IV SA/Wa 951/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anna Falkiewicz-Kluj (spr.), Sędziowie sędzia WSA Piotr Korzeniowski, sędzia WSA Marta Laskowska-Pietrzak, Protokolant sekr. sąd. Marek Lubasiński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 czerwca 2015 r. sprawy ze skargi M. S.A z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] stycznia 2015 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości opłaty produktowej za 2009 r. 1. uchyla zaskarżoną decyzję i utrzymaną nią w mocy decyzję Marszałka Województwa [...] z dnia [...] listopada 2014 nr [...]; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. na rzecz strony skarżącej M. S.A z siedzibą w W. kwotę 5129 (pięć tysięcy sto dwadzieścia dziewięć) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Decyzją z dnia [...] stycznia 2014 r., znak [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W., dalej " SKO w W.", "organ II instancji"), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 127 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego -tekst jednolity: Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm. (dalej: K.p.a.) oraz art. 1 i 2 ustawy z dnia 12 października 1994r. . o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz. U. z 2001 r. nr 79, poz. 856 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania M. S.A. z siedzibą w W., dalej "skarżący", "spółka" od decyzji Marszałka Województwa [...] nr [...] z dnia [...] listopada 2014 r. znak: [...], dalej "organ I instancji", określającej dla M. S.A. z siedzibą w W. wysokość należnej opłaty produktowej za 2009 rok w kwocie 75 552 zł i zobowiązującej do jej wpłaty, zgodnie z dyspozycją art. 53 § 1, § 3 i § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012r., poz. 749 z późn. zm.), dalej "O.p". na konto Urzędu Marszałkowskiego Województwa [...], utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Stan sprawy przedstawiał się następująco. Marszałek Województwa [...] decyzją nr [...] z dnia [...] listopada 2014 r. znak: [...], określił dla M. S.A. z siedzibą w W. wysokość należnej opłaty produktowej za 2009 rok w kwocie 75 552 zł i zobowiązał do jej wpłaty, zgodnie z dyspozycją art. 53 § 1, § 3 i § 4 O.p., na konto Urzędu Marszałkowskiego Województwa [...]. Podstawę prawną do wydania decyzji stanowiły art. 1 i 1a, 3 ust. 1 i 2, 4 ust. 1 pkt 1, 12 ust. 2 pkt 1 i 2, 16 ust. 1, 17 ust. 1 i 19 ustawy z dnia 11 maja 2001 r. o obowiązkach przedsiębiorców w zakresie gospodarowania niektórymi odpadami oraz o opłacie produktowej (t.j. Dz.U. 2007, Nr 90, poz. 607 ze zm.), dalej zwaną "ustawą o opłacie produktowej" w związku z art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 13 czerwca 2013 r. o gospodarce opakowaniami i odpadami opakowaniami (Dz.U. z 2013 r., poz. 888). Podstawę faktyczną stanowiły ustalenia kontroli przeprowadzonej w okresie od 22 sierpnia 2013 r. do 25 września 2013 r. przez Urząd Marszałkowski Województwa [...] w zakresie podstaw do naliczenia opłaty produktowej za lata 2007-2012. Ustalono, że strona skarżąca nie złożyła do Marszałka Województwa [...] rocznego sprawozdania OS-OP o wysokości należnej opłaty za 2009 r. i nie uiściła zaległej należności w sytuacji w której wprowadziła w 2009 r. na rynek 12 796 kg opakowań z tworzyw sztucznych oraz 78 900 k opakowań z papieru i tektury, co wnikało z zestawienia przesłanego przez stronę. Ustalenia kontroli wskazywały natomiast, że w 2009 r. strona skarżąca wprowadziła na rynek 13 480 kg opakowań z tworzyw sztucznych oraz 82 456 kg opakowań z papieru i tektury. Skarżąca odwołała się od tej decyzji wskazując, że nie mają do niej zastosowania obowiązki ustalone w ustawie o obowiązkach przedsiębiorców w zakresie gospodarowania niektórymi odpadami oraz o opłacie produktowej, ponieważ skarżąca nie jest podmiotem wskazanym w art. 1 tej ustawy. Poza tym przedmiotowe opakowania zostały poddane utylizacji i recyklingowi. Rozpoznając ponownie sprawę SKO w W., za organem I instancji przyjęło, że skarżąca spółka przekazywała opakowania produktów takich jak worki czy kartony w których przekazywane były np. tacki do P. Spółki z.o.o. W trakcie kontroli ustalono, że skarżąca wprowadziła 12 796 kg opakowań z tworzyw sztucznych oraz 78 900 k opakowań z papieru i tektury . W związku z niezłożeniem wymaganego sprawozdania i nieuiszczeniem stosownej opłaty produktowej zostało wszczęte postępowanie w sprawie wydania decyzji określającej zaległość z tytułu opłaty produktowej. Ustalono, że za 2009 r. łączna kwota opłaty produktowej wynosi 75 525 zł. Organ II instancji uznał prawidłowość postanowienia dowodowego z [...] listopada 2014 r, w którym organ I instancji oddalił wniosek o przeprowadzenie dowodu dotyczącego składania sprawozdań przez P. Spółkę z.o.o. lub przez I. S.A. wskazując ,że okoliczności te nie mają wpływu na treść rozstrzygnięcia. Rozliczenie przez innego przedsiębiorcę odpadów nie zwalnia z nałożenia opłaty produktowej. Niezależnie od obowiązku ich zagospodarowania ustawa w art. 4 ust. 1 określa sposób realizacji tego obowiązku (samodzielnie lub za pośrednictwem organizacji). Realizacja tego obowiązku za pośrednictwem innego podmiotu niż wymieniony w art. 4 ust. 1 ustawy stanowi naruszenie skutkujące nałożeniem opłaty produktowej. Odnosząc się do zarzutów odwołania organ II instancji stwierdził, że ustawa wskazuje podmioty do jakich ma zastosowanie w art. 1 ust 1 i 1a. Podstawą do zakwalifikowania skarżącej jako podmiotu z art. 1 ust. 1a są jej wskazania, iż nabyła artykuły spożywcze oraz opakowania do nich a następnie dokonała sprzedaży tak zapakowanych produktów, co uzasadnia do zakwalifikowania M. S.A. jako podmiotu, który pakuje produkty wytworzone przez innego przedsiębiorcę i wprowadza je na rynek krajowy. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 78 § 1 K.p.a. organ II instancji wskazał, że takie naruszenie może być podstawą do uchylenia decyzji o ile miało wpływ na wynik sprawy. Naruszenie miało dotyczyć ustalenia, że inny podmiot dokonał rozliczenia w/w odpadów. Rozliczenie przez innego przedsiębiorcę odpadów nie zwalnia z nałożenia opłaty produktowej. Powyższa decyzja SKO w W. została zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, której zarzucono naruszenie: -przepisów prawa materialnego: a) art. 17 w art. 1 ust. 1a ustawy o opłacie produktowej w zw. z art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 13 czerwca 2013 r. o gospodarce opakowaniami i odpadami poprzez jego błędne zastosowanie skutkujące uznaniem, że skarżąca jest przedsiębiorcą pakującym produkty wytworzone przez innego przedsiębiorcę i wprowadzającym je na rynek krajowy, która nie dokonała wpłaty opłaty produktowej za 2009 r., w sytuacji w której skarżąca nie spełnia definicji przedsiębiorcy, o jakim mowa w art. 1 ust 1a ustawy o opłacie produktowej, co sprawia że nie miały do niej zastosowania przepisy tej ustawy; b) art. 17 w zw. z art. 1 ust. 2 pkt 2 ustawy o opłacie produktowej w zw. z art. 73 ust. 1 ustawy o gospodarce opakowaniami poprzez jego niezastosowanie na skutek błędnego ustalenia przez organ, że sprzedaż detaliczna produktów spożywczych prowadzona przez skarżącego w prowadzonych przez niego punktach gastronomicznych nie spełnia przesłanek zawartych w art. 1 ust. 2 pkt 2 ustawy o opłacie produktowej, w sytuacji w której działalność ta sprowadzała się wyłącznie do zapakowania produktów a łączna powierzchnia handlowa jednostek handlu detalicznego będąca w posiadaniu skarżącej w tym czasie nie przekraczała 5 000m2, co sprawia że nie miały do niej zastosowania przepisy ustawy o opłacie produktowej; c) art. 12 ust. 2 a ustawy o opłacie produktowej poprzez jego błędne zastosowanie skutkujące uznaniem, że skarżąca była przedsiębiorcą obowiązanym do uiszczenia opłaty produktowej za 2009 r. w sytuacji w której skarżąca nie realizowała ustawowego obowiązku odzysku i recyklingu za pośrednictwem wspomnianej spółki lecz w odwołaniu podnosiła wyłącznie zarzut, że P. Spółka z.o.o. był przedsiębiorcą od którego skarżąca w 2009 r. nabywała produkty w opakowaniach oraz że wspomniana spółka była podmiotem, który jako pierwszy wprowadził do obrotu na terenie kraju w/w produkty a następnie zrealizował ciążący na nim z mocy ustawy obowiązek odzysku i recyklingu odpadów opakowaniowych z nich powstałych, co z kolei sprawia, że skarżąca nie była zobowiązana do ponownego wykonania tego obowiązku; d) art. 3 ust. 7 ustawy o opłacie produktowej poprzez jego niezastosowanie na skutek błędnego ustalenia, że skarżąca jest przedsiębiorcą wprowadzającą na terytorium kraju produkty w opakowaniach w sytuacji kiedy opłata produktowa na nią nałożona dotyczy opakowań i produktów w opakowaniach, które zostały wcześniej wprowadzone do obrotu przez innego przedsiębiorcę – P. Spółkę z.o.o., który rozliczył się z obowiązku odzysku i recyklingu, co sprawia że spółka nie była zobowiązana do wykonania obowiązków o których mowa w ustawie o opłacie produktowej. -naruszenie przepisów postępowania mogących mieć wpływ na wynik sprawy: a) art. 77 § 1 w zw. z art. 80 K.p.a. poprzez niewłaściwą ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego skutkującą wydaniem decyzji niezgodnej z rzeczywistym stanem faktycznym i prawnym sprawy w szczególności poprzez zakwalifikowanie działalności skarżącego jako czynności przedsiębiorcy o których mowa w art. 1 ust. 1a ustawy o opłacie produktowej oraz nieuwzględnienie okoliczności dotyczących spełnienia przez skarżącą przesłanek wyłączających ją z reżimu tej ustawy; b) art. 107 § 3 K.p.a. poprzez nie ustosunkowanie się organu do podnoszonych przez skarżącą w odwołaniu kluczowych zarzutów i okoliczności potwierdzających spełnienie przez skarżącą przesłanek wyłączających ją z reżimu ustawy o opłacie produktowej, w szczególności nie zamieszczenie motywów będących podstawą do odmowy wiarygodności i mocy dowodowej dokumentom zgromadzonym w trakcie postępowania w zakresie zakwalifikowania skarżącej jako przedsiębiorcy o którym mowa w art. 1 ust. 2 pkt 2 ustawy o opłacie produktowej. W konkluzji skarżąca o uchylenie w całości decyzji i umorzenie postępowania oraz zasądzenie kosztów postępowania wg norm przypisanych. W uzasadnieniu skargi skarżąca rozwinęła zarzuty szczegółowo sprecyzowane w petitum skargi. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe ustalenia faktyczne i prawne oraz argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Stosownie natomiast do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. –Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi -Dz. U. z 2012 r. poz. 270 (dalej: ppsa) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Biorąc pod uwagę powyższe kryteria Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Rozstrzygając w postępowaniu administracyjnym organ administracji publicznej zobligowany jest mieć na uwadze słuszny interes obywateli oraz uwzględniać interes społeczny, w szczególności zaś powinien zmierzać do realizacji zasady prawdy obiektywnej. Dlatego też trafność rozstrzygnięcia w każdym indywidualnym przypadku wymaga szczegółowego zbadania i rozważenia wszelkich argumentów, które stanowiłyby podstawę do przyjęcia określonego stanowiska. Wydając decyzję organ jest zobowiązany do podejmowania wszelkich działań służących dokładnemu wyjaśnieniu stanu faktycznego. Polega to na wyczerpującym zebraniu a następnie rozpatrzeniu całego materiału dowodowego, który to obowiązek wynika z art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. Organ ma również, wynikający z art. 107 § 3 K.p.a. obowiązek przedstawienia motywów rozstrzygnięcia w zakresie podstaw faktycznych, prawnych, oceny dowodów zarówno w zakresie w jakim dowodom dał wiarę jak i w zakresie w jakim wiary tej odmówił. Sądowa kontrola prawidłowości podjętej decyzji przy zastosowaniu wskazanego na wstępie kryterium legalności, obejmuje w szczególności badanie, czy wydanie decyzji zostało poprzedzone prawidłowo przeprowadzonym postępowaniem dowodowym, z zachowaniem przepisów procedury administracyjnej, a to zarówno przepisów szczegółowych, jak i zasad ogólnych określonych w rozdziale drugim działu I kodeksu postępowania administracyjnego. Sąd kontroluje zatem, czy w toku tego postępowania podjęto wszelkie niezbędne kroki dla dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, czy zebrano wszystkie dowody w celu ustalenia istnienia bądź nieistnienia ustawowych przesłanek decyzji oraz czy podjęte na ich podstawie rozstrzygnięcie nie wykracza poza granice określone przepisami prawa, czy nie nosi cech dowolności. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy należy uznać za zasadny zarzut naruszenia przepisów postępowania w postaci art. 77 § 1 K.pa i 107 § 3 kpa w związku z art. 1 ust. 1 i 2 oraz art. 12 ustawy o obowiązkach przedsiębiorców w zakresie gospodarowania niektórymi odpadami oraz o opłacie produktowej i opłacie depozytowej oraz art. 68 ustawy z dnia 13 czerwca 2013 r. o gospodarce opakowaniami i odpadami opakowaniowymi. Obecne brzmienie art. 1 ust. 1 i 2 ustawy zostało wprowadzone do ustawy o obowiązkach przedsiębiorców w zakresie gospodarowania niektórymi odpadami oraz o opłacie produktowej i opłacie depozytowej dopiero w dniu 1 stycznia 2014 r. stosownie do treści art. 68 ustawy z dnia 13 czerwca 2013 r. o gospodarce opakowaniami i odpadami opakowaniowymi (Dz. U. z 2013 r. poz. 888). Jednocześnie zgodnie z przepisem przejściowym zawartym w art. 73 ust. 1 ustawy o gospodarce opakowaniami i odpadami opakowaniowymi do powstałych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy obowiązków wynikających z ustawy zmienianej w art. 68 w zakresie uzyskania wymaganych poziomów odzysku i recyklingu, w tym do obowiązków sprawozdawczych oraz do zobowiązań z tytułu opłaty produktowej należnej za okres do dnia 31 grudnia 2013 r., stosuje się przepisy ustawy zmienianej w art. 68 obowiązujące w chwili powstania tych obowiązków, w tym zobowiązań z tytułu opłaty produktowej. Podstawą materialnoprawną decyzji był przepis art. 12 ust. 2 ww. ustawy zgodnie z którym przedsiębiorca, o którym mowa w art. 4 ust. 1 pkt 1, albo organizacja, o której mowa w art. 4 ust. 1 pkt 2, którzy nie wykonali obowiązku, o którym mowa w art. 3, są obowiązani do wpłacania opłaty produktowej, obliczonej oddzielnie w przypadku nieosiągnięcia wymaganego poziomu odzysku i recyklingu. Stosownie do treści art. 12 ust. 2a ustawy do ponoszenia opłaty produktowej jest obowiązany również przedsiębiorca, który nie wykonuje obowiązku zapewnienia odzysku i recyklingu odpadów powstałych z produktów w sposób określony w art. 4 ust. 1. Opłatę produktową oblicza się jako iloczyn stawki opłaty i różnicy między wymaganym a osiągniętym poziomem odzysku (recyklingu) przeliczonej na wielkość wyrażoną w masie produktów (art. 12 ust. 3 ustawy). Jednocześnie zgodnie z obecnie obowiązującym art. 1 ww. ustawy określa 1) obowiązki przedsiębiorców wprowadzających na terytorium kraju produkty, 2) zasady postępowania z odpadami powstałymi z produktów, 3) zasady ustalania i pobierania opłaty produktowej w celu zapobiegania powstawaniu odpadów powstałych z produktów, ograniczenia ich negatywnego oddziaływania na środowisko oraz zapewnienia wysokiego poziomu odzysku i recyklingu odpadów powstałych z produktów. Art. 1 ust. 1 i 2 ustawy w brzmieniu obowiązującym w dacie powstania ewentualnego obowiązku uiszczenia opłaty produktowej (t.j. D.U. 2007. 90.607), określał obowiązki przedsiębiorców, w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. z 2007 r. Nr 155, poz. 1095, z późn. zm.), wprowadzających na terytorium kraju produkty w opakowaniach, których rodzaje określał załącznik nr 1 do ustawy i produkty wymienione w załączniku nr 3 do ustawy oraz określał zasady ustalania i pobierania opłaty produktowej. Przez przedsiębiorcę wprowadzającego na rynek krajowy produkty w opakowaniach wymienionych w załączniku nr 1 do ustawy ustawodawca rozumiał także: 1) przedsiębiorcę prowadzącego jednostkę lub jednostki handlu detalicznego o powierzchni handlowej powyżej 500 m2, sprzedającego produkty tam pakowane; 2) przedsiębiorcę prowadzącego więcej niż jedną jednostkę handlu detalicznego o łącznej powierzchni handlowej powyżej 5.000 m2, bez względu na powierzchnię pojedynczej jednostki, sprzedającego produkty w tych jednostkach pakowane. Przepisy ustawy stosowało się także do przedsiębiorcy, który pakował produkty wytworzone przez innego przedsiębiorcę i wprowadzał je na rynek krajowy (art. 1 pkt 1a ustawy). W sytuacji w której produkt lub produkt w opakowaniu był wprowadzany na rynek krajowy przez przedsiębiorcę nie będącego wytwórcą produktu lub produktu w opakowaniu, który zlecił wytworzenie tego produktu lub produktu w opakowaniu oraz którego oznaczenie zostało umieszczone na produkcie lub produkcie w opakowaniu, obowiązki określone w ustawie obciążały tego przedsiębiorcę. Z powyższego wynika, że o tym czy dany przedsiębiorca mógł zostać zakwalifikowany jako podmiot zobowiązany do uiszczania opłaty produktowej decydowało ustalenie czy: -przedsiębiorca wprowadza na terytorium kraju produkty w opakowaniu, które określa załącznik nr 1 do ustawy; -przedsiębiorca, w rozumieniu ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, prowadzi jednostkę lub jednostki handlu detalicznego o powierzchni handlowej powyżej 500 m2 i sprzedaje produkty tam pakowane lub też prowadzi więcej niż jedną jednostkę handlu detalicznego o łącznej powierzchni handlowej powyżej 5.000 m2, bez względu na powierzchnię pojedynczej jednostki i sprzedaje produkty w tych jednostkach pakowane (art. 1 ust. 1) lub -pakuje produkty wytworzone przez innego przedsiębiorcą i wprowadza je na rynek (art. 1 ust. 1a), a gdy produkt w opakowaniu jest wprowadzany na rynek przez przedsiębiorcę niebędącym wytwórcą produktu lub produktu w opakowaniu, który zlecił wytworzenie tego produktu lub produktu w opakowaniu oraz którego oznaczenie zostało umieszczone w produkcie lub produkcie w opakowaniu (art. 1 ust. 1b). Wykładnia logiczna art. 1 ustawy o opłacie produktowej prowadzi do wniosku, że w sytuacji w której podmiot wprowadza na rynek produkt, przy uwzględnieniu, że zgodnie z art. 3 pkt 7 ustawy, wprowadzenie na terytorium kraju może być tylko jednokrotne, którego nie jest wytwórcą ale zlecił jego wytworzenie i wprowadza je pod własną marką (oznaczeniem), obowiązany jest do stosowania przepisów ustawy. A contrario, gdy wprowadzany produkt wytworzony został przez inny podmiot, nie na zlecenie wprowadzającego produkt na rynek przedsiębiorcy w ale wprowadzany jest pod oznaczeniem wytwórcy nie stosuje się do takiego podmiotu przepisów ustawy. Celem ustawowym tej regulacji prawnej, wyrażonym w art. 1 ust. 1 pkt 3 jest bowiem "zapobieganie powstawaniu, odpadów powstałych z produktów, ograniczenie ich negatywnego oddziaływania na środowisko oraz zapewnienie wysokiego poziomu i recyklingu odpadów powstałych z produktów". Nałożenie na podmiot gospodarczy obowiązków fiskalnych w razie nieosiągnięcia wymaganego poziomu odzysku i recyklingu, bo tym jest opłata produktowa, ma zmusić ich do jak najpełniejszego i efektywnego postępowania z odpadami powstałymi z produktów. Oceniając decyzję w świetle przywołanych wyżej unormowań prawnych Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że w odniesieniu do opłaty produktowej za rok 2009 organ stosując przepisy ustawy w brzmieniu obowiązującym w dacie powstania ewentualnego obowiązku jej uiszczenia, organ nie dokonał ustaleń faktycznych pozwalających na ustalenie czy M. S.A. było przedsiębiorcą wprowadzającym, w rozumieniu ustawy produkty, których nawiasem mówiąc nie wskazał i czy w związku z tym istniały podstawy do obciążenia skarżącego obowiązkiem ponoszenia kosztów opłaty produktowej. Z treści decyzji wynika, że organ przyjął, że skarżący jest i wytwórcą i sprzedającym dany produkt w opakowaniu w związku z tym jest zobowiązany do przestrzegania przepisów ustawy oraz naliczenia zaległej opłaty produktowej (str. 4 decyzji organu I instancji), podczas gdy zebrane w sprawie dowody nie były wystarczające do przyjęcia tej tezy, ponieważ organ nie wskazał dowodów na których się oparł i ustalił tego rodzaju okoliczności jak również nie ustalił innych, niżej wskazanych faktów. W związku z tym organ powinien wyjaśnić okoliczności i fakty istotne w sprawie w tym ocenić te, na które powołuje się skarżąca spółka: co faktycznie jest przedmiotem sprzedaży przez skarżącą, w jaki sposób wprowadza ona opakowania na rynek krajowy oraz czy skarżąca sprzedaje produkty pakowane we własnych punktach sprzedaży o powierzchni nie przekraczającej 500 m2, a także powierzchni handlowej w jakich skarżąca dokonuje zbycia produktów. Być może mamy w ogóle do czynienia z sytuacją w której skarżąca pakuje produkty wytworzone przez innego przedsiębiorcę, które są wprowadzane na rynek pod oznaczeniem tego przedsiębiorcy (art. 1 ust. 1b ustawy)? Z relacji strony skarżącej wynika bowiem, że zarówno opakowania jak i produkty znajdujące się w nich nie są wytworzone przez skarżącego ani na jego zamówienie, którego rolą jest wyłącznie przepakowanie ich w mniejsze, dostarczone przez ich wytwórcę, opakowania a następnie ich sprzedaż. Jak wynika ze wskazanej w decyzji podstawy prawnej organ w ogóle nie rozważał kwestii powstania zobowiązania w związku z art. 1 ust. 1 czy art. 1 ust 2 ustawy o opłacie produktowej. Sąd uznał zatem, że organy zaniechały dokonania wystarczających ustaleń co do podstaw prawnych do naliczania opłaty produktowej za wyjątkiem ustalenia ilości bliżej nie określonych produktów będących przedmiotem sprzedaży, nie odniosły się do okoliczności podnoszonych przez Spółkę w zakresie spełnienia wymagań, o których mowa w art. 1 ustawy w brzmieniu obowiązującym przed dniem 1 stycznia 2014 r., czym w sposób jednoznaczny naruszyły reguły dowodowe wyrażone w art. 7 i 77 § 1 kpa. Również uzasadnienie zaskarżonej decyzji, bez odniesienia do argumentów podniesionych przez stronę narusza art. 107 § 3 K.p.a. Organ I instancji naruszył także art. 80 w zw. z art. 78 § 1 K.p.a poprzez oddalenie w całości dowodu mającego istotne znaczenie w sprawie. Wnioski dowodowe zgłoszone w piśmie pełn. skarżącego z 6 listopada 2014 r. zmierzały bowiem do wykazania, że za opakowania w których sprzedawane są produkty (kubki do kawy z pokrywkami, tacki do nachos) dokonano zapłaty za wykonany odzysk i recykling. Nawiasem mówiąc na podstawie dołączonego do tego pisma kserokopii zestawienia opakowań sprzedanych do kina M. za okres od 1 stycznia 2008 (wydaje się mylny rok 2018) nie da sią ustalić nawet ilości opakowań sprzedanych w 2009 r bowiem zestawienie dotyczy 2 lat. W związku z tym konieczne byłoby zobowiązanie skarżącego do przestawienia zestawienia wyłącznie za 2009 r. oraz ograniczenie dowodu ze sprawozdań rocznych do sprawozdania z 2009 r. Ponadto organ powinien zobowiązać stronę skarżącą do złożenia dokumentów z których będzie wynikała powierzchnia handlowa – o jakiej mowa w art. 1 ust. 2 pkt 1 lub 2 ustawy o opłacie produktowej i ewentualnie przeprowadzić inne dowody które mogą mieć znaczenie przy ocenie istnienia podstaw do ustalenia opłaty produktowej. Przy ocenie przesłanki z art. 1 ust. 1 a ustawy pomocne może być jednak wyżej powołane zestawienie (o ile organ ustali które z opakowań były przedmiotem sprzedaży w 2009 r.) z uwagi na opis tych opakowań. Powyżej stwierdzone uchybienia uniemożliwiają ocenę pozostałych zarzutów skargi w aspekcie naruszenia przepisów prawa materialnego. Marszałek Województwa [...] prowadząc na nowo postępowanie w niniejszej sprawie zastosuje się do powyższych wytycznych i przeprowadzi właściwe postępowanie dowodowe, które pozwoli na ustalenie czy istnieją podstawy do nałożenia na M. S.A. obowiązku uiszczenia opłaty produktowej. Z tych względów i na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit c oraz art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2012, poz. 270), dalej P.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 i 205 ppsa.