary pieniężnej za naruszenie naczelnej zasady postępowania administracyjnego, jaką jest zasada pisemności wyrażona w art. 14 § 1 Kpa, a za przekroczenie [...]-dniowego terminu określonego w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Prezydent [...] przyznał, iż w omawianym postępowaniu lokalizacyjnym doszło do naruszenia ww. zasady pisemności, ale naruszenie to nie powinno skutkować wymierzeniem kary pieniężnej za zwłokę w wydaniu decyzji lokalizacyjnej. Zasada ta bowiem nie ma charakteru bezwzględnego, co potwierdza treść art. 14 § 2 Kpa określającego dopuszczalność ustnego załatwienia sprawy w postępowaniu administracyjnym. Ponadto, jak stwierdził Skarżący, "zasada pisemności wprowadzona została głównie dla uwzględnienia interesu strony postępowania administracyjnego. Chodzi w niej o to, aby organ prowadzący postępowanie utrwalał czynności, których konsekwencje będą odczuwalne w sytuacji prawnej strony". Jednocześnie Prezydent [...] uznał, że brak utrwalenia wezwania inwestora do uzupełnienia wniosku nie może godzić w sytuację prawną organu prowadzącego postępowanie. Wskazując na powyższe, Prezydent [...] wniósł o uchylenie postanowienia Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] lutego 2017 r. i postanowienia Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2015r. oraz zasądzenie kosztów postępowania. Odnosząc się do przedstawionych zarzutów, Minister podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2016r. poz. 1066 ze zm.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, badając prawidłowość zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafność ich wykładni. Zgodnie natomiast z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r, poz.718) - zwanej dalej "ppsa", uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania. Skarga nie podlega uwzględnieniu. Materialnoprawną podstawę wydania postanowienia organu pierwszej instancji oraz zaskarżonego postanowienia stanowił art. 51 ust. 2 ustawy z dnia z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012 r., poz. 647 ze zm. – dalej upzp). Zgodnie z tym przepisem, w przypadku niewydania przez właściwy organ decyzji w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego w terminie [...] dni od dnia złożenia wniosku o wydanie takiej decyzji, organ wyższego stopnia wymierza temu organowi karę pieniężną w wysokości 500 zł za każdy dzień zwłoki. Dla właściwego zrozumienia normy prawnej zawartej w powołanym przepisie, a w konsekwencji dla prawidłowego zastosowania jej do stanu faktycznego przedmiotowej sprawy, konieczne jest odwołanie się do dyrektyw wykładni celowościowej. Te zaś prowadzą do wniosku, że określenie ustawowego terminu, w którym organ powinien zakończyć postępowanie i rozstrzygnąć w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, stanowi gwarancję rozpatrzenia wniosku inwestora o ustalenie lokalizacji tego typu inwestycji w rozsądnym terminie. Nałożony w analizowanym przepisie obowiązek wydania decyzji w [...] dniowym terminie stanowi więc instrument realizacji zasady szybkości postępowania administracyjnego wyrażonej w art. 12 k.p.a., zgodnie z którym organy administracji publicznej powinny działać w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia. Należy też założyć, że ustawodawca – określając maksymalny termin wydania decyzji – miał na uwadze "publiczny" charakter inwestycji objętej wnioskiem inwestora. Zatem, norma zawarta w analizowanym przepisie: 1) stanowi gwarancję dla inwestora rozpatrzenia jego wniosku w odpowiednim – wedle ustawodawcy – terminie; 2) mobilizuje organ administracji do szybkiego działania i eliminuje opieszałość, a w konsekwencji przedłużenie się procesu inwestycyjnego dla inwestycji o publicznym charakterze, która w przyszłości służyć ma zaspokojeniu potrzeb szerokiego kręgu osób. Zakładając powyższą funkcję art. 51 ust. 2 upzp należy wskazać, że istota problemu w przedmiotowej sprawie sprowadza się do właściwego określenia liczby dni, które powinny zostać odliczone od [...] dniowego terminu na podstawie art. 51 ust. 2c upzp, tj. terminów przewidzianych w przepisach prawa do dokonania określonych czynności, okresów zawieszenia postępowania oraz okresów opóźnień spowodowanych z winy strony albo z przyczyn niezależnych od organu. W realiach rozpoznawanej sprawy inne były ustalenia w zakresie okoliczności istotnych dla zastosowania powołanego przepisu dokonane przez organy, a inne poczynił skarżący Prezydent Nie można podzielić stanowiska Prezydenta [...], jakoby kwestią drugorzędną było, w jaki sposób inwestor dowiedział się o stwierdzonych brakach formalnych wniosku, a zatem, że każda forma wezwania strony przez organ, nawet ta dokonana z obrazą przepisów postępowania administracyjnego, stanowi podstawę do odliczenia tego okresu od biegu terminu na załatwienie sprawy. Sąd podziela stanowisko Ministra, że skoro skarżący w wyniku dokonanej analizy wniosku o wydanie decyzji lokalizacyjnej uznał, że ww. wniosek zawierał brak formalny, był zobowiązany do wystosowania wezwania w trybie art. 64 § 2 Kpa, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Za takie formalne wezwanie - wbrew opinii Skarżącego - nie może być uznane telefoniczne powiadomienie wnioskodawcy o stwierdzonym braku, które, jak wynika z akt przedmiotowej sprawy, nie zostało w żaden sposób udokumentowane. Wymaga ponownego podkreślenia, że do opóźnień spowodowanych z winy strony, o których mowa w art. 51 ust. 2c upzp, co do zasady należy zaliczyć konieczność podjęcia przez organ czynności mających na celu usunięcie nieprawidłowości wniosku. Organ nie ma bowiem możliwości rozpatrzenia wniosku w sytuacji, gdy wniosek zawiera braki formalne, ma natomiast obowiązek wezwać wnioskodawcę do ich uzupełnienia. Opóźnienie w postępowaniu związane z tym okresem jest niezawinione przez organ i powinno podlegać odliczeniu od [...]-dniowego terminu na wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. W analizowanej sprawie, jak utrzymuje Prezydent [...], pisemne wezwanie wnioskodawcy do usunięcia braków we wniosku zostało zastąpione telefonicznym powiadomieniem o stwierdzonych nieprawidłowościach. Sąd podziela stanowisko organu, że telefoniczne wezwanie, o którym mowa w art. 55 Kpa, dopuszczalne jest jedynie w sprawach niecierpiących zwłoki. W doktrynie prawa administracyjnego przyjmuje się, iż "sprawa niecierpiąca zwłoki" to taka, której szybkie załatwienie jest konieczne ze względu na stan zagrożenia życia lub zdrowia, poważne skutki gospodarcze albo społeczne lub kiedy wymaga tego wyjątkowo ważny interes strony. Pojęcie "sprawa niecierpiąca zwłoki" oznacza sprawę będącą przedmiotem postępowania administracyjnego, nie zaś pojedynczą czynność procesową. Wezwanie w sprawie niecierpiącej zwłoki wywiera skutek prawny dopiero wtedy, gdy nie ma wątpliwości, że dotarło do adresata we właściwej treści i w odpowiednim czasie. Czynność wezwania powinna zostać utrwalona na piśmie. W doktrynie uznaje się, iż utrwalenie telefonicznego wezwania w sprawie niecierpiącej zwłoki może nastąpić w formie pomocniczej, czyli adnotacji wskazanej w art. 72 Kpa. Adnotacja taka powinna określać istotne okoliczności dokonanego wezwania (A. Matan, Komentarz do art. 55 Kodeksu postępowania administracyjnego, Lex, 2010). Art. 55 § 1 Kpa zobowiązuje organ również do tego, aby wezwanie dokonane w formie telefonicznej zawierało wszystkie elementy wskazane w art. 54 §. 1 Kpa. Sąd podziela ocenę organu, że akta sprawy prowadzonej przez Prezydenta [...] nie wskazują, aby przedmiotowa sprawa lokalizacyjna była sprawą niecierpiącą zwłoki, wymagającą szybkiego załatwienia ze względu na zagrożenie życia lub zdrowia, poważne skutki gospodarcze albo społeczne. Z samego określenia przez ustawodawcę szczególnego trybu postępowania w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego nie można wywodzić, że każda sprawa tego typu jest sprawą niecierpiącą zwłoki w rozumieniu art. 55 Kpa. Stąd też, w niniejszym przypadku brak było podstaw do wskazywanego przez skarżącego telefonicznego wezwania inwestora do usunięcia braków wniosku w oparciu o ww. przepis. Należy, też zauważyć, że owo telefoniczne wezwanie nie zostało w żaden sposób udokumentowane, nawet w formie adnotacji, o której mowa w art. 72 Kpa. W aktach sprawy prowadzonej przez organ gminny brak jest dokumentu określającego istotne okoliczności dokonanego wezwania, tj. motywy przemawiające za uznaniem przedmiotowej sprawy za niecierpiącą zwłoki, oraz treść wezwania (art. 54 § 1 w zw. z art. 64 § 2 Kpa). Z akt sprawy lokalizacyjnej nie wynika zatem, kto dokonał wezwania, kiedy, co było przedmiotem wezwania, w jaki sposób strona powinna uczynić zadość wezwaniu, w jakim terminie wnioskodawca winien udzielić odpowiedzi na wezwanie oraz jakie były konsekwencje nieustosunkowania się do treści wezwania. Uwypuklenia wymaga, iż udokumentowanie przez Prezydenta [...] ww. okoliczności było jego - jako organu - obowiązkiem. W ocenie Sądu, Minister słusznie przyjął, że organ właściwy w sprawie wymierzenia kary pieniężnej za zwłokę w wydaniu decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dokonuje ustaleń na podstawie akt dotyczących wydania ww. decyzji, ale tylko w takim zakresie, jaki wynika z regulacji zawartych w przepisach art. 51 ust. 2, 2a, 2b, 2c upzp (vide: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 marca 2015 r., sygn. akt IV SA/Wa 77/15). Postępowanie w sprawie wymierzenia przedmiotowej kary ma więc charakter nadzorczy i nie jest typowym postępowaniem wyjaśniającym, w trakcie którego wytwarzany jest nowy materiał dowodowy. W wyroku z dnia 16 lutego 2016 r., sygn. akt II OSK 2004/14, Naczelny Sąd Administracyjny zaznaczył, że w przypadku, gdy akta sprawy nie dostarczają podstaw do stwierdzenia, iż w toku postępowania lokalizacyjnego zaistniały okoliczności podlegające odliczeniu od [...]-dniowego terminu na wydanie decyzji, to nie można organów wymierzających karę pieniężną na podstawie art. 51 ust. 2 upzp obarczać "poszukiwaniem" dowodów uwalniających wójta (burmistrza, prezydenta miasta) od wymierzenia tej kary. Mimo że organy orzekające o karze za niewydanie decyzji w terminie nie badały daty wezwania inwestora do uzupełnienia wniosku, to zdaniem Sądu postępowanie administracyjne zostało przeprowadzone wnikliwie, zgromadzony w sprawie materiał dowodowy oceniony został właściwie, a mające zastosowanie w sprawie przepisy zostały prawidłowo zinterpretowane. Organy dokonały prawidłowych ustaleń dotyczących opóźnienia w załatwieniu wniosku inwestora, konsekwencją czego było nałożenie kary, która została ustalona i wyliczona zgodnie z obowiązującymi przepisami. Sąd aprobuje ocenę organu, że w niniejszej sprawie Prezydent [...] zaniedbał udokumentowania, w formie przewidzianej przepisami Kpa, ustnego wezwania inwestora do uzupełniania braków formalnych wniosku o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego, a co się z tym wiąże - nie dochował prawidłowej procedury przy podejmowaniu ww. czynności procesowej. W konsekwencji doprowadziło to do stwierdzenia, że nie zaistniała jedna z okoliczności wymienionych w art. 51 ust. 2c upzp, tj. opóźnienie spowodowane z winy strony, która pozwalałaby na odliczenie okresu spornej czynności organu od biegu terminu [...] dni, przewidzianego przez ustawodawcę na załatwienie sprawy. Podkreślić należy, iż w orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że brak zachowania procedury określonej w art. 64 § 2 Kpa nie pozwala na odliczenie od [...]-dniowego terminu na wydanie decyzji okresu związanego z ewentualnym uzupełnieniem wniosku. Ponadto nie sposób zgodzić się ze skarżącym, iż odliczeniu od [...]-dniowego terminu na wydanie decyzji ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego powinien podlegać "czas trwania mediacji". Prezydent [...] nie podjął odpowiednich działań procesowych mających na celu sprecyzowanie przez wnioskodawcę prośby o wstrzymanie wydania decyzji lokalizacyjnej (tj. czy prośbę tę należy traktować jako wniosek o zawieszenie postępowania w trybie art. 98 § 1 Kpa), a biernie oczekiwał na informację od inwestora o możliwości kontynuacji wstrzymanego postępowania lokalizacyjnego, co nie pozwala na odliczenie od [...]-dniowego terminu okresu od dnia [...] lipca 2012 r. do dnia [...] sierpnia 2012 r., tj. okresu wskazanego przez Skarżącego w zażaleniu na postanowienie Wojewody [...] jako "czas mediacji". Dodatkowo podnieść należy, że żaden przepis nie uzależnia ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego od zgody właściciela nieruchomości, po której taka inwestycja będzie przebiegać. Organy administracji publicznej, w myśl art. 7 i art. 77 § 1 Kpa, mają obowiązek podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego załatwienia sprawy. Natomiast nie oznacza to obowiązku podjęcia jakichkolwiek działań, lecz działań celowych, zmierzających do rozpatrzenia sprawy. Przedstawiony w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia stan faktyczny wskazuje na to, że w postępowaniu administracyjnym zgromadzono materiał dowodowy w zakresie wystarczającym dla prawidłowego wyliczenia - w oparciu o treść art. 51 ust. 2 i ust. 2c ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - zwłoki Prezydenta [...] w wydaniu decyzji lokalizacyjnej. Wbrew więc twierdzeniu Skarżącego, postępowanie przed organami przeprowadzone zostało zgodnie z ogólnymi zasadami procedury administracyjnej, a ustalenia faktyczne i prawne wyczerpują istotę sprawy. W świetle powyższych okoliczności wniesiona skarga nie ma usprawiedliwionych podstaw. Z tych względów na podstawie art.151 p.p.s.a Sąd orzekł jak w sentencj.