IV SA/Wa 944/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Małaszewska-Litwiniec, Sędziowie Sędzia WSA Danuta Dopierała, Sędzia WSA Agnieszka Wójcik (spr.), Protokolant Marek Lubasiński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 grudnia 2009 r. sprawy ze skargi K. B. i A. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] marca 2009 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. na rzecz skarżących K. B. i A. B. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Decyzją Nr [...] z dnia [...] lutego 2007 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. stwierdziło nieważności decyzji Wójta Gminy L. znak [...] z dnia [...] lutego 1997r. o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla budowy kanału sanitarnego, wodociągu, oświetlenia ulicy, utwardzenia nawierzchni ulicy oraz przewodu gazowego na odcinku AB drogi; budowy drogi dojazdowej do osiedla, przewodu gazowego, oświetlenia ulicy, kanalizacji telefonicznej na odcinku CD w części dotyczącej lokalizacji inwestycji w obszarze oznaczonym w miejscowym planie ogólnym zagospodarowania przestrzennego Gminy L. zatwierdzonym uchwałą Rady Gminy L. nr [...] z dnia [...] października 1994r. (Dz.Urz.Województwa [...] nr [...] z dnia [...] 1994r., poz. [...]) symbolem "[...]". Z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie ww. sprawy zakończonej decyzją Kolegium wystąpiła S. reprezentowana przez radcę prawnego W. B. Decyzją z dnia [...] marca 2009r. Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. po rozpatrzeniu wniosku S. ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Kolegium z dnia [...] lutego 2007 r. działając na podstawie art. 138 § l pkt. 2 k.p.a. uchyliło w całości zaskarżoną decyzję i stwierdziło, że nastąpiło wydanie decyzji Wójta L. [...] z dnia [...] lutego 1997r. w części dotyczącej lokalizacji inwestycji w obszarze oznaczonym w miejscowym ogólnym planie zagospodarowania przestrzennego Gminy L., oznaczonej symbolem "[...] z naruszeniem prawa, nie stwierdzając nieważności ww. decyzji z powodu upływu 10 lat od daty jej doręczenia. W uzasadnieniu decyzji przedstawiając stan faktyczny i prawny sprawy organ wskazał, iż decyzją znak [...] z dnia [...] lutego 1997r. Wójt Gminy L., po rozpatrzeniu wniosku S. ustalił warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla budowy kanału sanitarnego, wodociągu, oświetlenia ulicy, utwardzenia nawierzchni ulicy oraz przewodu gazowego na odcinku AB drogi; budowy drogi dojazdowej do osiedla, przewodu gazowego, oświetlenia ulicy, kanalizacji telefonicznej na odcinku CD. W jednozdaniowym uzasadnieniu wskazano, że projektowane sieci są zgodne z ustaleniami miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego gminy L. Z wnioskiem o stwierdzenie nieważności tej decyzji wystąpili do Kolegium K. i A. B., wskazując na bezprawność działań Wójta Gminy polegającą na zaniechaniu zapewnienia im udziału w postępowaniu i doręczenia samej decyzji a także zaniechania określenia działek, na których inwestycja ma być zrealizowana. W kolejnych pismach skarżący wskazali na nielegalność podziału działki nr [...], która była ich własnością oraz zarzucili, że w/w decyzja jest niezgodna z planem miejscowym. Kolegium po otrzymaniu akt sprawy w dniu 27 czerwca 2005r. zawiadomiło o wszczęciu postępowania w sprawie stwierdzenie nieważności decyzji Wójta Gminy L. znak [...] z dnia [...] lutego 1997r. Po analizie zgromadzonych w sprawie dokumentów i wyjaśnień Kolegium uznało, że wnioskodawcy będący właścicielami nieruchomości graniczącej z obszarem objętym rozstrzygnięciem przedmiotowej decyzji z dnia [...] lutego 1997r., ze względu na ewentualny i faktyczny zasięg oddziaływania inwestycji polegającej na budowie kanału sanitarnego, wodociągu, oświetlenia ulicy, utwardzenia nawierzchni ulicy oraz przewodu gazowego na odcinku AB drogi; budowie drogi dojazdowej do osiedla, przewodu gazowego, oświetlenia ulicy, kanalizacji telefonicznej na odcinku CD, posiadają interes prawny w rozumieniu art. 28 kpa w niniejszym postępowaniu i mogą domagać się rozpatrzenia przedmiotowego wniosku. Kolegium uznało także interes prawny właścicieli i użytkowników wieczystych nieruchomości objętych obszarem inwestycji określonej w decyzji oraz sąsiadujących z tym terenem. Organ rozpoznający sprawę w I instancji zbadał prawidłowość przedmiotowej decyzji w kontekście przepisu 156 §1 k.p.a. Oceniając zaskarżoną decyzję w kontekście zaistnienia przesłanek przewidzianych w ww. przepisie a w szczególności wykazania jaka konkretnie norma prawa materialnego została naruszona przy wydaniu rzeczonej decyzji, wskazano, że obowiązujący w materii objętej rozpatrywaną decyzją stan prawny uregulowany został ustawą z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 89, poz.415 ze zm.). Zgodnie z przepisem art. 40 ust. 1 w/w ustawy "w sprawach ustalania warunków zabudowy i zagospodarowania terenu orzeka się, w drodze decyzji, na podstawie ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego". Stosownie do przepisu art. 34. w/w ustawy decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu sprzeczna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego jest nieważna. Stwierdzenie nieważności decyzji następuje na zasadach i w trybie określonym w Kodeksie postępowania administracyjnego. Dokonane w toku postępowania wyjaśniającego ustalenia wykazały, że zaskarżona decyzja została wydana w warunkach przewidzianych w przepisie art. 34 w/w ustawy. Na obszarze objętym zaskarżoną decyzją w dacie jej wydawania obowiązywał miejscowy plan ogólny zagospodarowania przestrzennego Gminy L. zatwierdzony uchwałą Rady Gminy L. nr [...] z dnia [...] października 1994r. (Dz. Urz. Woj. [...] nr [...] z dnia [...] 1994r., poz. [...]). Z zaświadczenia Wójta Gminy L. z dnia 10 lutego 2004r wynika, ze "Wskazane w decyzji odcinki AR i C położone we wsi N. zlokalizowane były na terenie o symbolach w planie: - odcinek AB obejmuje działki o numerach ewidencyjnych [...], [...], [...], [...] [...] - tereny zabudowy mieszkalnej jednorodzinnej intensywnej. Plan dopuszcza zabudowę usługową i wytwórczą zgodnie ze skalą i charakterem z zabudową mieszkalną jednorodzinną: podstawowe: zieleń leśna i urządzona; [...] (działka o nr ew. [...]) - projektowana droga lokalna (gminna); - odcinek CD - działka o nr ew. [...] [...] - tereny zabudowy mieszkalnej jednorodzinnej intensywnej; [...] - projektowana droga lokalna (gminna)." W wypisie z planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego Gminy L. ustalono, że obszar oznaczony w planie symbolem [...] przeznaczony jest pod "zieleń urządzoną, wypoczynkową w N. - projektowaną. Dołączony do akt sprawy wyrys z w/w planu miejscowego w zestawieniu z załącznikiem graficznym potwierdził, że istotna część obszaru objętego zaskarżonym rozstrzygnięciem decyzją znak [...] z dnia [...] lutego 1997r. - w części AB, znajdowała się właśnie w graniach obszaru oznaczonego tym symbolem. W ocenie Kolegium bezspornym jest, że budowa kanału sanitarnego, wodociągu, oświetlenia ulicy, przewodu gazowego wreszcie utwardzenia nawierzchni ulicy w obszarze oznaczonym w planie miejscowym symbolem [...] nie realizuje przewidzianej w tym planie funkcji tego obszaru: "zieleni urządzonej, wypoczynkowej w N. - projektowanej", dlatego zamierzenie inwestycyjne w części obejmującej obszar oznaczony symbolem "[...]" było sprzeczne z ustaleniami ogólnego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy L. Kolegium prawidłowo stwierdziło, że decyzja Wójta Gminy L. pozostaje w sprzeczności z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, dlatego też wypełniona została hipoteza cytowanego wyżej przepisu art. 34 w/w ustawy co z kolei skutkowało koniecznością zastosowania dyspozycji przepisu art. 156 § 1 pkt. 7 k.p.a., przewidującego stwierdzenie nieważności decyzji zawierającej wadę powodującą jej nieważność z mocy prawa. Kolegium rozpatrując ponownie ww. sprawę, wskazało, iż w dacie wydania decyzji przez organ I instancji nie upłynął jeszcze 10 letni okres przedawnienia, o którym mowa w art. 156 § 2 k.p.a., natomiast w dacie orzekania przez Kolegium w II instancji w przedmiotowej sprawie wystąpiła jedna z przesłanek negatywnych wymienionych w art. 156 §2 k.p.a., tj. upłynęło już 10 lat od czasu doręczenia stronom (osobom, które były wówczas uznane za strony postępowania) decyzji Wójta Gminy L. Przy wskazanej przez Kolegium w zaskarżonej decyzji przesłance z art. 156 § 1 pkt 7 k.p.a. występuje przesłanka czasu, co oznacza, że po 10 latach od doręczenia " ogłoszenia decyzji nie stwierdza się nieważności decyzji. Wyrok NSA z dnia 10 lipca 2001 r. I S.A. 343/00 wyraźnie podkreśla, że " z treści 156 § 2 k.p.a. wynika jednoznaczny wniosek, że dziesięcioletni okres przedawnienia liczy się od daty doręczenia lub ogłoszenia decyzji do daty wydania decyzji w sprawie jej nieważności, a nie od daty złożenia wniosku o stwierdzenie nieważności tej decyzji" . W przedmiotowej sprawie niewątpliwie od czasu jej doręczenia, ogłoszenia stronom postępowania wymienionym w decyzji do dnia orzekania przez kolegium w II instancji minęło już 10 lat, dlatego nie można już stwierdzić nieważności decyzji Wójta Gminy L. znak [...] z dnia [...] lutego 1997r. Wobec powyższego zgodnie z art. 158 § 2 k.p.a. organ orzekł o stwierdzeniu wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa oraz wskazał okoliczności z powodu których nie stwierdził nieważności decyzji. Skargę na powyższą decyzję wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie K. i A. B. Wskazali, iż wszystkie decyzje wydawane na rzecz S. nie zostały im doręczone, tym samym pozbawiono ich prawa strony w postępowaniach co komplikowało im obronę ich interesów. Kwestionowaną w postępowaniu nieważnościowym decyzję otrzymali dopiero 21 sierpnia 2003r. , a tym samym minęło dopiero 6 lat od daty jej otrzymania a nie jak uznał organ 10 lat. Tym samym w sprawie wbrew stanowisku organu odwoławczego nie upłynął jeszcze 10 letni okres uniemożliwiający wydanie decyzji stwierdzającej nieważność decyzji Wójta Gminy L. z dnia [...] lutego 1997r. Skarżący wskazali, iż wbrew ustaleniom organu obszar oznakowany w miejscowym planie symbolem [...] obejmuje działkę [...] na której zaprojektowano budowę domów. Podnieśli, iż kontrolowana w postępowaniu nieważnościowym decyzja nie określa linii rozgraniczających. Z powodu samowoli budowlanej jakiej dokonano w oparciu o tą decyzję skarżący nie mogą obecnie doprowadzić mediów do ich budynku. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko i argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.) sprowadzają się do kontroli działalności organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Podnieść przy tym należy, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną ( art. 134 § 1 ustawy p.p.s.a.). Przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] marca 2009r. uchylającą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] lutego 2007 r. i stwierdzającą, że nastąpiło wydanie decyzji Wójta Gminy L. z dnia [...] lutego 1997r. w części dotyczącej lokalizacji inwestycji w obszarze oznaczonym w miejscowym planie ogólnym zagospodarowania przestrzennego Gminy L. zatwierdzonym uchwałą Rady Gminy L. nr [...] z dnia [...] października 1994r. symbolem "[...]", z naruszeniem prawa. Jednocześnie organ orzekł, że nie stwierdza nieważności w/w decyzji z powodu upływu 10 lat od daty jej doręczenia. Dokonanie oceny zgodności zaskarżonej decyzji z prawem, poddane jest więc specyficznym regułom odnoszącym się do kontroli decyzji wydanych w trybach nadzwyczajnych. Instytucja stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej ma bowiem w prawie bardzo istotne znaczenie. Przede wszystkim z tego powodu, że jest to instytucja procesowa stanowiąca wyjątek od ogólnej zasady trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych (art. 16 § 1 k.p.a.). Przepis art. 156 § 1 k.p.a. nakłada na organ administracji publicznej obowiązek nie tylko stwierdzenia niewątpliwego naruszenia prawa, ale zarazem wykazania, że było to rażące naruszenie prawa. Postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności oznacza bowiem, że sprawa nie toczy się już w trybie zwykłym i stwierdzenie nieważności decyzji dopuszczalne jest jedynie w przypadku stwierdzenia wyjątkowo ciężkiego naruszenia prawa. Do wzruszenia decyzji nie wystarczy zatem stwierdzenie zaistnienia naruszenia prawa mającego wpływ na wynik sprawy, ale musi to być rażące naruszenie prawa. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. wyrok NSA z dnia 23 grudnia 2004r. Sygn. akt OSK 992/04, wyrok NSA z dnia 18 lipca 1994r. sygn. akt V SA 535/94, Wyrok NSA IV SA 905/2002 z dnia 27.10.2003 r. Wyrok NSA w Warszawie V SA 2998/99 z dnia 26.09.2000 r. Wyrok NSA w Warszawie III SA 1935/99 z dnia 11.08.2000 r. ) przyjmuje się, że z rażącym naruszeniem prawa mamy do czynienia, gdy łącznie zostaną spełnione trzy przesłanki: zachodzi oczywistość naruszenia konkretnego przepisu, za uznaniem naruszenia za rażące przemawia charakter naruszonego przepisu oraz racje ekonomiczne, społeczne skutki, które wywołała decyzja są niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności. Oczywistość naruszenia prawa polega na niewątpliwej sprzeczności pomiędzy treścią rozstrzygnięcia a przepisem prawa stanowiącym podstawę prawną decyzji. Skutki, które wywołuje decyzja uznana za rażąco naruszająca prawo, to gospodarcze lub społeczne skutki naruszenia, których wystąpienie powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie decyzji jako aktu wydanego przez organ praworządnego państwa. Odnosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy, należy wskazać, iż w ocenie Sądu, orzekający w sprawie organ, nie przeprowadził postępowania zgodnie z wymogami wynikającymi z brzmienia art. 156 k.p.a. Działanie w trybie nadzoru na podstawie art. 156 k.p.a wymaga od organu innego podejścia do sprawy inaczej niż w zwykłym postępowaniu administracyjnym. Organ staje tu wobec kwestii czysto prawnych. W doktrynie stwierdza się bowiem, iż art. 156 § 1 pkt 1-7 k.p.a zawierający pozytywne przesłanki stwierdzenia nieważności dotyczy dwóch rodzajów wadliwości decyzji, a mianowicie wadliwości polegającej na rażącym naruszeniu prawa oraz wadliwości polegającej na wydaniu decyzji bez podstawy prawnej. I. Rozpoznając niniejszą sprawę w pierwszej kolejności należy wskazać, iż orzekający w sprawie organ niewłaściwie ustali, iż kontrolowana w postępowaniu nieważnościowym decyzja Wójta Gminy L. znak [...] z dnia [...] lutego 1997r. orzekała o "ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla budowy kanału sanitarnego, wodociągu, oświetlenia ulicy, utwardzenia nawierzchni ulicy oraz przewodu gazowego na odcinku AB drogi; budowy drogi dojazdowej do osiedla, przewodu gazowego, oświetlenia ulicy, kanalizacji telefonicznej na odcinku CD". Analiza akt sprawy wskazuje, iż wydania decyzji w tak zakreślonym przedmiocie domagał się inwestor, niemniej jednak decyzją tą wbrew wnioskowi ustalono cyt. " warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla dróg dojazdowych od nowobudowanego osiedla S. do ulic [...] i [...] położonych we wsi N. oznaczonej na szkicu sytuacyjnym, stanowiącym integralną część niniejszej decyzji". Organ winien był zatem dokonać oceny zgodności niniejszej decyzji, pod kątem prawidłowości jej rozstrzygnięcia na gruncie zakresu, granic w jakich zostało wszczęte i toczyło się postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie. II. Podstawę prawną wydania kontrolowanej w postępowaniu nieważnościowym decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U Nr 89, poz. 415 ze zm.). Zgodnie z art. 40 tej ustawy ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu następuje w drodze decyzji, na podstawie ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku braku planu, z zastrzeżeniem art. 13 ust. 1 na podstawie przepisów szczególnych. Artykuł 42 ustawy wymienia zaś niezbędne elementy jakie winna zawierać decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania, wskazując, iż określa ona: 1. rodzaj inwestycji 2. warunki wynikające z ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli dla danego obszaru plan został uchwalony, 3. warunki zabudowy i zagospodarowania terenu wynikające z przepisów szczególnych, 4. warunki obsługi w zakresie infrastruktury technicznej, 5. wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich, 6. linie rozgraniczające teren inwestycji, wyznaczone na mapie w stosownej skali, 7. okres ważności decyzji. Ponadto w stosunku do inwestycji liniowych decyzja, określa przebieg inwestycji, a w przypadku inwestycji wymagających wydzielenia terenu, granice tego terenu, wyznaczone na mapie w stosownej skali. Rozpoznając niniejszą sprawę w ocenie Sądu organ nie dokonał kontroli zgodności decyzji Wójta Gminy L. znak [...] z dnia [...] lutego 1997r., pod kątem spełniania przez nią wymogów określonych w art. 42 ustawy, do czego był zobligowany prowadząc postępowanie w trybie nieważnościowym, którego przedmiotem jest badanie zgodności decyzji z obowiązującymi w dacie jej wydania przepisami prawa. Ponadto do badania tej okoliczność organ był również zobligowany z uwagi na to, iż jednym z zarzutów podnoszonych przez strony skarżące w toku postępowania nieważnościowego był właśnie zarzut niewłaściwego oznaczenia przebiegu spornej inwestycji. Skarżący zarzucają decyzji, iż nie określa ona działek na terenie których zlokalizowania na być inwestycja, nie wyznacza linii rozgraniczających teren inwestycji. Powyższe uchybienie w ocenie Sądu stanowi naruszenie przepisów art. 7 i 107 § 3 k.p.a w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. III. W toku postępowania nieważnościowego ustalono, iż na terenie objętym inwestycją obowiązywał miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego Gminy L. zatwierdzony uchwałą Rady Gminy L. nr [...] z dnia [...] października 1994r. (Dz.Urz. Województwa [...] nr [...] z dnia [...] 1994r., poz. [...]). Ustalenia poczynione przez organ w niniejszej sprawie ograniczyły się w konsekwencji do badania zgodności decyzji z zapisami planu i stwierdzenia wydania kontrolowanej decyzji z naruszeniem prawa w części dotyczącej lokalizacji inwestycji w obszarze oznaczonym w miejscowym planie ogólnym zagospodarowania przestrzennego Gminy L. symbolem "[...]". Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie sprecyzowało jednak jakie konkretnie działki, czy też ich część znajdują się w tym obszarze. Podnieść również należy, iż także z zaświadczenia Wójta Gminy L. z dnia 10 lutego 2004r., na które powołuje się organ nie wynika które działki objęte inwestycją znajdują się w tym obszarze. Tym samym w ocenie Sądu rozstrzygnięcie organu w tym zakresie uznać należy za niespełniające wymogów określonych w art. 107 k.p.a. W oparciu o to rozstrzygnięcia nie sposób bowiem ustalić jakiej konkretnie części inwestycji (działki) ono dotyczy. IV. Odnosząc się do zarzutu skarżących dotyczącego błędnego wyliczenia terminu określonego w art. 156 § 2 k.p.a., zgodnie z którym nie stwierdza się nieważności decyzji z przyczyn wymienionych w art. 156 § 1,3,4 i 7 k.p.a, jeżeli od dnia jej doręczenia lub ogłoszenia upłynęło 10 lat, należy uznać, iż nie zasługuje on na uwzględnienie. Właściwie orzekający w sprawie organ przyjął, iż dziesięcioletni okres przedawnienia liczy się od daty doręczenia kontrolowanej w postępowaniu nieważnościowym decyzji stronom, które w dacie jej wydania były uznawane za strony. Okoliczność, iż skarżący w postępowaniu zwykłym błędnie nie zostali uznani za stronę i nie doręczono im wówczas decyzji,( o treści której dowiedzieli się dopiero kilka lat później), nie wpływa na bieg terminu określonego w art. 156 § 2 k.p.a. Stronie, która bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu przysługuje bowiem wówczas jedynie możliwość wystąpienie z wnioskiem o wznowienie takiego postępowania w oparciu o art. 145 § 1 pkt. 4 k.p.a. Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji.