IV SA/Wa 955/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marta Laskowska-Pietrzak, Sędziowie Sędzia WSA Aneta Dąbrowska (spr.), Asesor WSA Agnieszka Wójcik, Protokolant Joanna Kurek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 listopada 2008 r. sprawy ze skargi K. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia (...) marca 2008 r. nr (...) w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy 1. uchyla zaskarżoną decyzję i utrzymaną nią w mocy decyzję Prezydenta Miasta S. z dnia (...) stycznia 2008 r. nr (...); 2. przyznaje ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz adwokat M. B. prowadzącej Kancelarię Adwokacką przy ul. (...) kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych oraz kwotę 52,80 (pięćdziesiąt dwa 80/100) złotych stanowiącą 22 % podatku od towarów i usług, tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Prezydent Miasta S. decyzją z (..) stycznia 2008r. ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na rozbudowie i nadbudowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego o funkcję mieszkaniową, usługowo - handlową (usługi kuśnierskie) i garaż dwustanowiskowy na działce o nr geod. (...) przy ul. (...) w S. Organ w warunkach i szczegółowych zasadach zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikających z przepisów odrębnych ustalił w zakresie: 1) warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego wynikających z analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu m. in.: * funkcję zabudowy: mieszkaniowa jednorodzinna z usługami, * linię zabudowy: od strony ulicy (...) obowiązującą w odległości 7 m od krawędzi jezdni oraz nieprzekraczalną w odległości 6,8 m od granicy działki z ulicą (...), * wskaźnik powierzchni zabudowy do powierzchni terenu na 0,20, * szerokość elewacji frontowej od strony frontu działki (tj. od ulicy (...)) dla nowej zabudowy maksymalnie 12,5 m, * wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki dla nowej zabudowy maksymalnie do 8 m od poziomu projektowanego terenu, * geometrię dachu - wysokość kalenicy do 11 m; nachylenie połaci dachu wielospadowego do 45°, * powierzchnię biologicznie czynną- minimum 25%; 2) obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacyjnej: - miejsca parkingowe dla części usługowo - handlowej w ilości: jedno miejsce parkingowe na każde 100 m2 powierzchni użytkowej części usługowo - handlowej oraz dwa miejsca dla części mieszkalnej; 3) wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich, że inwestycja nie może naruszać interesów osób trzecich, w tym w szczególności pozbawiać dostępu światła dziennego do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi. W uzasadnieniu decyzji wskazano, iż zachowano w obszarze analizowanym funkcję zabudowy, a podstawowe parametry wielkości budynku określono na Sygn. akt IV SA/Wa 955/08 podstawie rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Na podstawie § 4 ust. 1 ww rozporządzenia wyznaczono linię zabudowy od strony dróg przyległych. Ze względu na zróżnicowanie linii zabudowy od strony ul. (...) ustalono ją w nawiązaniu do budynków na działkach w sąsiedztwie, tj. działki (...), (...) i (...), zaś od ul. (...) w nawiązaniu do działki nr (...). Od strony ul. (...) - frontowej ustalono obowiązującą linię zabudowy, od strony ul. (...) nieprzekraczalną linie zabudowy. Na podstawie § 5 rozporządzenia wyznaczono wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy. Jest to wskaźnik niższy od średniego o 5 %. Inwestycja po zrealizowaniu zwiększy wskaźnik zabudowy maksymalnie do wielkości o 5 % wyższej niż średnia. Jednocześnie wskaźnik zabudowy jest niższy niż występujący na działce bezpośrednio sąsiadującej nr (...). Wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej dla nowej zabudowy przyjęto zgodnie z § 7 ust. 1 rozporządzenia jako przedłużenie tych krawędzi odpowiednio do istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich. Geometrię dachu ustalono zgodnie z § 8 rozporządzenia w nawiązaniu do budynków w obszarze analizy. Ze względu na narożne usytuowanie terenu inwestycji nie określono kierunku głównej kalenicy. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. - po rozpoznaniu odwołania K. K. - decyzją z (...) marca 2008r. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji, której datę wydania omyłkowo oznaczyło na dzień (...) stycznia 2008r. Kolegium podtrzymało argumentację zawartą w decyzji organu pierwszej instancji. K. K. w skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z (...) marca 2008r. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i utrzymanej nią w mocy decyzji Prezydenta Miasta S. Podniosła, że decyzja nie chroni jej praw jako tzw. osoby trzeciej, opatrznie interpretuje prawo. Zarzuciła, iż załącznik graficzny i sama decyzja o warunkach zabudowy wskazuje wysokość istniejącej zabudowy niezgodną ze stanem faktycznym, np. ona mieszka w budynku jednokondygnacyjnym. Zdaniem skarżącej za nieuprawnione należy uznać dopuszczenie wysokości elewacji frontowej dla domu jednorodzinnego, Sygn. akt IV SA/Wa 955/08 jednokondygnacyjnego wynoszącej do 8 m. Uznała ona także, że nadmiernie wysoka zabudowa pozbawi nasłonecznienia pokoje położone od ul. (...), a zatem pogorszy warunki życia i obniży wartość nabywczą nieruchomości skarżącej. W opinii skarżącej, skoro decyzja o warunkach zabudowy zastępuje plany zagospodarowania przestrzennego, to powinna uwzględniać ustalenia poprzedniego planu zagospodarowania przestrzennego. Strona skarżąca podniosła, że działka inwestora jest zabudowana, w związku z czym podawanie wskaźnika intensywności zabudowy jedynie dla dobudowywanej części jest niewłaściwe. Dodatkowo przyjęty wskaźnik wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki wynoszący 0,20 sprawi, że wskaźnik zabudowy całkowitej wyniesie około 35%, co przekroczy istniejący wskaźnik maksymalny. Skarżąca podkreśliła, że odstąpienie od wymogu trzech miejsc parkingowych i "zadowolenie się" jednym miejscem stanowi przyzwolenie na parkowanie na pasach pieszo - jezdnych, stwarzając tym samym zagrożenie dla bezpieczeństwa ruchu na pasach pieszo - jezdnych ulic (...) i (...). Podniosła także, iż ani ona, ani jej sąsiedzi, nie posiadają wiedzy na temat usług przy ulicach (...), (...), (...) i (...) na odcinku między tymi ulicami, brak też jest jakichkolwiek szyldów, które miałyby potwierdzać istnienie usług na tych ulicach, zaś blok jest "jawnym bezprawiem" i ani on, ani też to co w nim, nie może być podstawą do stanowienia prawa. Zdaniem skarżącej decyzja o warunkach zabudowanie nie może wprowadzać innych niż dotychczasowe gabaryty budynków i być zbliżona do ich wielkości. Samorządowe Kolegium Odwoławcze - w odpowiedzi na skargę - wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m. in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269, ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ((Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) - dalej w skrócie: P.p.s.a.), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa Sygn. akt IV SA/Wa 955/08 materialnego. Sąd, badając legalność zaskarżonej decyzji w oparciu o wyżej powołane przepisy i w granicach sprawy, nie będąc jednak związany - stosownie do art. 134 P.p.s.a. - zarzutami i wnioskami skargi, uwzględnił skargę. Uznał, iż decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z (...) marca 2008r., jak również utrzymana nią w mocy decyzja Prezydenta Miasta S. z (...) stycznia 2008r. (z błędnie wskazaną datą: (...) stycznia 2008r), naruszają prawo w stopniu uzasadniającym wyeliminowanie ich z obrotu prawnego. Jak wynika z przedstawionego stanu sprawy Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. zaskarżoną decyzją utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta S. ustalającą warunki zabudowy dla inwestycji wyżej opisanej. Podstawą utrzymania w mocy rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji było podzielenie jego stanowiska odnośnie spełniania przez zaplanowaną przez skarżącego inwestycję warunków z art. 61 ust. 1 ustawy z 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ((Dz.U. nr 80, poz. 717, ze zm.) -dalej w skrócie: p.z.p.). Decyzja o warunkach zabudowy - zgodnie z art. 54 pkt 2 a w zw. z art. 64 ust. 1 p.z.p. - określa warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych, a w szczególności w zakresie warunków oraz wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego. Wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia warunków określonych w art. 61 ust. 1 pkt 1 do 5 p.z.p. Jednym z nich, uregulowanym w punkcie 1 powołanego przepisu, a zarazem stanowiącym, iż co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu, jest tzw. zasada dobrego sąsiedztwa. Zasada ta uzależnia zmianę w zagospodarowaniu terenu od dostosowania się do określonych cech zagospodarowania terenu sąsiedniego. Celem jest jej zagwarantowanie ładu przestrzennego, określonego w art. 2 pkt 1, jako takie ukształtowanie przestrzeni, które tworzy harmonijną całość oraz Sygn. akt IV SA/Wa 955/08 uwzględnia w przyporządkowanych relacjach wszelkie uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, gospodarczo-społeczne, środowiskowe, kulturowe oraz kompozycyjno-estetyczne. Powstająca w sąsiedztwie zabudowanej już działki nowa zabudowa powinna odpowiadać charakterystyce urbanistycznej (kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, linii zabudowy i intensywności wykorzystania terenu) i architektonicznej (gabarytów i formy architektonicznej, obiektów budowlanych) zabudowy już istniejącej. Określenie powyższej charakterystyki jest obowiązkiem organu prowadzącego postępowanie w sprawie warunków zabudowy, a także jest jednym z elementów rozstrzygnięcia znajdującego się w treści decyzji (Z. Niewiadomski, Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz, Warszawa 2004, str. 500). Szczegółowe warunki określania cech nowej zabudowy reguluje rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ((Dz.U. nr 164, poz. 1588) - zwane dalej: rozporządzeniem). Zgodnie z § 3 ust. 1 rozporządzenia w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 p.z.p. Następnie warunki i wymagania dotyczące nowej zabudowy i zagospodarowania terenu ustala się w decyzji o warunkach zabudowy, zawierającej część tekstową i graficzną (§ 9 ust. 1 rozporządzenia). Warunki analizy, o które mowa w § 3 ust. 1, zwierające część tekstową i graficzną, stanowią załącznik do wymienianej decyzji (§ 9 ust. 2 rozporządzenia). Część graficzną analizy sporządza się z uwzględnieniem nazewnictwa i oznaczeń graficznych w decyzji o warunkach zabudowy. Tak więc decyzja, oprócz części tekstowej, powinna zawierać część graficzną obrazującą linie rozgraniczające teren inwestycji, jak i załączniki obrazujące warunki analizy w postaci tekstowej i graficznej. Sygn. akt IV SAM/a 955/08 Przekładając powyższe na stan przedmiotowej sprawy - w ocenie Sądu - w sprawie doszło do naruszenia nie tylko powołanych wyżej przepisów prawa materialnego, ale i innych przepisów rozporządzenia, o naruszeniu których będzie mowa w dalszej części uzasadnienia, w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. Konsekwencją wskazanych naruszeń jest z kolei naruszenie przepisów prawa procesowego, tj. art. 7 i art. 77 K.p.a., w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Oznacza to, iż organy właściwe w sprawie nie podjęły wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Jak wynika z rozporządzenia organ po wyznaczeniu obszaru analizowanego winien przeprowadzić na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu. Analiza ta powinna znaleźć swoje odzwierciedlenie w analizie graficznej i tekstowej, a następnie w decyzji o warunkach zabudowy. Z analizy powinny wynikać: obowiązująca linia zabudowy na działce objętej wnioskiem (§ 4 rozporządzenia), wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu (§ 5 rozporządzenia), szerokość elewacji frontowej, znajdującej się od strony frontu działki (§ 6 rozporządzenia), wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki wyznaczonej dla nowej zabudowy (§ 7 rozporządzenia), geometria dachu (§ 8 rozporządzenia). W decyzji ustalającej warunki zabudowy organ pierwszej instancji określił funkcję zabudowy jako mieszkaniową jednorodzinną z usługami, a w uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazał, że "zachowano funkcję zabudowy", na dowód czego powołał kilka przykładów rożnego rodzaju usług usytuowanych na terenie objętym analizą. Niemniej jednak ustalenia te nie wynikają ani z analizy tekstowej, ani z analizy graficznej. W analizie tekstowej wskazuje się jedynie ogólnikowo funkcję zabudowy, określając ją jako zabudowę mieszkaniową jednorodzinną, jednorodzinną z usługami, wielorodzinną i usługową, bez konkretnego wskazania numerów działek, na których prowadzone są usługi i rodzaju usług, czyli bez możliwości zlokalizowania tychże usług na mapie będącej analizą graficzną. Wykazanie kontynuacji funkcji jest istotne z punktu widzenia twierdzeń skarżącej, w których strona zaprzecza jakoby przy ulicach (...), (...), (...) i (...) były prowadzone usługi. Niewątpliwie z analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu przeprowadzonej w niniejszej sprawie powinna wynikać ciągłość funkcji zabudowy. Tymczasem analiza terenu wykonana została w sposób, który niedostatecznie wskazuje Sygn. akt IV SA/Wa 955/08 przeznaczenie sąsiedniego terenu. Poza tym w celu przedstawienia motywów swego rozstrzygnięcia oraz przekonania stron postępowania do swej decyzji organ administracji winien wyjaśnić w uzasadnieniu decyzji przyczyny przyjęcia takiego, a nie innego obszaru analizowanego. Głównie chodzi o uzasadnienie granic obszaru analizowanego od punktów B - C w kierunku wschodnim. Organ w sposób nieodpowiadający brzmieniu zastosowanego § 4 ust. 1 rozporządzenia określił obowiązującą linię zabudowy, wskazując iż ze względu na zróżnicowanie linii zabudowy od strony ul. (...) ustala ją w nawiązaniu do budynków na działkach sąsiednich, tj. działek (...), (...) i (...), zaś od ul. (...) w nawiązaniu do działki nr (...). Od strony ul.(...) - frontowej ustala obowiązującą linię zabudowy w odległości 7 m od krawędzi jezdni, a od strony ul. (...) nieprzekraczalną linię zabudowy w odległości 6,8 m od granicy działki. Po pierwsze należy wskazać, iż w § 4 rozporządzenia jest mowa o "obowiązującej linii nowej zabudowy" i "istniejącej linii zabudowy", zatem powołany przepis nie posługuje się pojęciem użytym w decyzji, mianowicie "nieprzekraczalną" linią zabudowy. Po drugie § 4 ust. 1 rozporządzenia, według którego organ wyznaczył obowiązującą linię zabudowy, dopuszcza wyznaczenie obowiązującej linii nowej zabudowy na działce objętej wnioskiem jedynie jako przedłużenie linii istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich. Tak więc określona przez organ obowiązująca linia zabudowy na pewno nie odpowiada kryteriom wynikającym z tej normy. Z ustaleń organu, jak i analizy graficznej i tekstowej wynika, iż istniejąca linia zabudowy od ul. (...), czyli frontu działki jest zróżnicowana, czyli jak najbardziej przebiega tworząc uskok. Zatem w sytuacji gdy linia istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich przebiega tworząc uskok, wówczas obowiązującą linię nowej zabudowy ustala się jako kontynuację linii zabudowy tego budynku, który znajduje się w większej odległości od pasa drogowego (§ 4 ust. 3 rozporządzenia). Ewentualnie - zgodnie § 4 ust. 4 rozporządzenia - dopuszcza się inne wyznaczenie obowiązującej linii nowej zabudowy, jeżeli wynika to z analizy, o której mowa w § 3 ust. 1 rozporządzenia. Z kolei wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej dla nowej zabudowy, jak wynika z uzasadnienia decyzji przyjęto w oparciu o § 7 ust. 1 rozporządzenia jako przedłużenie krawędzi odpowiednio do istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich, tj. maksymalnie do 8 m od poziomu projektowanego terenu. Sygn. akt IV SA/Wa 955/08 Tymczasem znowu z analizy tekstowej wynika, iż wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub okapu dla budynków jednorodzinnych kształtuje się w granicach od 4,0 do 6,5 m, co by znaczyło, że ustalona wysokość dla nowej zabudowy nie stanowi przedłużenia tych krawędzi odpowiednio do istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich. Jeżeli wysokość górnej krawędzi elewacji frontowych na działkach sąsiednich tworzy uskok, wówczas przyjmuje się jej średnią wielkość występującą na obszarze analizowanym (§ 7 ust. 3 rozporządzenia), albo dopuszcza się wyznaczenie innej wysokości, o której mowa w ust. 1 § 7 rozporządzenia, jeżeli wynika to z analizy (§ 7 ust. 4 rozporządzenia). Podsumowując wyznaczone przez organ obowiązująca linia zabudowy i wysokość krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki w zupełności nie korelują z treścią przepisów, na podstawie których je ustalono, w konsekwencji doszło do ich naruszenia. Odnośnie zaś geometrii dachu, którą ustalono na zasadzie § 8 rozporządzenia należy zauważyć, iż - wbrew twierdzeniom organu - narożne położenie terenu planowanej inwestycji nie uniemożliwia wyznaczenia kierunku głównej kalenicy dachu, gdyż ów kierunek ustala się w stosunku do frontu działki, a front działki w sprawie znajduje się od strony ul. (...). Ostatnia kwestia, która wymaga poruszenia, a zarazem prawidłowego ustalenia przy ponownym rozpoznawaniu sprawy przez organ, dotyczy miejsc parkingowych. Ilość miejsc parkingowych została określona przez wskazanie, iż jedno miejsce parkingowe przypadnie na każde 100 m2 powierzchni użytkowej części usługowo - handlowej. Przy czym nie podano jaką powierzchnię przewidziano na część usługowo - handlową, zatem nie wiadomo ile faktycznie miałoby powstać miejsc parkingowych dla wskazanej części inwestycji. Nadto nie określono poszczególnych powierzchni, tj. powierzchni usługowej i powierzchni sprzedaży. Wskazane w decyzji organu pierwszej instancji uchybienia dowodzą naruszeniu przez ten organ wymienionych przepisów prawa materialnego, z którym wiąże się również naruszenie art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a., z racji niezebrania i nierozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego sprawy, czyli niepodjęcia wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Z kolei wobec faktu niekonwalidowania przez organ odwoławczy wykazanych uchybień jakich dopuścił się organ pierwszej instancji, Sygn. akt IV SA/Wa 955/08 jak również nierozpoznania na nowo sprawy w wyniku wniesienia środka zaskarżenia, należy wymienionemu organowi zarzucić także naruszenie zasady dwuinstancyjności unormowanej w art. 15 K.p.a. Powyższe uchybienia dowodzą, że stanowisko organów, iż wnioskowana zmiana w zagospodarowaniu terenu obejmującym działkę nr (...) przy ul. (...) w S. nie odbiega od cech zagospodarowania terenu sąsiedniego, czyli spełnia warunek z pkt 1 ust. 1 art. 61 ustawy o p.z.p., jest przedwczesne. Zarzut skargi, iż planowana zabudowa pozbawi nasłonecznienia pokoje położone od ul. (...) w budynku skarżącej w postępowaniu ustalającym warunki zabudowy nie może odnieść zamierzonego przez stronę skutku. Okoliczność ta może być ewentualnie podnoszona w postępowaniu, którego przedmiotem będzie wydanie pozwolenia na budowę. Natomiast w postępowaniu ustalającym warunki zabudowy do kompetencji właściwego organu należy jedynie określenie sposobu zagospodarowania i warunków zabudowy terenu planowanego do zainwestowania. I tak decyzja o ustaleniu warunków zabudowy - stosownie do art. 54 w zw. z art. 64 ust. 1 p.z.a. - określa warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych, w szczególności w zakresie m. in. wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich. W tym miejscu należy więc zauważyć, iż decyzja organu pierwszej instancji ustalająca warunki zabudowy dla spornej inwestycji w punkcie 2 d zatytułowanym "wymagania dotyczące ochrony osób trzecich" ustala, iż inwestycja nie może naruszać interesów osób trzecich, w tym w szczególności pozbawiać dostępu światła dziennego do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi. Nietrafnym jest również zarzut skarżącej, jakoby organ przy planowaniu przedmiotowej inwestycji obowiązany był uwzględnić ustalenia planu, który nie obowiązuje. Odnośnie kwestionowanego wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki, należy przyznać rację skarżącej, iż istotnie przyjęty w decyzji wskaźnik przekroczy średni wskaźnik zabudowy maksymalnie o 5 %, niemniej jednak z uzasadnienia decyzji wynika, że i tak będzie on niższy niż występujący na działce bezpośrednio sąsiadującej z terenem inwestycji, tj. działce nr (...). Sygn. akt IV SA/Wa 955/08 Organy przy ponownym rozpoznawaniu sprawy zastosują się do oceny prawnej i wytycznych sformułowanych w niniejszym wyroku, w efekcie wydadzą decyzję zgodną z prawem. Dodatkowo ustosunkowują się do zarzutu skargi, w którym skarżąca podnosi, iż wysokość istniejącej zabudowy została wskazana niezgodnie ze stanem faktycznym, podając przykładowo, iż on mieszka w budynku jednokondygnacyjnym, a z analizy wynika, że jej zabudowa ma trzy kondygnacje. W tym stanie rzeczy Sąd - na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c w zw. z art. 135 P.p.s.a. - orzekł jak w punkcie 1 sentencji. O kosztach postępowania postanowiono w punkcie 2 na zasadzie art. 250 P.p.s.a. w zw. z § 18 ust. 1 pkt 1c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U. nr 163, poz. 1348, ze zm.) - postanowiono w punkcie 2 sentencji wyroku.