IV SA/Wa 959/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Sędzia WSA - Łukasz Krzycki po rozpoznaniu w dniu 2 lipca 2009 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi B. K. na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] marca 2009 r. Nr [...] w przedmiocie odpadów postanawia: - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji W dniu [...] kwietnia 2009 r. B. K. prowadząca działalność gospodarczą pod firmą A. reprezentowana przez pełnomocnika adwokata M. S. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie za pośrednictwem Głównego Inspektora Ochrony Środowiska skargę na decyzję ww. organu z dnia [...] marca 2009 r. nr [...]. W skardze tej wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Przesłanki umożliwiające Sądowi wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji zostały określone w przepisie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm. zwanej dalej P.p.s.a.). Z przepisu tego wynika, że warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania decyzji jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wystąpienia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Nie wystarczy zatem samo wskazanie przepisu, lecz uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o istnieniu powyższych zagrożeń, co dopiero uzasadnić może wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji (por. B. Dauter w: "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – komentarz", Zakamycze 2005, s. 168). Argumentacja wniosku o wstrzymanie musi być odpowiednia – tzn. w sposób przekonujący pokazywać konkretne relacje między brakiem wstrzymania zaskarżonej decyzji, a wystąpieniem zagrożeń z art. 61 § 3 P.p.s.a. Powyższego warunku przedmiotowy wniosek nie spełnia. W przedmiotowej sprawie strona skarżąca wniosła o wstrzymanie wydania zaskarżonej decyzji podnosząc, iż decyzją tą została na nią nałożona kara pieniężna w wysokości 50.000 zł. Jednak w uzasadnieniu powyższego strona skarżąca nie wskazała, aby uiszczenie przez nią ww. kwoty mogło spowodować utratę płynności finansowej prowadzonego przez skarżącą przedsiębiorstwa, nie powołała też żadnych szczególnych okoliczności świadczących o tym, iż wykonanie przez skarżącą ww. decyzji mogłoby wyrządzić skarżącej znaczną szkodę albo spowodować inne trudne do odwrócenia skutki. W konsekwencji brak jest możliwości oceny rzeczywistego wpływu wykonania zaskarżonej decyzji przed rozpoznaniem skargi. Tym samym strona skarżąca nie uprawdopodobniła, że niewstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wywoła niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowoduje trudne do odwrócenia skutki. Sąd, orzekając w granicach danej sprawy (art. 134 P.p.s.a.) stwierdził równocześnie, że z zaskarżonego aktu nie wynika w sposób oczywisty szkoda lub trudne do odwrócenia skutki Mając powyższe okoliczności na względzie – na mocy art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji postanowienia.