IV SA/Wa 945/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zofia Flasińska (spr.) Sędzia NSA Otylia Wierzbicka Sędzia WSA Łukasz Krzycki Protokolant Danuta Gorzelak - Maciak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 lutego 2005 r. sprawy ze skargi A. i G. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia[...] października 2001 r. Nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. na rzecz A. i G. K. kwotę 300 zł (trzysta zł) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. IV SA/Wa 945/04 UZASADNIENIE Burmistrz Gminy W. decyzją z [...] maja 2001r., po ponownym rozpoznaniu sprawy, odmówił ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie wiat gospodarczo-magazynowych, podjazdów i ogrodzenia wraz z uzbrojeniem terenu i elementami zagospodarowania na działce przy ul. [...] nr ewid. [...], obręb [...]. Zdaniem organu planowana inwestycja jest sprzeczna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta W., zatwierdzonego uchwałą Rady W. nr [...] z [...] września 1992r. /Dz.Urz. Woj. [...] nr [...] poz. [...] / z uwagi na zapis dopuszczający realizację inwestycji jako plombowych wyłącznie wzdłuż istniejącego układu drogowego, do czasu uchwalenia planów miejscowych sporządzonych na podstawie założeń. Wiaty mają być zrealizowane w terenie nie zainwestowanym kubaturowo a zatem inwestycja nie spełnia warunku plombowości. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z [...] października 2001r. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji i podtrzymało stanowisko w niej zawarte. Skargę na tę decyzję wnieśli A. i G.K. podnosząc zarzut naruszenia art.43 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym poprzez przyjęcie, iż inwestycja jest sprzeczna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Nadto podnieśli zarzut naruszenia art. 7 , 8 i 12 kpa. Zdaniem skarżących nie ustalono prawidłowo stanu faktycznego, nie uwzględniono słusznego interesu skarżących oraz naruszono zasadę równości obywateli wobec prawa, albowiem na sąsiednich działkach znajdują się budynki mieszkalne oraz magazynowo – biurowe. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wniosło o oddalenie skargi i potrzymało stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 4 lutego 2004r. oddalił skargę przyjmując, że planowana inwestycja należy wprawdzie do inwestycji usługowo – technicznych, to jednak nie jest położona w układzie plombowym wzdłuż istniejących ulic a więc nie można jej uznać za zgodną z planem. Wprawdzie obowiązujący miejscowy plan zagospodarowania nie definiował pojęcia zabudowy plombowej to rozporządzenie Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z 14 grudnia 1994r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie /Dz.U. z 1995r. nr 10 poz.46 ze zm./ posługuje się tym pojęciem w § 13 ust.4 i § 60 ust.2. Sąd uznał również za istotne to, iż realizacja inwestycji "generowałaby na tym obszarze dodatkowy ruch samochodów ciężarowych z naczepami", co nie jest możliwe ze względu na stan techniczny dróg gminnych. W skardze kasacyjnej A. K. i G. K. ponowili zarzut naruszenia art. 43 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym z 1994r. wobec przyjęcia przez Sąd niezgodności planowanej inwestycji z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla tego terenu. Przywołane przez Sąd przepisy rozporządzenia o warunkach technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie mają zastosowanie do zabudowy śródmiejskiej uzupełniającej. W niniejszej sprawie w istocie przyjęto, że na tym terenie nie jest dopuszczalna zabudowa, gdy tymczasem w planie brak jest takiego zakazu zabudowy. Ponadto w bezpośrednim sąsiedztwie znajdują się działki zabudowane. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 3 listopada 2004r. uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu tego wyroku Sąd stwierdził, iż przedmiotowy teren przeznaczony jest pod realizację inwestycji w tym takich jak inwestycja opisana we wniosku o wydanie decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Odnosząc się do charakteru terenu i jego położenia jest to teren znajdujący się w bezpośredniej strefie oddziaływania lotniska [...] a zatem na tym terenie powinny być lokalizowane inwestycje techniczno-usługowe a więc magazyny, wiaty i tym podobne obiekty. Za całkowicie nieuprawnione Naczelny Sąd Administracyjny uznał przyjęcie przez Sąd I instancji jako podstawę orzekania stan dróg gminnych na tym terenie. W odniesieniu do ustaleń planu dopuszczających zabudowę plombową wyłącznie wzdłuż istniejącego układu drogowego do czasu uchwalenia nowych planów miejscowych sporządzonych na podstawie założeń Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, iż zapisy te tworzyły rezerwę terenów jeszcze niezabudowanych do czasu uchwalenia planów o większej szczegółowości. Jednak z chwilą wejścia w życie ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym z 1994r. odpadła możliwość sporządzania obok planu ogólnego planu szczegółowego. W związku z tym zawarte w planie ogólnym postanowienie o sporządzeniu planu szczegółowego nie można obecnie traktować jako normy tworzącej rezerwy terenu pod ewentualną przyszłą regulację nowego planu. Zdaniem NSA nie ma podstaw do przyjęcia, że używane w rozporządzeniu o warunkach technicznych określenie zabudowa plombowa ma bezwzględne zastosowanie przy interpretacji miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i powinno prowadzić do odmowy ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Występujące bowiem w tym akcie pojęcie zabudowy plombowej dotyczyło kwestii techniczno-budowlanych a nie sposobu zagospodarowania terenu. Przywołane przepisy tego rozporządzenia dotyczą śródmiejskiej zabudowy. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, iż ze zgromadzonych w sprawie materiałów wynika, że działka skarżących znajduje się przy istniejącej drodze, przy której po obu stronach istnieje zabudowa z tym, iż działka skarżących oraz działki sąsiednie nie są zabudowane. Jednak ta okoliczność nie powinna być traktowana jako uzasadnienie do zastosowania negatywnej przesłanki uwzględnienia wniosku, zwłaszcza iż jest to generalnie rzecz biorąc teren budowlany a jego usytuowanie przemawia za tym aby preferować tego rodzaju zabudowę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie ponownie rozpoznając sprawę zważył co następuje: Stosownie do treści art.153 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz.1270/ ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd . Mając powyższe na uwadze należało przyjąć, iż zaskarżona decyzja wraz z poprzedzającą ją decyzją organu I instancji zostały wydane z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. Przedmiotowa działka nr ewid. [...] w obrębie [...] położona była na terenie oznaczonym w miejscowym planie ogólnym zagospodarowania przestrzennego miasta W. z 1992r. jako obszar [...] Strefa możliwości urbanizacyjnych. Na tym terenie dopuszczono realizację inwestycji jako plombowych wyłącznie wzdłuż istniejącego układu drogowego. Bezsporne jest, że przedmiotowa działka położona jest przy istniejącej drodze. Jej stan techniczny nie może mieć wpływu na treść decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu albowiem w tym zakresie plan nie zawiera żadnych ustaleń. Zatem należało przyjąć, iż na przedmiotowej działce dopuszcza się realizację inwestycji, gdyż położona jest przy istniejącej drodze i działki sąsiednie, choć nie bezpośrednio przylegające, są zabudowane. Biorąc pod uwagę, że teren ten jest zlokalizowany w strefie oddziaływania lotniska [...], to jak stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny oczywiste jest, iż na tym terenie powinny być lokalizowane inwestycje techniczno-usługowe a więc wiaty, magazyny i tym podobne obiekty. Mając powyższe okoliczności na uwadze Sąd, na podstawie art.145§1a oraz art.200 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz.1270/, uchylił zaskarżoną decyzję wraz z poprzedzającą ją decyzją organu I instancji jako wydane z naruszeniem art.43 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym z 1994r. i orzekł o kosztach postępowania sądowego. Należy dodać, iż przy ponownym rozpatrywaniu wniosku skarżących o ustalenie warunków zabudowy należy wziąć pod uwagę treść przepisów przejściowych ustawy z 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym /Dz.U. nr 80 poz.717 ze zm./ oraz to, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego z 1992r. utracił ważność .