IV SA/Wa 954/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Czerwiński (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Otylia Wierzbicka, Sędzia WSA Wanda Zielińska-Baran, Protokolant Renata Puchalska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 września 2010 r. sprawy ze skargi M. M. na decyzję Wojewody (...) z dnia (...) kwietnia 2010 r. nr (...) w przedmiocie uchylenia czynności materialno-technicznej zameldowania na pobyt czasowy - oddala skargę - Decyzją z dnia [...] lutego 2010 roku, Nr [...] Prezydent Miasta W. po rozpatrzeniu wniosku K. C. orzekł o uchyleniu czynności materialno – technicznej zameldowania na pobyt czasowy trzech miesięcy M. M. w budynku przy ul. [...] w W. W uzasadnieniu decyzji Prezydent stwierdził, że M. M. dokonał zameldowania w przedmiotowym lokalu ustanie, w trybie § 9 Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 grudnia 2002 roku w sprawie zgłaszania i przyjmowania danych niezbędnych do zameldowania i wymeldowania oraz prowadzenia ewidencji ludności i ewidencji utraconych dowodów osobistych (Dz. U. Nr 236, poz. 1999 ze zm.), przedstawiając do wglądu akt notarialny z dnia [...] grudnia 2009 roku Repertorium [...] nr [...] i samodzielnie potwierdził fakt pobytu w budynku przy ul. [...] w W. Tymczasem zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, zdaniem Prezydenta, nie potwierdził zamieszkiwania M. M. w przedmiotowym budynku. Tym samym zaistniały podstawy o uchylenia czynności zameldowania. Od powyższej decyzji odwołanie złożył M. M. podnosząc zarzut, że współwłaścicielka budynku, dokonując przestępczych działań uniemożliwiła mu wejście i przebywanie w budynku. Zdaniem dowołującego się, uchylenie czynności zameldowania jest niedopuszczalne, gdyż współwłaściciele posiadają w swoich nieruchomościach niczym nieograniczone prawo własności i organ rejestrujący nie ma możliwości ograniczenia tego prawa. Każdy właściciel lub współwłaściciel może w dowolnym czasie zgłosić zameldowanie stałe lub czasowe, a organ rejestrujący po sprawdzeniu umocowania współwłaściciela nie ma możliwości kwestionowania tego uprawnienia. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2010 roku, Nr [...] Wojewoda [...] utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta W. z dnia [...] lutego 2010 roku, podzielając zawarte w niej stanowisko. Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył M. M. wskazując, iż podtrzymuje zarzuty zawarte w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Pełnomocnik K. C. w piśmie z dnia 20 sierpnia 2010 roku wniosła o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Za niezasadny uznać należy prezentowany przez skarżącego pogląd, że współwłaściciele nieruchomości mają niczym nieograniczone prawo zameldowania się w budynku znajdującym się na tej nieruchomości, a organ administracji nie ma możliwości kwestionowania tego uprawnienia. Instytucja zameldowania służy rejestracji przez Państwo miejsca pobytu określonej osoby na jego terytorium. Zameldowanie nie jest związane z posiadaniem prawa własności do nieruchomości. Przesłanką zameldowania danej osoby jest jej stały lub czasowy pobyt w określonym miejscu (art. 4 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 roku o ewidencji ludności i dowodach osobistych – Dz. U. z 2006 roku Nr 139, poz. 993 – tekst jednolity ze zm.). Właściciel nieruchomości nie może zostać zameldowany w budynku znajdującym się na tej nieruchomości, jeśli nie przebywa w nim z zamiarem stałego lub czasowego pobytu. Z ustalonego przez organy administracji stanu faktycznego jednoznacznie wynika, że skarżący, dokonując zgłoszenia, nie zamieszkiwał w budynku przy ul. [...] w W. ani z zamiarem pobytu stałego, ani z zamiarem pobytu czasowego. Tym samym, zasadnie czynność materialno – techniczna zameldowania skarżącego w tym budynku została uchylona. Odnośnie do wniosku skarżącego zgłoszonego na rozprawie o zasądzenie na jego rzecz odszkodowania w kwocie 100 000 zł stwierdzić należy, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny nie posiada uprawnień do orzekania w tym przedmiocie. Brak jest podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji lub stwierdzenia jej nieważności, które Wojewódzki Sąd Administracyjny byłby zobowiązany wziąć pod uwagę z urzędu. Z powyższych względów, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.), Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku.