IV SA/Wa 96/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Rząsa Sędziowie Sędzia WSA Kaja Angerman Sędzia WSA Jarosław Łuczaj (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 9 czerwca 2022 r. sprawy ze skargi [...] w siedzibą w [...] na decyzję Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] października 2021 r., nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego oddala skargę. Decyzją z dnia [...] października 2021 r., nr [...], wydaną po rozpatrzeniu odwołania [...] z siedzibą w [...] (dalej: Towarzystwo, strona lub skarżący) od decyzji Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] (dalej: RDOŚ lub organ I instancji) z dnia [...] października 2020 r., nr [...], umarzającej w całości jako bezprzedmiotowe postępowanie w sprawie zgłoszenia dokonanego przez Towarzystwo o wystąpieniu bezpośredniego zagrożenia szkodą w środowisku i szkody w środowisku w gatunkach chronionych i chronionych siedliskach płazów w rejonie ul. [...] i potoku [...] w [...] – Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska (dalej: GDOŚ, organ II instancji, organ odwoławczy lub organ) utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Stan sprawy przedstawiał się następująco: Pismem z 19 sierpnia 2015 r. [...] z siedzibą w [...] zgłosiło Regionalnemu Dyrektorowi Ochrony Środowiska w [...] wystąpienie bezpośredniego zagrożenia szkodą w środowisku w gatunkach chronionych i chronionych siedliskach płazów w rejonie ul. [...] i potoku [...] w [...]. Jak wynika z treści zgłoszenia, podczas obserwacji w dniu 6 maja 2015 r. (cyt.) "na 160 metrowej długości odcinka ulicy prostopadłej do ul. [...]" zgłaszający stwierdził 16 osobników traszki górskiej, w tym 2 martwe, 4 traszki zwyczajnej, 2 salamandry, 1 kumaka i 1 żaby trawnej, które wkraczają na jezdnię bez możliwości jej opuszczania z uwagi na wysokie krawężniki po obu stronach jezdni. W ocenie Towarzystwa jest to zjawisko skutkujące (cyt.) "praktycznie zagładą gatunków". Zgłaszający wskazał również, że z informacji uzyskanych od mieszkańców wynika, że w 2012 r. teren położony po wschodniej stronie ww. ulicy porośnięty był bujną roślinnością, która obecnie została usunięta. Natomiast szkoda w chronionych siedliskach płazów wynika z faktu, że w sąsiedztwie tej ulicy usytuowany jest niewielki zbiornik wodny, wokół którego nawieziona została ziemia. Zdaniem zgłaszającego, istniejące w rejonie przedmiotowego zbiornika siedlisko lądowe płazów zostało zniszczone, co wiąże on z wykonanymi pracami inżynieryjno-niwelacyjnymi. W ww. piśmie Towarzystwo zażądało podjęcia działań zapobiegawczych polegających na: - wykonaniu jednostronnego wygrodzenia wzdłuż ulic tak, aby płazy nie miały do niej dostępu; - rekonstrukcji skarp zbiornika tak, by płazy miały do niego swobodny dostęp. Jako alternatywę wskazanych wyżej działań Towarzystwo zaproponowało odłowienie płazów i wykonanie zbiornika kompensacyjnego w innej lokalizacji i z dala od zabudowy mieszkaniowej. Jednocześnie nie wskazało podmiotu korzystającego ze środowiska odpowiedzialnego za wystąpienie bezpośredniego zagrożenia szkodą w środowisku. Na podstawie ustawy z dnia 13 kwietnia 2007 r. o zapobieganiu szkodom w środowisku i ich naprawie (Dz. U. z 2020 r. poz. 2187; dalej: ustawa szkodowa), RDOŚ wszczął postępowanie w sprawie wydania decyzji nakładającej na podmiot korzystający ze środowiska obowiązek przeprowadzenia działań zapobiegawczych lub naprawczych, w związku z możliwością wystąpienia szkody w środowisku w gatunkach chronionych i chronionych siedliskach przyrodniczych płazów w rejonie ul. [...] i potoku [...] w [...]. Organ I instancji zwrócił się do Urzędu Miejskiego w [...], Miejskiego Zarządu Dróg w [...] oraz do [...] S.A. o ustosunkowanie się do zarzutów podniesionych w piśmie z 19 sierpnia 2015 r. przez Towarzystwo. Zwrócono się także o przedłożenie szczegółowych wyjaśnień, jakie działania zostały już podjęte, jakie są prowadzone i jakie planuje się wykonać dla ograniczenia negatywnych skutków w środowisku. [...] S.A. wskazała, że na poparcie zgłoszonych przez Towarzystwo twierdzeń nie przedstawiono żadnych wiarygodnych dowodów. Podkreślono również, że załączone do zgłoszenia nagrania wideo obrazujące obecność płazów na jezdni, ze względu na niską jakość oraz porę nocną nie pozwalają na stwierdzenie, gdzie zostały wykonane, a tym samym nie sposób na ich podstawie stwierdzić czy doszło do zagrożenia gatunku chronionego i chronionego siedliska płazów. Ponadto zaprzeczono, aby podczas prowadzonych przez Spółkę prac w rejonie ulicy [...] i potoku [...] doszło do jakiegokolwiek naruszenia siedliska gatunków zwierząt prawnie chronionych, gdyż przedmiotowy zbiornik znajduje się w znacznej odległości od miejsca, na którym inwestor wykonywał prace. Miejski Zarząd Dróg w [...] poinformował, że w okolicach zgłoszonej szkody prowadzona była inwestycja drogowa "Przebudowa ul. [...] w [...]" w oparciu o projekt budowlany zamienny "Aneks do projektu drogowego dla przebudowy fragmentu ul. [...] w [...]". Inwestycja została zrealizowana z poszanowaniem obowiązujących przepisów prawa, w tym również w zakresie zapobiegania szkód w środowisku i ochrony gatunków chronionych i nie stwierdzono, aby realizacja robót doprowadziła do zagrożenia lub powstania szkody w gatunkach prawnie chronionych i ich siedliskach. W związku z powyższym RDOŚ zwrócił się ponownie do Miejskiego Zarządu Dróg w [...] o ustosunkowanie się do pisma Towarzystwa w świetle przepisów prawa, gdyż wykonanie inwestycji drogowej zgodnie z przepisami prawa budowalnego me wyklucza zaistnienia szkody w środowisku. W odpowiedzi Miejski Zarząd Dróg w [...] odrzucił zarzuty Towarzystwa jako nieuzasadnione podkreślając, że załączone do zgłoszenia nagrania wideo są słabej jakości i na ich podstawie nie sposób nawet ustalić czasu i lokalizacji, w których powstały. Ostatecznie [...] maja 2016 r., po zawiadomieniu stron, organ I instancji przeprowadził dowód z oględzin rejonu skrzyżowania ul. [...] z ul. [...] w [...]. Z czynności tej sporządzona została notatka z przeprowadzonych oględzin. Oględziny przeprowadzono również na działce nr [...], obręb [...], w [...], tj. w bezpośrednim sąsiedztwie ul. [...]. Podczas oględzin stwierdzono, że działka nr [...] w części południowej stanowi niezagospodarowany nieużytek, a w części północnej zlokalizowane jest zagłębienie terenu, którego dno jest podmokłe i porośnięte roślinnością charakterystyczną dla terenów podmokłych. W skarpie od strony południowej stwierdzono sączenie wód gruntowych wypełniających zagłębienie terenu wodą. Od strony północnej zagłębienia znajduje się urządzenie hydrotechniczne, co może sugerować, iż w zagłębieniu tym poziom wody był znacznie wyższy. Mapy topograficzne nie wskazują jednak na istnienie tego zbiornika wodnego. Oględziny skarpy od strony południowej zagłębienia terenu oraz od strony cieku bez nazwy od strony wschodniej i północno-wschodniej od nieruchomości wykazały, iż teren został częściowo nadsypany ziemią, żwirem, kamieniami i gruzem, jednak niemożliwa była ocena miąższości nadsypanego materiału, gdyż skarpy są porośnięte roślinnością. Oględziny pni drzew rosnących na przedmiotowej nieruchomości również nie pozwoliły na ustalenie o ile została podniesiona powierzchnia terenu i na jakim obszarze. Towarzystwo zwróciło się do organu I instancji z prośbą o: - ustalenie stanu początkowego; - w przypadku braku możliwości ustalenia stanu początkowego – o zakwalifikowanie zgłoszenia jako zagrożenia szkodą w środowisku, w celu prowadzenia postępowania bez konieczności ustalenia stanu początkowego; - powołanie do sprawy specjalisty dysponującego wiadomościami specjalnymi lub wskazanie kto z pracowników RDOŚ dysponuje specjalistyczną wiedzą z zakresu herpetologii. Ponadto Towarzystwo zwróciło się z zapytaniem, dlaczego podczas wizji, jaka miała miejsce [...] maja 2016 r. nie dokonano określenia liczebności populacji gatunków płazów. Pismem z 18 sierpnia 2016 r. Towarzystwo przedstawiło nowe dowody w przedmiotowej sprawie, tj. protokoły z wizji lokalnych przeprowadzonych [...] i [...] kwietnia 2016 r. na ul. [...] w [...]. Natomiast pismem z 14 września 2016 r. A. T. (uczestnik wizji terenowych organizowanych przez Towarzystwo w rejonie ul. [...]) wniósł o podjęcie skutecznych działań w celu ochrony zbiornika i bytujących tam płazów, jednocześnie załączając nośnik CD, zawierające zdjęcia obrazujące ciała rozjechanych płazów. W piśmie wskazano również, że ww. zbiornik funkcjonował od dziesięcioleci jako ostoja (cyt.) "wyjątkowych" gatunków. Pismem z 28 listopada 2016 r. Towarzystwo zwróciło się do RDOŚ o rozpatrzenie sprawy w aspekcie zagrożenia szkodą w środowisku, z uwagi na brak stanu początkowego. Wskazano również, że nie istnieją dowody, iż udokumentowane i stwierdzone straty nie mają znaczenia dla lokalnej populacji. Następnie pismem z 28 lutego 2017 r. organ I instancji ponownie zawiadomił strony postępowania, że postępowanie dowodowe w sprawie zostało zakończone i przysługuje im prawo wypowiedzenia się, co do zebranych dowodów i materiałów. Dnia [...] września 2017 r. RDOŚ wydał decyzję nr [...], umarzającą w całości jako bezprzedmiotowe postępowanie w sprawie. W uzasadnieniu tej decyzji wskazano, że w związku z faktem, iż przeprowadzone postępowanie dowodowe nie wykazało bezpośredniego zagrożenia szkodą w środowisku – brak jest przesłanek uzasadniających prowadzenie postępowania administracyjnego w trybie ustawy szkodowej. Towarzystwo złożyło odwołanie od powyższej decyzji, zwracając się z następującymi pytaniami: - czy przepust dla cieku bez nazwy pod ulicą [...] w [...] posiada odpowiednie cechy umożliwiające swobodną migrację płazów oraz czy posiada system naprowadzający do tego przepustu; - jaka jest liczebność lokalnej populacji płazów w rozbiciu na gatunki; - jaki jest stan ochrony płazów na terenie, którego dotyczy zgłoszenie zagrożenia szkodą w środowisku; - jaka jest dopuszczalna śmiertelność płazów w rejonie ul. [...], akceptowalna przez RDOŚ, pozostająca bez wpływu na stan ochrony płazów w tym rejonie; - jak zmieniła się powierzchnia lądowego siedliska przyrodniczego płazów w rejonie ul. [...] w ciągu ostatnich 10 lat? Towarzystwo wskazało również, że z uzasadnienia nie wynika, by organ I instancji wykluczył, iż populacja jest niezagrożona. Również mimo wniosku o określenie populacji podczas wizji RDOŚ czynności tej nie wykonał. Decyzją z [...] lutego 2018 r., nr [...], GDOŚ uchylił w całości zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Ponownie rozpatrując sprawę RDOŚ zwrócił się do Urzędu Miejskiego w [...] o przekazanie informacji i danych dotyczących populacji gatunków chronionych na ww. terenie, które są w posiadaniu Urzędu. W odpowiedzi uzyskano informację, że Urząd Miejski w [...] nie dysponuje w tym zakresie żadnymi danymi. Mając na uwadze zalecenia GDOŚ, przeprowadzono trzykrotnie oględziny przedmiotowej lokalizacji w dniach [...] września 2018 r., [...] kwietnia i [...] maja 2019 r. Na pierwszej wizji w terenie nie zaobserwowano obecności żywych płazów, stwierdzono obecność truchła – prawdopodobnie żaby trawnej; [...] kwietnia 2019 r. nie stwierdzono obecności żywych płazów, stwierdzono 8 szczątków płazów. Na kolejnych oględzinach nie stwierdzono występowania żywych płazów, ani ich szczątków. Następnie, pismem z 17 maja 2019 r. RDOŚ zawiadomił strony o zakończeniu postępowania dowodowego w sprawie i możliwości zapoznania się z aktami sprawy, zaś decyzją z [...] października 2020 r., nr [...]– umorzył w całości jako bezprzedmiotowe postępowanie wszczęte na podstawie dokonanego przez Towarzystwo zgłoszenia o wystąpieniu bezpośredniego zagrożenia szkodą w środowisku i szkody w środowisku w gatunkach chronionych i chronionych siedliskach płazów w rejonie ul. [...] i potoku [...] w [...]. Analiza zgromadzonego materiału dowodowego w niniejszej sprawie nie dała podstaw do uznania, że wystąpiła szkoda w środowisku lub bezpośrednie zagrożenie tego rodzaju szkodą. Towarzystwo wniosło odwołanie od tej decyzji, wyrażając niezadowolenie z niej oraz jej uzasadnienia i zarzucając organowi I instancji brak należytej staranności w zabraniu materiału dowodowego, poprzez przeprowadzenie w wytypowanych przypadkowo terminach wizji, których zasięg koncentrował się na jezdni ul. [...], niewykonanie liczeń płazów w siedlisku rozrodczym, a także niedokonanie przeglądu literatury i wyników badań naukowych w zakresie stanu herpetofauny, zarówno w obszarze zgłoszenia, jak też na obszarze kraju i UE, nieuwzględnienie wyników jakie uzyskała Prokuratura Rejonowa w [...], czym naruszono art. 7 i art. 77 kpa oraz stosowaną w prawie ochrony środowiska zasadę prewencji i przezorności. Po rozpatrzeniu odwołania GDOŚ stwierdził, że podmiotami korzystającymi ze środowiska są Miejski Zarząd Dróg w [...], jako zarządcą przedmiotowej drogi, a także [...] S.A., jako podmiot prowadzący prace polegające na remoncie nawierzchni tej drogi. Natomiast analiza zgromadzonego materiału dowodowego w niniejszej sprawie nie dała podstaw do uznania, że wystąpiła szkoda w środowisku lub bezpośrednie zagrożenie tego rodzaju szkodą. Zdaniem organu odwoławczego, RDOŚ słusznie oparł się na metodyce stosowanej w ramach Państwowego Monitoringu Środowiska, opisanej w opracowaniu pt. "Monitoring gatunków zwierząt. Przewodnik metodyczny. Część III" (Makomaska-Juchiewicz M., Baran P. (red), GIOŚ Warszawa 2012 r.) Metodyka ta bazuje na śledzeniu zmian w liczbie zbiorników wodnych zasiedlonych przez dany gatunek oraz czy i jak zmieniają się istotne dla poszczególnych gatunków cechy samych zbiorników i ich otoczenia. Nie dokonuje się oceny stanu populacji gatunku na poziomie stanowiska, lecz na poziomie regionu biogeograficznego w oparciu o zmiany w udziale zbiorników będących miejscem rozrodu gatunku w stosunku do wszystkich badanych zbiorników. Zatem ocena stanu ochrony dokonywana jest nie na poziomie stanowisk, ale większych powierzchni – powierzchni monitoringowych. Analiza historycznych map topograficznych umieszczonych w Otwartym Regionalnym Systemie Informacji Przestrzennej (ORSIP) wykazała, że na żadnej z nich nie naniesiono zbiornika wodnego w omawianym rejonie. Oględziny przedmiotowego terenu przeprowadzone [...] maja 2016 r. wykazały, że po wschodniej stronie odcinka ul. [...] zlokalizowane jest zagłębienie terenu ze stagnującą wodą. Co prawda w dniu oględzin stan wody był niski, jednak z uwagi na istniejące tam urządzenie hydrotechniczne (mnich) należy przypuszczać, że w miejscu tym była piętrzona woda w przepływającym pod ul. [...] cieku. Wizja w terenie nie wykazała, by w jakikolwiek sposób ingerowano w trakcie realizacji przebudowy drogi w przedmiotowy teren. Co prawda na południe od tego zagłębienia terenu znajduje się odsłonięta skarpa, w skład której wchodzą kamienie i gruz, co świadczy o nadsypywaniu terenu tymi materiałami, to jednak z uwagi na fakt, iż skarpa porośnięta była roślinnością, w tym zadrzewieniami, nie sposób ocenić kiedy to nadsypanie nastąpiło i czy ma to związek z prowadzonymi pracami przy ul. [...]. Analiza ortofotomap zamieszczonych na ORSIP pozwoliła natomiast jednoznacznie stwierdzić, że teren ten w momencie zgłoszenia przez Towarzystwo nie był naruszony. Wykonawca przebudowy fragmentu ul. [...] w [...] wskazał, iż chybione jest stwierdzenie jakoby w skutek wykonanych prac doszło do zniszczenia siedliska lądowego płazów wokół zbiornika wody na działce nr [...], bowiem zbiornik ten znajduje się w znacznej odległości (ok. 160 m) od miejsca, w którym [...] S.A. wykonywała prace ziemne. Zgromadzony materiał dowodowy nie pozwolił stwierdzić szkody w środowisku w przedmiotowym zbiorniku wodnym. Zgłaszane przez Towarzystwo dokonane w następnych latach dalsze przekształcanie zbiornika wodnego jest bez wątpienia naganne, jednak nie było przedmiotem analizy niniejszego postępowania. Na marginesie organ wskazał, iż zmiany, wprowadzane prawdopodobnie przez właściciela na prywatnej nieruchomości, nie wykazują znamion szkody w środowisku lub bezpośredniego zagrożenia szkodą w myśl ustawy szkodowej, bowiem na podstawie dostępnych informacji właściciel nie jest podmiotem korzystającym ze środowiska w rozumieniu ustawy szkodowej. Wymaga to jednak dokładnej analizy w osobnym postępowaniu. Nie ulega wątpliwości, że infrastruktura drogowa intensywnie i wszechstronnie oddziałuje na płazy, powodując negatywne skutki na poziomie osobniczym, populacyjnym i siedliskowym, wśród nich najpoważniejsze to śmiertelność płazów w wyniku kolizji z pojazdami, utrata i degradacja siedlisk (miejsc rozrodu i siedlisk lądowych) znajdujących się w zasięgu przebiegu inwestycji oraz obszarach kumulacji jej oddziaływań fizykochemicznych, uniemożliwienie lub utrudnienie przemieszczania się płazów w poprzek drogi przez obecność fizycznych barier, powstanie barier ekologicznych, utrudniających lub całkowicie wstrzymujących przemieszczanie się zwierząt w poprzek drogi, przerywanie ciągłości szlaków i korytarzy migracji/dyspersji, które powoduje ograniczenie dostępnych powierzchni siedlisk, zakłócenia sezonowej aktywności osobników, hamowanie rozprzestrzeniania się gatunków oraz ograniczenia w funkcjonowaniu metapopulacji. Wskazane w zgłoszeniu działania miały negatywny wpływ na chronione gatunki płazów, tj. traszki górskiej, traszki zwyczajnej, salamandry, kumaka i żaby trawnej, jednakże fakt ten powinien być analizowany pod kątem liczebności gatunków występujących na terenie kraju, co pozwala ustalić, czy zniszczenie danego siedliska wpłynęło znacząco na stan ochrony danego gatunku i czy zmianę tę należy zaliczyć do szkody w środowisku. Na bieżąco aktualizowana baza Atlasu Płazów i Gadów Polski prowadzona przez Instytut Ochrony Przyrody Polskiej Akademii Nauk służy gromadzeniu informacji o występowaniu i rozmieszczeniu herpetofauny występującej w Polsce. Wszystkie potwierdzone informacje dotyczące obserwacji płazów i gadów są na bieżąco przetwarzane i obrazowane w formie map rozmieszczenia poszczególnych gatunków. Zbierane dane dotyczące oznaczenia gatunku są weryfikowane przez zespół ekspertów na podstawie dostarczonej dokumentacji fotograficznej. Z dostępnych w przedmiotowej bazie danych zaktualizowanych na 31 sierpnia 2021 r. wynika, iż na 275 kwadratach zaobserwowano 1044 osobników salamandry, na 1372 kwadratach 3075 osobników traszki zwyczajnej, na 2020 kwadratach 627 osobników traszki górskiej, a na 205 kwadratach 1359 osobników kumaka górskiego. Jednocześnie, zgodnie z ww. Atlasem Płazów i Gadów Polski, żaba trawna jest gatunkiem występującym powszechnie na obszarze całego kraju. Wystąpienie zjawiska jakim jest zwiększona śmiertelność płazów nie przesądza o zaistnieniu szkody w środowisku lub bezpośredniego zagrożenia wystąpieniem szkody w środowisku. Zwiększona śmiertelność gatunków chronionych, jako skutek przebudowy drogi, w niniejszej sprawie ma charakter lokalny i nie ma wpływu na właściwy stan ochrony któregoś z konkretnych gatunków podlegających ochronie gatunkowej, wymienionych w zgłoszeniu gatunków płazów, bowiem brak jest wpływu na rozmieszczenie i liczebność populacji tych gatunków na terenie kraju. Ze względu na niską mobilność i odbywanie cyklicznych migracji sezonowych płazy należą do zwierząt, które najczęściej giną na drogach. Większość gatunków płazów żyje i zimuje na lądzie, często z dala od zbiorników wodnych, w których się rozmnaża. Po okresie zimowej hibernacji dorosłe osobniki migrują do najbliższych zbiorników, aby odbyć gody. Dystans na jaki płazy mogą się przemieszczać jest różny u różnych gatunków i wynosi kilkuset metrów (traszki) do kilku, a nawet kilkunastu kilometrów (ropuchy, żaby). Śmiertelność płazów na drogach jest zjawiskiem sezonowym, jest zależna od cech biologicznych i ekologicznych poszczególnych gatunków: osobniki jednych gatunków giną częściej, innych rzadziej. Najwięcej płazów ginie na drogach wiosną, w czasie migracji z miejsc zimowania (hibernacji) do miejsc rozrodu, gdyż przemieszczają się wtedy wszystkie dorosłe osobniki. Liczba płazów zabitych wiosną jest z reguły wielokrotnie wyższa niż w pozostałych okresach roku łącznie. Intensywne migracje odbywają się również jesienią, gdy płazy szukają miejsc do hibernacji. Najmniej dorosłych płazów ginie na drogach w okresie życia lądowego (lato, wczesna jesień). Odnosząc się do zarzutów odwołującego organ wskazał, iż przeprowadzone przez RDOŚ oględziny nie były więc przypadkowe. Analizując rzeczoną sprawę organ wskazał również, iż przedmiotowa ulica jest drogą o stosunkowo niskim natężeniu ruchu, a w trakcie oględzin nie stwierdzono zwiększonego ruchu drogowego. Ponadto, zgłaszający szkodę nie przedłożył dokumentów pozwalających na określenie stanu początkowego, ani dokumentów potwierdzających wystąpienie szkody w środowisku, nie przedłożono także żadnych wyników badań. Do zgłoszenia Towarzystwo dołączyło jedynie dokumentację fotograficzną oraz nagrania obrazujące znajdujące się na jedni martwe osobniki płazów. Zgłoszenie to oparto na informacjach z jednodniowych obserwacji przeprowadzonych w latach 2015 i 2016. W bazie danych Regionalnej Dyrekcji Ochrony Środowiska brak danych inwentaryzacyjnych gatunków płazów dotyczących przedmiotowego zbiornika. Aby określić rzeczywisty wpływ śmiertelności na stan populacji i jej dynamikę konieczne jest odniesienie tej wartości do liczebności populacji (określenie wskaźnika śmiertelności). Wykazanie zależności pomiędzy śmiertelnością w wyniku ruchu drogowego, a stanem ochrony wymagałoby przeprowadzenia metodycznych wieloletnich badań populacyjnych określających dynamikę i tendencje procesów w niej zachodzących z uwzględnieniem naturalnych fluktuacji liczebności. W tych okolicznościach nie jest więc możliwe wskazanie o jaką wartość wzrastała na przestrzeni lat śmiertelność płazów na ul. [...]. Organ podkreślił, iż ani on, ani organ I instancji nie negują występowania na przedmiotowym terenie chronionych gatunków płazów oraz tego, że zdarzały się przypadki rozjeżdżania na jezdni, ale wystąpienie tego zjawiska nie przesądza jednak o zaistnieniu szkody w środowisku lub bezpośredniego zagrożenia wystąpieniem szkody w środowisku. Z tego powodu nie było podstaw prawnych do nałożenia obowiązków wynikających z ustawy szkodowej, a sprawa administracyjna jest bezprzedmiotowa, gdy nie ma materialnoprawnych podstaw do władczej ingerencji organu administracyjnego w formie decyzji administracyjnej. Zasadne było więc umorzenie postępowania przez organ I instancji. Mając na uwadze powyższe, organ odwoławczy orzekł o utrzymaniu w mocy decyzji RDOŚ. W skardze na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, [...] z siedzibą w [...] zarzuciło jej: 1. naruszenie art 7 i art. 77 kpa, poprzez niewyjaśnienie stanu faktycznego, niezebranie całości materiału dowodowego, polegające na nieustaleniu stanu początkowego, nieokreśleniu znaczenia miejsca rozrodu płazów przy ul.[...] w [...] dla stanu ochrony tej gromady, nieokreśleniu liczebności populacji płazów związanych z miejscem rozrodu, braku oceny efektu barierowego jaki powoduje ul. [...], braku oceny śmiertelności płazów na tej ulicy i jej skutków dla lokalnych populacji płazów, braku oceny zmian powierzchni siedliska, zastosowaniu niewłaściwej metodyki, pominięciu dokumentacji będącej w posiadaniu Prokuratury Rejonowej w [...] oraz nieuwzględnieniu wniosków Towarzystwa w ww. kwestiach; 2. naruszenie art 191 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej, poprzez zignorowanie zasady prewencji i przezorności. Wskazując na powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości. W odpowiedzi na skargę Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 137), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Ponadto, zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329; dalej: ppsa), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Badając legalność zaskarżonej decyzji w oparciu o powołane przepisy i w granicach sprawy, Sąd doszedł do przekonania, że skarga nie została oparta na uzasadnionych podstawach. W ocenie Sądu, w całości należało podzielić ustalenia dokonane przez organy i wyrażoną przez nie ocenę prawną. Przedmiotem kontroli sądowej była decyzja organu odwoławczego, utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji umarzającą jako bezprzedmiotowe postępowanie administracyjne w sprawie dokonanego przez skarżącego zgłoszenia o wystąpieniu bezpośredniego zagrożenia szkodą w środowisku i szkody w środowisku w gatunkach chronionych i chronionych siedliskach płazów w określonej lokalizacji. Powołana wyżej ustawa szkodowa jest implementacją prawa unijnego, a dokładnie dyrektywy 2004/35/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 kwietnia 2004 r. w sprawie odpowiedzialności za środowisko w odniesieniu do zapobiegania i zaradzania szkodom wyrządzonym środowisku naturalnemu (Dz. U. UE L z 2004 r. Nr 143 str. 56 z dnia 30 kwietnia 2004 r.). Głównym celem obu dokumentów jest regulacja prawna problematyki odpowiedzialności podmiotu gospodarczego za szkodę wyrządzoną środowisku. Stosownie do art. 24 ust. 1 ustawy szkodowej, organ ochrony środowiska jest obowiązany przyjąć od każdego zgłoszenie o wystąpieniu bezpośredniego zagrożenia szkodą w środowisku lub szkody w środowisku. Organ nie ma przy tym prawa żądać od zgłaszającego wykazania jakiegokolwiek interesu w podjęciu działań faktycznych lub prawnych. Zgłoszenie powinno zawierać w miarę możliwości informacje na temat wystąpienia bezpośredniego zagrożenia szkodą w środowisku lub szkody w środowisku, datę i miejsce jej wystąpienia, opis stwierdzonej sytuacji oraz potwierdzającą je dokumentację. W myśl art. 24 ust. 5 tej ustawy, uznając za uzasadnione zgłoszenie, o którym mowa powyżej, organ ochrony środowiska postanawia o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji nakładającej obowiązek przeprowadzenia działań zapobiegawczych lub naprawczych, albo podejmuje takie działania samodzielnie. Jeśli organ ochrony środowiska uzna, że zgłoszenie nie jest uzasadnione odmawia wszczęcia postępowania. Jeżeli zagrożenie szkodą w środowisku lub szkoda w środowisku dotyczy środowiska jako dobra wspólnego, zgłoszenia może dokonać organizacja ekologiczna, która ma prawo uczestniczyć w postępowaniu na prawach strony (art. 24 ust. 6). Ponadto, na podstawie art. 28 kpa, stroną postępowania prowadzonego na podstawie przepisów ustawy szkodowej jest podmiot korzystający ze środowiska, na który zgodnie z art. 15 ust. 1 pkt 2 tej ustawy nałożono obowiązek przeprowadzenia działań zapobiegawczych lub naprawczych z zachowaniem warunków określonych w decyzji, o której mowa w ust. 2, a także prowadzenie badań związanych z oceną szkody w środowisku oraz podmiot, który zgodnie z art. 17 ust. 1 jest zobowiązany umożliwić prowadzenie działań zapobiegawczych i naprawczych z zachowaniem warunków określonych w decyzji, o której mowa w ust. 2, a także prowadzenie badań związanych z oceną szkody w środowisku. Zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy szkodowej, ma ona zastosowanie do bezpośredniego zagrożenia szkodą w środowisku lub do szkody w środowisku, spowodowanych przez działalność podmiotu korzystającego ze środowiska, stwarzającą ryzyko szkody w środowisku. W przypadku gatunków chronionych lub chronionych siedlisk przyrodniczych, by zdarzenie mogło zostać uznane za szkodę w środowisku nie jest wymagana przesłanka działalności stwarzającej ryzyko. Może do niej dojść wskutek innej działalności niż działalność stwarzająca ryzyko szkody w środowisku w powiązaniu z winą podmiotu korzystającego ze środowiska (art. 2 ust. 1 pkt 1 i 2). Aby uznać zdarzenie za szkodę w środowisku należy wykazać związek przyczynowy pomiędzy działalnością określonego podmiotu korzystającego ze środowiska, a zdarzeniem rozumianym jako szkoda w środowisku lub bezpośrednie nią zagrożenie. Szkoda w środowisku to negatywna, mierzalna zmiana stanu lub funkcji elementów przyrodniczych, oceniona w stosunku do stanu początkowego, mająca znaczący negatywny wpływ na osiągnięcie lub utrzymanie właściwego stanu ochrony tych gatunków lub siedlisk przyrodniczych. Na podstawie art. 6 pkt 7 ustawy szkodowej, gatunek chroniony to gatunek objęty ochroną na podstawie przepisów art. 26, art. 48 i art. 49 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. z 2021 r. poz. 1098). Zgodnie z rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 16 grudnia 2016 r. w sprawie ochrony gatunkowej zwierząt (Dz. U. 2020 poz. 2183, ze zm.), traszka górska, traszka zwyczajna, salamandra i żaba trawna objęte są ochroną częściową, zaś kumak nizinny i górski – ochroną ścisłą (czynną). W tym miejscu podkreślić należy, iż do zastosowania przepisów ustawy szkodowej nie wystarczy spełnienie jednej z przesłanek zawartych w definicji szkody w środowisku, ale wymagane jest łączne spełnienie kilku warunków, o których mowa w tej ustawie. Dopiero po sprawdzeniu, czy w sprawie zachodzą wszystkie przesłanki zawarte w definicji szkody w środowisku można rozważać, czy spełnione są kolejne warunki, tj. kryteria oceny wystąpienia szkody w środowisku, o których mowa w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 22 lipca 2019 r. w sprawie kryteriów oceny wystąpienia szkody w środowisku (Dz. U. z 2019 r. poz. 1383). Zgodnie z § 2 ust. 1 tego rozporządzenia, kryterium oceny szkody w środowisku w gatunku chronionym jest zmiana albo zmiany powodujące jeden albo więcej z następujących mierzalnych skutków mających znaczący negatywny wpływ na osiągnięcie lub utrzymanie właściwego stanu ochrony tych gatunków: 1) zniszczenie siedliska gatunku chronionego w całości lub w części; 2) pogorszenie stanu lub funkcji populacji gatunku chronionego, polegające w szczególności na: a) zmniejszeniu liczebności populacji gatunku chronionego, zmniejszeniu jej zagęszczenia lub zmniejszeniu zajmowanej przez nią powierzchni lub b) pogorszeniu możliwości rozmnażania się populacji gatunku chronionego, jej rozprzestrzeniania się lub pogorszeniu innych funkcji życiowych lub c) zwiększeniu śmiertelności lub d) ograniczeniu możliwości kontaktu populacji gatunku chronionego z populacjami sąsiednimi. Z kolei jak stanowi § 2 ust. 2, kryterium oceny wystąpienia szkody w środowisku w chronionym siedlisku przyrodniczym jest zmiana albo zmiany powodujące jeden albo więcej z następujących mierzalnych skutków mających znaczący negatywny wpływ na osiągnięcie lub utrzymanie właściwego stanu ochrony tych siedlisk: 1) zniszczenie chronionego siedliska przyrodniczego w całości lub w części; 2) pogorszenie stanu lub funkcji chronionego siedliska przyrodniczego, polegające w szczególności na: a) utracie części związanej z nim różnorodności biologicznej lub b) utracie lub pogorszeniu specyficznych cech jego struktury lub c) pogorszeniu lub utracie realizacji jego funkcji ekosystemowych; 3) pogorszenie stanu ochrony gatunków typowych dla chronionego siedliska przyrodniczego. Natomiast w myśl art. 5 ust. 24 ustawy o ochronie przyrody, przez właściwy stan ochrony gatunku należy rozumieć sumę odziaływań na gatunek, mogącą w dającej się przewidzieć przyszłości wpływać na rozmieszczenie i liczebność jego populacji na terenie kraju lub państw członkowskich Unii Europejskiej lub naturalnego zasięgu tego gatunku, przy której dane o dynamice liczebności populacji tego gatunku wskazują, że gatunek jest trwałym składnikiem właściwego dla niego siedliska, naturalny zasięg gatunku nie zmniejsza się ani nie ulegnie zmniejszeniu w dającej się przewidzieć przyszłości oraz odpowiednio duże siedlisko dla utrzymania się populacji tego gatunku istnieje i prawdopodobnie nadal będzie istniało. Mając na uwadze powyższe regulacje, słusznie organ podniósł, że analiza zgromadzonego materiału dowodowego w niniejszej sprawie nie dała podstaw do uznania, że wystąpiła szkoda w środowisku lub bezpośrednie zagrożenie tego rodzaju szkodą. Należy podkreślić, iż organy I i II instancji nie zanegowały występowania na przedmiotowym terenie chronionych gatunków płazów oraz tego, że zdarzały się przypadki rozjeżdżania ich na jezdni. Wystąpienie przedmiotowego zjawiska nie przesądza jednak o zaistnieniu szkody w środowisku lub bezpośredniego zagrożenia wystąpieniem szkody w środowisku. Powtórzyć za organem należy, że ze względu na niską mobilność i odbywanie cyklicznych migracji sezonowych płazy należą do zwierząt, które najczęściej giną na drogach. Większość gatunków płazów żyje i zimuje na lądzie, często z dala od zbiorników wodnych, w których się rozmnaża. Po okresie zimowej hibernacji dorosłe osobniki migrują do najbliższych zbiorników, aby odbyć gody, a dystans na jaki mogą się przemieszczać jest różny u różnych gatunków i wynosi kilkuset metrów do kilku do nawet kilkunastu kilometrów. Śmiertelność płazów na drogach jest zjawiskiem sezonowym, jest zależna od cech biologicznych i ekologicznych poszczególnych gatunków: osobniki jednych gatunków giną częściej, innych rzadziej. Najwięcej płazów ginie na drogach wiosną, w czasie migracji z miejsc zimowania (hibernacji) do miejsc rozrodu, gdyż przemieszczają się wtedy wszystkie dorosłe osobniki. Liczba płazów zabitych wiosną jest z reguły wielokrotnie wyższa niż w pozostałych okresach roku łącznie. Intensywne migracje odbywają się również jesienią, gdy płazy szukają miejsc do hibernacji. Z kolei zimą, tj. w okresie hibernacji tych zwierząt, ich śmiertelność na drogach w praktyce nie występuje w ogóle. W przedmiotowej jednak sprawie analiza materiału dowodowego zgromadzonego w wyniku przeprowadzonych wielokrotnie oględzin terenu (w dniach [...] września 2018 r. oraz [...] kwietnia i [...] maja 2019 r.) nie dowiodła, by przedmiotowa droga była miejscem masowych migracji. Za pierwszym razem w terenie nie zaobserwowano obecności żywych płazów, stwierdzono obecność truchła prawdopodobnie żaby trawnej. Przy drugich oględzinach nie stwierdzono obecności żywych płazów, stwierdzono 8 szczątków płazów. Na trzeciej wizji nie stwierdzono zaś występowania żywych płazów, ani ich szczątków. Zgodzić się trzeba z organem, że wystąpienie zjawiska jakim jest zwiększona śmiertelność płazów nie przesądza o zaistnieniu szkody w środowisku lub bezpośredniego zagrożenia wystąpieniem szkody w środowisku. Zwiększona śmiertelność gatunków chronionych jako skutek przebudowy drogi w niniejszej sprawie ma charakter lokalny i nie ma wpływu na właściwy stan ochrony któregoś z konkretnych gatunków podlegających ochronie gatunkowej wymienionych w zgłoszeniu gatunków płazów, bowiem brak jest wpływu na rozmieszczenie i liczebność populacji tych gatunków na terenie kraju. Odnosząc się do zarzutów skargi należy wskazać, że są one bezzasadne. Przeprowadzona przez organ analiza historycznych map topograficznych umieszczonych w Otwartym Regionalnym Systemie Informacji Przestrzennej wykazała, że na żadnej z nich nie naniesiono zbiornika wodnego w omawianym rejonie. Oględziny przedmiotowego terenu przeprowadzone [...] maja 2016 r. wykazały, że po wschodniej stronie analizowanego odcinka ul. [...] zlokalizowane jest zagłębienie terenu ze stagnującą wodą. Wizja w terenie nie wykazała jednak, by w jakikolwiek sposób ingerowano w trakcie realizacji przebudowy drogi w ten teren. Co prawda na południe od ww. zagłębienia terenu znajduje się odsłonięta skarpa, w skład której wchodzą kamienie i gruz, co świadczy o nadsypywaniu terenu tymi materiałami, jednak z uwagi na fakt, iż skarpa porośnięta jest roślinnością, w tym zadrzewieniami – nie sposób ocenić kiedy to nadsypanie nastąpiło i czy ma to związek z prowadzonymi pracami przy ul. [...]. Analiza ortofotomap zamieszczonych na ORSIP pozwoliła natomiast jednoznacznie stwierdzić organowi, że teren ten w momencie zgłoszenia przez skarżącego nie był naruszony. Sąd podzielił więc stanowisko organów obu instancji, iż chybione jest stwierdzenie jakoby wskutek wykonanych prac doszło do zniszczenia siedliska lądowego płazów wokół zbiornika wody na działce nr [...], bowiem zbiornik ten znajduje się w znacznej odległości (ok. 160 m) od miejsca, w którym wykonywane były prace ziemne. Z kolei zgłaszane przez skarżącego dalsze przekształcanie zbiornika wodnego dokonane w następnych latach nie były przedmiotem analizy niniejszego postępowania. Ponadto, prawdopodobnie zostały one wprowadzone przez właściciela na prywatnej nieruchomości, przez co nie wykazują znamion szkody w środowisku lub bezpośredniego zagrożenia szkodą w myśl ustawy szkodowej, bowiem na podstawie dostępnych informacji właściciel ten nie jest podmiotem korzystającym ze środowiska w rozumieniu ustawy szkodowej, co jednak wymaga dokładnej analizy w osobnym postępowaniu. Definicja podmiotu korzystającego ze środowiska zamieszczona jest bowiem w art. 6 pkt 9 ustawy szkodowej, który stwierdza, że pod pojęciem tym kryje się podmiot korzystający ze środowiska w rozumieniu art. 3 pkt 20 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. – Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2020 r. poz. 1219, ze zm.), prowadzący działalność stwarzającą ryzyko szkody w środowisku lub inną działalność, o której mowa w art. 2 ust. 1 pkt 2, powodującą bezpośrednie zagrożenie szkodą w środowisku lub szkodę w środowisku. Zgodnie z jego zapisami za podmiot korzystający ze środowiska uznaje się: a) przedsiębiorcę w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 6 marca 2018 r. – Prawo przedsiębiorców (Dz. U. z 2021 r. poz. 162, ze zm.) oraz przedsiębiorcę zagranicznego w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 6 marca 2018 r. o zasadach uczestnictwa przedsiębiorców zagranicznych i innych osób zagranicznych w obrocie gospodarczym na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2021 r. poz. 994), a także osoby prowadzące działalność wytwórczą w rolnictwie w zakresie upraw rolnych, chowu lub hodowli zwierząt, ogrodnictwa, warzywnictwa, leśnictwa i rybactwa śródlądowego; b) jednostkę organizacyjną niebędącą przedsiębiorcą w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 6 marca 2018 r. – Prawo przedsiębiorców; c) osobę fizyczną niebędącą podmiotem, o którym mowa w lit. a), korzystającą ze środowiska w zakresie, w jakim korzystanie ze środowiska wymaga pozwolenia. W ocenie Sądu, organ przeanalizował całość zgromadzonego materiału dowodowego, w tym stanowisko strony odnośnie zgromadzonych w sprawie dowodów i materiałów. Odnosząc się do zarzutu nieprzeprowadzenia dowodu w postaci sporządzenia ekspertyzy przez biegłego wskazać należy, iż organ I instancji, jako organ specjalistyczny, po przeanalizowaniu zebranego materiału uznał go za wystarczający i w oparciu o niego wydał rozstrzygnięcie. W realiach sprawy nie było w szczególności potrzeby badania dowodów zebranych w toku postępowania przygotowawczego prowadzonego przez Prokuraturę Rejonową w [...]. Należy także zauważyć, iż skarżący mógł na każdym etapie postępowania (aż do wydania przez organ prowadzący sprawę decyzji kończącej daną sprawę administracyjną) składać wnioski dowodowe oraz materiały potwierdzające swoje twierdzenia, np. w postaci ekspertyzy przyrodniczej, w celu uzupełnienia zgromadzonego materiału dowodowego, jednakże w niniejszym postępowaniu skarżący nie skorzystał z przysługującego mu prawa. Zdaniem Sądu, organy w sposób wystarczający dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy zebrały materiał dowodowy i dostatecznie wyjaśniły stan faktyczny. Nie ma też podstaw do uznania zarzutu naruszenia art 191 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej, gdyż jego postanowienia nie są bezpośrednio skuteczne. Zawierają one normę programową skierowaną do państw członkowskich i instytucji UE, w której m.in. zaakcentowano kompetencję UE w zakresie polityki w dziedzinie środowiska, precyzującą jej cele, zasady i kryteria kształtowania (Marcin Nowacki, Anna Przyborowska-Klimczak; komentarz do art. 191 TFUE; [w] Krystyna Kowalik-Bańczyk (red.), Monika Szwarc-Kuczer (red.), Andrzej Wróbel (red.), Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej. Komentarz. Tom II (art. 90-222); WKP 2012). Realizacja tych celów, zasad i kryteriów kształtowania polityki w dziedzinie środowiska znajduje swoje odzwierciedlenie w powołanych wyżej aktach prawa krajowego, które zostały właściwie zastosowane przez organy w niniejszej sprawie. Art. 105 § 1 kpa stanowi, że gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości albo w części. Zdaniem Sądu, organy prawidłowo zastosowały cytowany przepis w okolicznościach niniejszej sprawy. W orzecznictwie przyjmuje się, że bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego, o której mowa w art. 105 § 1 kpa, to brak przedmiotu postępowania. Tym przedmiotem jest zaś konkretna sprawa, w której organ administracji państwowej jest władny i jednocześnie zobowiązany rozstrzygnąć na podstawie przepisów prawa materialnego o uprawnieniach lub obowiązkach indywidualnego podmiotu (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 października 2018 r., II OSK 2688/16, Lex nr 2577683). O bezprzedmiotowości postępowania można więc mówić wówczas, gdy w sposób oczywisty organ stwierdzi brak podstaw prawnych i faktycznych do merytorycznego rozpatrzenia sprawy, a wydanie decyzji o umorzeniu postępowania wiąże się z koniecznością uprzedniego zebrania kompletnego materiału dowodowego i poprawnego ustalenia na jego podstawie stanu faktycznego sprawy, który będzie wykluczał prawną możliwość merytorycznego jej rozstrzygnięcia. Przyczyną umorzenia postępowania administracyjnego było stwierdzenie, że brak jest podstaw do stwierdzenia wystąpienia bezpośredniego zagrożenia szkodą w środowisku lub szkody w środowisku w gatunkach chronionych i chronionych siedliskach płazów w rejonie ul. [...] i potoku [...] w [...]. Okoliczność ta stanowi o zasadności zastosowania w sprawie art. 105 § 1 kpa. Konkludując, zarzuty podniesione w skardze nie zasługiwały więc na uwzględnienie. Sąd uznał, że w sprawie nie doszło do naruszeń wymienionych w skardze przepisów postępowania, które miałyby wpływ na wynik sprawy, co skutkowałoby koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji. Organ odwoławczy podjął wszystkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia sprawy i dysponował materiałem wystarczającym do wydania decyzji. W sprawie prawidłowo zastosowano prawo materialne, a wydane rozstrzygnięcie zawiera wszelkie określone prawem elementy. Organ w sposób wystarczający wyjaśnił również motywy zaskarżonego rozstrzygnięcia, a uzasadnienie spełnia wymogi określone w art. 107 § 3 kpa. W efekcie słusznie organ orzekł na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa. Na zakończenie podnieść należy, że poza zarzuconymi w skardze, Sąd nie dopatrzył się w zaskarżonej decyzji, ani w poprzedzającym ją postępowaniu jakichkolwiek naruszeń prawa, które uzasadniałyby uwzględnienie skargi. Dlatego też, na podstawie art. 151 ppsa, należało orzec jak w sentencji.