IV SA/Wa 953/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Łukasz Krzycki (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Małaszewska-Litwiniec,, Sędzia WSA Wanda Zielińska-Baran, Protokolant Marek Bereziński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 stycznia 2010 r. sprawy ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. z dnia [...] kwietnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Burmistrza P. nr [...] z dnia [...] marca 2009r.; II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; III. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. na rzecz skarżącej Wspólnoty Mieszkaniowej [...] kwotę 500 (pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O. decyzją z dnia [...] kwietnia 2009 r. wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000, Nr 98, poz. 1071 tj. ze zm.), zwanej dalej "kpa" w zw. z art. 52, art. 56, art. 59 ust. 1, art. 61 i art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.), zwaną dalej "upzp" oraz § 1, § 3 i § 9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588), zwanego dalej "rozp", utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta P. z dnia [...] marca 2009 r. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym: Decyzją z dnia [...] marca 2009 r. Burmistrz P. ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego -wielorodzinnego z lokalami socjalnymi na działce nr [...] w P. przy ul. [...]. Odwołania o identycznej treści wnieśli: A. M., A. W., A. W., T. V., W. W., A. K., C. K., T. W., S. W., G. S., S. S., T. K. (następca prawny I. F.), J. S. zarzucając w/w decyzji naruszenie art. 6, art. 7, art. 8, art. 77, art.107, art. 110 kpa. Ponadto od decyzji Burmistrza P. odwołała się W. G., zarzucając naruszenie art. 61 ust. 1 upzp poprzez sprzeczność linii zabudowy działki ew. nr [...] z linią zabudowy sąsiadujących budynków oraz błędną analizę powierzchni zabudowy w odniesieniu do działki [...]. 3. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2009 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta P. W uzasadnieniu Kolegium wskazało, iż wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest konieczne dla terenu na którym nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego (art. 59 ust.1 upzp) i możliwe jest w sytuacji spełnienia warunków określonych w art. 61 ust. 1 upzp. Organ nie może odmówić ustalenia warunków zabudowy, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi (art. 56 upzp). Przesłanki ustalenia warunków zabudowy (określone w art. 61 ust. 1 pkt 1-3 upzp) ustala w drodze decyzji właściwy organ w oparciu o przepisy rozp. Zgodnie z § 3 rozp organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu. Odnosząc się do zarzutów odwołania wskazano, m.in. że: * przeprowadzono analizę funkcji oraz cech zabudowy dla inwestycji objętej wnioskiem; wskazano, iż zaskarżona decyzja zawiera zał. Nr 1 określający linie rozgraniczające planowanej inwestycji, sporządzony na wycinku mapy zasadniczej w skali 1:500 oraz zał. Nr 2 - wynik analizy funkcji oraz cech zabudowy, stanowiący wycinek z mapy zasadniczej w skali 1:1000, na której wyznaczono granice obszaru analizowanego (wyznaczonego zgodnie z § 3 ust. 2 rozp w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem), * w analizie urbanistycznej przeprowadzonej przez osobę uprawnioną poddano ocenie istniejącą zabudowę pod względem możliwości realizacji planowanej inwestycji oraz określono parametry istniejącej zabudowy, * ustalono, iż w terenie analizowanym znajduje się zabudowa o podobnym charakterze jak planowana inwestycja, pod względem funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy, * linia zabudowy od krawędzi jezdni ul. [...] wynosi 7 m na działce ew. nr [...], 8 m na działce ew. nr [...] oraz 24 m na działce ew. nr [...], * zapewniono dostęp do drogi publicznej, teren nie wymaga zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych na nierolnicze, określono wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich poprzez analizę zacienienia projektowanego budynku mieszkalnego (projektowany budynek nie ma wpływu na zacienienie budynków istniejących na działkach sąsiednich), kwestia odmowy sprzedaży części lub całości działki ew. nr [...] stanowi przedmiot odrębnego postępowania i nie ma wpływu na wydanie przedmiotowej decyzji, dokonano uzgodnienia przedmiotowej inwestycji w zakresie wpływu na drogę wojewódzka nr [...] i ruch drogowy postanowieniem Zarządu Województwa [...] z dnia [...] października 2008 r., z zaleceniem zwiększenia linii zabudowy do 15 m od krawędzi drogi wojewódzkiej celem ograniczenia uciążliwości ruchu drogowego dla mieszkańców; organ pierwszej instancji ustalił, iż zalecenie to nie jest możliwe do spełnienia, gdyż ukształtowanie działki uniemożliwiałoby realizację inwestycji (w związku z powyższym organ zastosował przepis art. 43 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych - Dz. U. z 2007 r., Nr 19, poz. 115 tj. ze zm., gdzie minimalna linia zabudowy od drogi wojewódzkiej na terenie zabudowanym wynosi 8 m). W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Wspólnota Mieszkaniowa przy ul. [...] w P. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu pierwszej instancji, zarzucając decyzji Kolegium naruszenie: a) art. 6, art. 7, art. 8 kpa; b) art. 77 kpa poprzez niewyczerpanie postępowania dowodowego i nieuwzględnienie słusznych interesów skarżącej wynikających z: - art. 32a ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (Dz. U. z 2000 r., Nr 80, poz. 903 tj. ze zm.), zwana dalej "ustawą", - art. 37 ust. 2 pkt 6 oraz art. 209a ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2004 r., Nr 261, poz. 2603 tj. ze zm.), zwana dalej "ugn", poprzez bezzasadną odmowę sprzedaży całości lub części działki ew. nr [...]; c) art. 106 kpa co do uprzedniego współdziałania organu wydającego decyzję administracyjną w I instancji z innymi organami administracji państwowej w przedmiocie wydania opinii w sprawie przez: - organ ochrony środowiska w kwestii wyrębu 20 drzew w "miniparku" znajdującym się na działce ew. nr [...], organ straży pożarnej co do braku bezpiecznych warunków przeciwpożarowych w zagęszczonej zabudowie mieszkaniowej, organ architektoniczno-budowlany co do możliwości budowy na działce ew. nr [...] nowego budynku mieszkalnego w odległości 11,7 m od bloku skarżącej; d) art. 107 kpa co do rzetelnego uzasadnienia decyzji. Ponadto skarżąca wniosła o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko wyrażone w skarżonym rozstrzygnięciu i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie, jednak z innych przyczyn niż wskazane w skardze. Zauważyć należy, iż Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej: "ppsa". Wskazany przepis pozwala więc na uwzględnienie skargi także wtedy, gdy strona nie podnosi w trakcie toczącego się postępowania sądowoadministracyjnego zarzutów będących podstawą wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonego aktu administracyjnego. Postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie prowadzone było na podstawie przepisu art. 61 ust. 1 pkt upzp, zgodnie z którym wydanie decyzji o warunkach zabudowy terenu pozbawionego miejscowego planu możliwe jest jedynie w przypadku łącznego spełnienia warunków wymienionych w pkt 1-5 przepisu, tj.: - kontynuacji istniejącej już zabudowy w zakresie jej funkcji, parametrów, wskaźników oraz cech architektonicznych i urbanistycznych (art. 61 ust. 1 pkt 1 upzp), * dostępu do drogi publicznej (art. 61 ust. 1 pkt 2 upzp), * zapewnienia wystarczającego uzbrojenia terenu (art. 61 ust. 1 pkt 3 upzp), * teren nie wymaga zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne (art. 61 ust. 1 pkt 4 upzp), - oraz decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi (art. 61 ust. 1 pkt 5 upzp). Przepis art. 61 ust. 1 upzp uzależnia zmianę zagospodarowania terenu od dostosowania się do określonych cech zagospodarowania terenu sąsiedniego (tzw. zasada dobrego sąsiedztwa). Regulacja taka ma na celu zagwarantowanie ładu przestrzennego, określonego w art. 2 pkt 1 upzp jako takie ukształtowanie przestrzeni, które tworzy harmonijną całość oraz uwzględnia w przyporządkowanych relacjach wszelkie uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, gospodarczo-społeczne, środowiskowe, kulturowe oraz kompozycyjno-estetyczne. Zasada dobrego sąsiedztwa określa konieczność dostosowania nowej zabudowy do wyznaczonych przez zastany w danym miejscu stan dotychczasowej zabudowy, cech i parametrów o charakterze urbanistycznym (zagospodarowanie terenu) i architektonicznym (ukształtowanie wzniesionych obiektów). W celu spełnienia tych wymagań, w procesie decyzyjnym związanym z ustalaniem warunków zabudowy, ustawodawca ustanowił obowiązek przeprowadzenia wstępnej analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikającej z przepisów odrębnych (art. 53 ust. 3 pkt 1 w zw. z art. 64 ust. 1 upzp). Natomiast sposób ustalania w decyzji o warunkach zabudowy wymagań dotyczących nowej zabudowy w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (linii zabudowy, wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu, szerokość elewacji frontowej, wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu bądź attyki oraz geometrii dachu), określa wydane na podstawie art. 61 ust. 6 upzp rozp. Sąd stwierdził, iż prowadząc postępowanie w przedmiotowej sprawie organy administracji uchybiły obowiązkowi określenia cech zabudowy i zagospodarowania terenu, z odwołaniem do warunków określonych w niniejszym rozporządzeniu. Z treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji nie wynika w oparciu o jakie kryteria określono szerokość elewacji frontowej (§ 6 rozp) oraz geometrię dachu (§ 8 rozp). W decyzji Burmistrza P. ustalono szerokość elewacji frontowej do 26 m, kąt nachylenia dachu do 60 °, wysokość kalenicy do 13,4 m, układ połaci dachu czterospadkowy z kalenicą równoległą do ul. [...] wskazując, iż powyższe wielkości przyjęto na podstawie analizy zabudowy na działkach sąsiednich. W analizie funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu wskazano, że w obszarze terenu analizowanego przeważa zabudowa usługowa, a w bezpośrednim sąsiedztwie działki ew. nr [...] na działce ew. nr [...] istnieje budynek mieszkalny wielorodzinny dwukondygnacyjny, a na działce ew. nr [...] budynek mieszkalny wielorodzinny trzykondygnacyjny (w tym jedna kondygnacja w poddaszu), wysoko podpiwniczony. Wskazano, że inwestycja na działce ew. nr [...] jest kontynuacją zabudowy mieszkaniowej na działkach ew. nr [...] i [...]. Podstawą wydania decyzji o warunkach zabudowy dla działki ew. nr [...] była zabudowa działki ew. nr [...], usytuowanej równolegle do ulicy [...]. Po powyższej konstatacji wskazano parametry działki ew. nr [...], dla której szerokość elewacji frontowej ma wartość 22 m, zaś geometria dachu kształtuje się następująco: kąt nachylenia ok. 55o, wysokość kalenicy ok. 12,5 m, układ połaci czterospadkowy z kalenicą równoległą do ul. [...]. Przy czym, nie wskazano parametrów działki ew. nr [...] (w szczególności szerokości elewacji frontowej, geometrii dachu, wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej). Wskazać należy, iż z żadnego zapisu analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu nie wynika, z uwagi na jakie przyczyny ustalając szerokość elewacji frontowej przyjęto jej rozpiętość właśnie do 26 m. Z woli prawodawcy szerokość elewacji frontowej wyznacza się dla nowej zabudowy na podstawie średniej szerokości elewacji frontowych istniejącej zabudowy na działkach w obszarze analizowanym, z tolerancją do 20 % (§ 6 ust. 1 rozp), jednakże dopuszcza się wyznaczenie innej szerokości, jeżeli wynika to z analizy (§ 6 ust. 2 rozp). Z cytowanego § 6 rozp wynika zatem obowiązek wskazania przez organ średniej szerokości elewacji frontowych istniejącej zabudowy na działkach w obszarze analizowanym, a w przypadku rekomendowania dla planowanej inwestycji wskaźnika odbiegającego od wspomnianych wyżej wartości średnich (mając na uwadze dopuszczalną tolerancję), wskazania, czym takie odstępstwo jest podyktowane. Brak tego wyjaśnienia stanowi uchybienie przepisom rozp. W niniejszej sprawie organ I instancji nie dokonał wyliczenia średniej szerokości elewacji frontowych istniejącej zabudowy na działkach w obszarze analizowanym, w szczególności nie ustalił szerokości elewacji na działce ew. nr [...] (jednakże nawet pobieżna analiza mapy wskazuje, że będzie to wartość mniejsza niż na działce ew. nr [...]), skutkiem czego nie można wykluczyć, iż przyjęta wartość 26 m została ustalona w sposób arbitralny i nieuzasadniony wymaganiami ładu przestrzennego. Jedyną wielkością przywołaną w analizie, a dotyczącą powyższego wymagania jest 22 m szerokość elewacji na działce ew. nr [...]. Jednakże organ wyznaczając szerokość elewacji do 26 m, nie uzasadnił czy wartość tą ustalił w oparciu o § 6 ust. 1 czy ust. 2 rozp oraz jakie znaczenie przy ustaleniu powyższej wartości miała szerokość elewacji na działce ew. nr [...]. Ponadto zauważyć należy, iż istnieje możliwość pominięcia parametrów zabudowy na działce przyległej (w uzasadnionych przypadkach), o ile np. odbiegają one od przeważających na danym terenie. Konieczne jest jednak precyzyjne powiązanie wyniku dokonanych ustaleń ze stanem faktycznym, w tym wskazanie, w związku, z którymi regułami wynikającymi z rozp ustalono określoną szerokość fasady (§ 6 ust. 1 bądź 2). Natomiast zgodnie z § 8 rozp geometrię dachu (kąt nachylenia, wysokość głównej kalenicy i układ połaci dachowych, a także kierunek głównej kalenicy dachu w stosunku do frontu działki) ustala się odpowiednio do geometrii dachów występujących na obszarze analizowanym. Zauważyć należy, iż również ustalając ten parametr organ dokonał uchybienia wymaganiom rozp. Ustalając geometrię dachu organ popełnił analogiczne błędy jak przy ustalaniu szerokości elewacji. W ocenie Sądu, Burmistrz P. wyznaczył parametry geometrii dachu nawiązując do wybranych cech zabudowy istniejącej wyłącznie na działce ew. nr [...] (układ połaci dachu, kierunek głównej kalenicy dachu), a pozostałe wartości ustalając w sposób dowolny i w niczym nieuzasadniony, bez odniesienia się do geometrii dachów występujących w obszarze analizowanym (kąt nachylenia - ustalono do 60 ° a na działce ew. nr [...] kąt nachylenia dachu wynosi ok. 55 °, wysokość kalenicy - ustalono do 13,4 m gdy na działce ew. nr [...] ma wartość ok. 12,5 m). Wskazać należy, iż kolejnym uchybieniem organu było niewyjaśnienie w oparciu o jakie kryteria ustalono wielkość powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki. Zgodnie z § 5 ust. 1 i 2 rozp wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu wyznacza się na podstawie średniego wskaźnika tej wielkości dla obszaru analizowanego. Dopuszcza się wyznaczenie innego wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu, jeżeli wynika to z analizy. Z cytowanego § 5 rozp. wynika zatem obowiązek wskazania przez organ średniego wskaźnika powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki na obszarze analizowanym, a w przypadku rekomendowania dla planowanej inwestycji wskaźnika odbiegającego od wspomnianych wyżej wartości średnich, wskazania, czym takie odstępstwo jest podyktowane. Określenie wskaźnika zabudowy dla terenu inwestycji przez organ I instancji wymaga uprzedniego obliczenia średniego wskaźnika zabudowy dla otoczenia terenu, na podstawie wszystkich wskaźników wyliczonych dla nieruchomości znajdujących się w obszarze analizowanym. Wartość ta obliczona za pomocą działania matematycznego, musi wyrażać się w konkretnie określonej liczbie procent albo w konkretnym ułamku dziesiętnym. Wyliczony średni wskaźnik zabudowy dla obszaru analizowanego stanowi podstawę wyznaczenia wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu. Organ I instancji zaniechał obliczenia średniego wskaźnika powierzchni zabudowy dla obszaru analizowanego, ograniczając się wyłącznie do wskazania wielkości powierzchni zabudowy dla działki ew. nr [...] (47,4 %) oraz dla działki ew. nr [...] (ok. 13 %), następnie dokonując obliczenia średniej powierzchni zabudowy dla działek ew. nr [...] i [...] (ok. 21,1 %) oraz średniej powierzchni zabudowy dla działek ew. nr [...], [...] po realizacji zabudowy działki ew. nr [...] (ok. 20 %). W oparciu o te dane ustalono dla przedmiotowej inwestycji wielkość powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni terenu do 22 %, nie uzasadniając dlaczego przyjęto taką a nie inną wartość. Nie wskazano dlaczego, organ administracji przyjmując powyższą wielkość, nie wziął pod uwagę istniejącej na większości działek analizowanego terenu zabudowy usługowej. Kolejna wadliwość w kontekście właściwego wyjaśnienia sprawy dotyczy uzgodnienia przedmiotowej inwestycji w zakresie wpływu na drogę wojewódzką. Na podstawie art. 53 ust. 4 pkt 9 i ust. 5 w związku z art. 64 ust. 1 upzp organ właściwy do wydania decyzji o warunkach zabudowy dokonuje uzgodnienia inwestycji z zarządcą drogi w odniesieniu do obszarów przyległych do pasa drogowego. Postępowanie uzgodnieniowe w tym wypadku wszczyna organ prowadzący postępowanie główne, ma ono określony tryb i prawną formę zakończenia, zaś zgodnie z art. 53 ust. 5 upzp stosuje się do niego art. 106 kpa. Wynik postępowania uzgodnieniowego ma charakter wiążący dla organu orzekającego w sprawie ustalenia warunków zabudowy. Takie postępowanie jest bowiem częścią szeroko rozumianego postępowania w sprawie, które winno być przeprowadzone przed wydaniem rozstrzygnięcia w sprawie głównej. Organem uzgadniającym jest organ wyspecjalizowany w sprawach będących przedmiotem uzgodnienia i właściwy rzeczowo do dokonania kontroli zgodności zamierzenia inwestycyjnego z daną regulacją materialnego prawa administracyjnego. W sprawach w przedmiocie warunków zabudowy z uwagi na przedmiot zamierzenia inwestycyjnego oraz planowane miejsce jego lokalizacji występuje często przecinanie się zakresów działań dwóch lub kilku organów administracji publicznej. W konsekwencji, organ wydający decyzję o warunkach zabudowy zobowiązany jest zwrócić się do tych organów o zajęcie stanowiska w określonej kwestii w formie uzgodnienia, dokonywanego w trybie art. 106 kpa. Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy, iż może budzić uzasadnione wątpliwości, czy postanowieniem właściwego organu (Zarządu Województwa [...]) dokonano uzgodnienia przedmiotowej inwestycji. Co prawda organ uzgadniający wskazał, iż uzgodnił inwestycję, jednakże jednocześnie zalecając zwiększenie linii zabudowy do 15 m od krawędzi jezdni drogi wojewódzkiej. W związku z powyższym nie wiadomo czy zarządca drogi wyraził zgodę na inwestycję w odległości od drogi wojewódzkiej przyjętej w decyzji organu I instancji (8 m). Nie jest bowiem jasne, czy warunek zawarty w uzasadnieniu postanowienia które stanowi integralną część orzeczenia ma charakter bezwzględny (wiążący), czy jest jedynie sugestią, postulatem. Stąd też, Burmistrz P. powinien zwrócić się do zarządcy drogi w trybie art. 113 § 2 kpa w zw. z art. 126 kpa w celu wyjaśnienia wątpliwości co do treści powyższego uzgodnienia. Braki powyższe, stanowią naruszenie art. 6, art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 kpa w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, czego skutkiem jest uchylenie zaskarżonej decyzji. Przypomnieć należy, iż w przepisie art. 6 kpa zawarta została zasada praworządności (działanie w oparciu o obowiązującą normę prawną, prawidłowe ustalenie znaczenia tej normy, niewadliwe dokonanie subsumpcji oraz niewadliwe ustalenie następstw prawnych), przepis art. 7 kpa zobowiązuje organ administracji państwowej do przestrzegania zasady dochodzenia prawdy obiektywnej poprzez podejmowanie wszelkich niezbędnych kroków zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Przepisy art. 77 § 1 i art. 80 kpa obligują organ do wyczerpującego zebrania, rozpatrzenia i oceny materiału dowodowego, a uzasadnienie rozstrzygnięcia musi spełniać wymagania określone w art. 107 § 3 kpa. Słusznie skarżąca podniosła naruszenie zawartej w art. 8 kpa zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym prezentowany jest pogląd, iż w celu realizacji tej reguły konieczne jest przede wszystkim ścisłe przestrzeganie prawa, zwłaszcza w zakresie dokładnego wyjaśnienia okoliczności sprawy, konkretnego ustosunkowania się do żądań i twierdzeń stron oraz uwzględniania w decyzji zarówno interesu społecznego, jak i słusznego interesu obywateli, przy założeniu, że wszyscy obywatele są równi wobec prawa (vide wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 grudnia 1984 r., sygn. akt III SA 729/84, ONSA 1984, Nr 2, poz. 117). Wskazane powyżej uchybienia (zwłaszcza braki uzasadnienia dla przyjętych wymagań dotyczących nowej zabudowy) świadczą, iż organy w niniejszej sprawie naruszyły art. 8 kpa. Za niezasadne uznał Sąd następujące zarzuty skargi. Bezpodstawny zdaniem Sądu jest zarzut naruszenia słusznych interesów skarżących wynikających z art. 32a ustawy oraz art. 37 ust. 2 pkt 6 ugn poprzez bezzasadną odmowę sprzedaży całości lub części działki ew. nr [...]. Kolegium prawidłowo wskazało w zaskarżonej decyzji, iż odmowa zbycia przedmiotowej działki stanowi przedmiot odrębnej sprawy i nie ma wpływu na wydanie decyzji o warunkach zabudowy, które to stanowisko organu znajduje uzasadnienie w obowiązujących przepisach prawa. Kwestie spełniania wymagań technicznych w tym wynikających z regulacji dotyczących ochrony przeciwpożarowej oraz odległości od budynku na działce sąsiedniej są przedmiotem odrębnego postępowania (w przedmiocie wydania pozwolenia na budowę), stąd zarzut naruszenia art. 106 kpa w postaci braku uzgodnień ze stosownymi organami również należało uznać za bezzasadny. Ostatecznie wskazań należy, iż decyzja o warunkach zabudowy działki ew. nr [...] nie wymagała uzgodnienia z organem właściwym w sprawie ochrony gruntów rolnych i leśnych oraz melioracji wodnych, gdyż przedmiotowa działka oznaczona jest w ewidencji gruntów i budynków symbolem Bi - inne tereny zabudowane i nie wymaga uzgodnienia w powyższym zakresie, co słusznie podniosło Kolegium. Natomiast kwestia uzyskania zezwolenia na usunięcie drzew pozostaje bez wpływu na dopuszczalność wydania decyzji o warunkach zabudowy. Kwestia uzyskania zezwolenia będzie przedmiotem odrębnego postępowania. Wskazanych powyżej wadliwości decyzji pierwszoinstancyjnej nie dostrzegł organ odwoławczy, utrzymując w mocy decyzję o warunkach zabudowy. Stwierdzenie powyższych naruszeń musiało prowadzić do uchylenia przez Sąd decyzji utrzymującej w mocy wadliwe rozstrzygniecie pierwszoinstancyjne. Z uwagi na potrzebę ponownego przeprowadzenie postępowania administracyjnego w znacznym zakresie w oparciu o analizę funkcji oraz cech zagospodarowania terenu (mając na uwadze zasadę dwuinstancyjności postępowania - art. 15 kpa), Sąd uchylił także decyzję organu pierwszej instancji. Biorąc pod uwagę powyższe, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa orzekł, jak w pkt I sentencji wyroku. Kierując się treścią art. 152 ppsa w pkt II sentencji wyroku stwierdzono, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku. Orzekając w punkcie III sentencji wyroku Sąd miał na względzie, iż zgodnie z art. 200 ppsa w przypadku uwzględnienia skargi, skarżącemu należy się od organu administracji publicznej, który wydał zaskarżony akt, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Na podstawie tego przepisu w zw. z art. 205 § 1 ppsa zasądzono na rzecz skarżącego koszty postępowania sądowego, na które składa się wpis sądowy od skargi w kwocie 500 zł. Ponownie rozpatrując sprawę organ administracji (Burmistrz P.) uwzględni ocenę prawną i wytyczne zawarte w uzasadnieniu orzeczenia, w szczególności wyda decyzję na podstawie właściwie sporządzonej analizy, uwzględniającej zawarte w rozp wymagania dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu.