IV SA/Wa 962/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anna Sękowska (spr.), Sędziowie sędzia WSA Marzena Milewska-Karczewska, sędzia WSA Tomasz Wykowski, Protokolant spec. Karolina Nawrocka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 września 2018 r. sprawy ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] w [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] stycznia 2018 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego oddala skargę Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzją Nr [...] z [...] stycznia 2018 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Zarządu Dzielnicy [...] Nr [...] z [...] lutego 2017 r. w sprawie ustalenia warunków i szczegółowych zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy dla lokalizacji inwestycji celu publicznego, polegającej na budowie osiedlowej sieci ciepłowniczej w związku z likwidacją węzła grupowego [...] na działkach nr ew. [...],[...],[...],[...],[...] w obrębie [...] w dzielnicy [...]. Zaskarżona decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym: Zarząd Dzielnicy [...] po rozpatrzeniu wniosku spółki [...] S.A. ustalił warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy dla ww. inwestycji celu publicznego. Organ wskazał, że planowaną inwestycję należy lokalizować w sposób niekolidujący z elementami istniejącego zagospodarowania terenu. Wskazał także, że inwestor zobowiązany jest do spełnienia warunków przedmiotowej decyzji zawartych w dalszych jej punktach, a wynikających z przeprowadzonych uzgodnień. Wyjaśnił także, że szczegółowe rozwiązania budowlane planowanego zamierzenia ustalone zostaną na etapie postępowania prowadzonego na podstawie przepisów ustawy Prawo budowlane. Wskazał także, że w trakcie przygotowania i realizacji inwestycji należy zapewnić oszczędne korzystanie z terenu (art. 74 ust. 1 ww. ustawy). W trakcie prac budowlanych inwestor realizujący przedsięwzięcie jest obowiązany uwzględnić ochronę środowiska na obszarze prowadzenia prac a w szczególności ochronę gleby, zieleni, naturalnego ukształtowania terenu i stosunków wodnych (art. 75 ust. 1 ww. ustawy). Wyjaśnił także, że planowane zamierzenie nie jest inwestycją figurującą w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz nie kwalifikuje się do przeprowadzenia postępowania wynikającego z przepisów ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Organ rozpoznający wniosek wskazał, że w ramach projektu budowlanego należy stosować rozwiązania chroniące interesy osób trzecich przed: pozbawieniem dostępu do drogi publicznej, możliwości korzystania z wody, kanalizacji, energii elektrycznej i cieplnej oraz z środków łączności, dostępu światła dziennego do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi; uciążliwościami powodowanymi przez hałas, wibracje, zakłócenia elektryczne i promieniowanie; zanieczyszczeniem powietrza, wody i gleby. Inwestycja na etapie projektu decyzji o warunkach zabudowy uzyskała niezbędne uzgodnienie [...] Konserwatora Zabytków (postanowienie Nr [...] z [...] stycznia 2017r.), Zarządu Terenów Publicznych (pismo z [...] stycznia 2017r.), Marszałka Województwa [...] (postanowienie z [...] stycznia 2017r.), Wojewody [...] (milczące uzgodnienie). Odwołanie od decyzji Zarządu Dzielnicy [...] Nr [...] z [...] lutego 2017 r. wniosła Wspólnota Mieszkaniowa nieruchomości [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...], [...] w [...]., podnosząc zarzuty dotyczące działalności spółki [...] S.A. oraz wykazując że wykonanie sieci osiedlowej przez podwórze Wspólnoty jest zbyteczne. Odwołujący podniósł także, że wydanie powyższej decyzji narusza zapis art 54 pkt 2 ppkt d określającego warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy w zakresie ochrony interesu osób trzecich. Jest także sprzeczne z zawartymi w ustawie pojęciami interesu publicznego, gdyż nie uwzględnia potrzeb lokalnych społeczności oraz z ideą ładu przestrzennego, ponieważ nie uwzględnia kryteriów społeczno – gospodarczych wykorzystania przestrzeni objętej planowaną inwestycją. Kolegium rozpatrując sprawę w zaskarżonej do Sądu decyzji wskazało, że materialnoprawną podstawę decyzji organu I instancji stanowiły przepisy ustawy z dnia [...] marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w szczególności jej rozdziału 5. W myśl art. 50 ust. 1 tej ustawy, inwestycja celu publicznego jest lokalizowana na podstawie planu miejscowego, a w przypadku jego braku – w drodze decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Wyjaśniło, że zgodnie z przepisami ww. ustawy ilekroć w ustawie jest mowa o "inwestycji celu publicznego" należy przez to rozumieć działania o znaczeniu lokalnym (gminnym) i ponadlokalnym (powiatowym, wojewódzkim i krajowym), stanowiące realizację celów, o których mowa w art. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Celami publicznymi są cele, których realizacja służy ogółowi i jest przeznaczona dla zaspokojenia potrzeb powszechnych. Kolegium oceniło, że nie ulega wątpliwości, że budowa planowanej inwestycji polegającej na budowie osiedlowej sieci ciepłowniczej, będzie służyła społeczności lokalnej i w świetle obowiązujących przepisów planowane zamierzenie jest inwestycją celu publicznego. Zatem organ I instancji prawidłowo wydał decyzję o lokalizacji celu publicznego dla wnioskowanej inwestycji. Oceniając decyzję pod względem formalnym Kolegium stwierdziło, że projekt decyzji sporządzony został przez osobę wpisaną na listę samorządu zawodowego architektów, a w toku postępowania sporządzono analizę warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikających z przepisów odrębnych oraz stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji. Kolegium podkreśliło, że to jedynie inwestor określa we wniosku zakres i przebieg przyszłej inwestycji. Organy administracji publicznej, tj. organ I instancji i Kolegium orzekające w sprawie są związane tym wnioskiem i nie mają tytułu do jego modyfikacji. Ocenie podlega zamierzenie inwestycyjne opisane we wniosku, łącznie z jego położeniem (wyznaczonymi granicami terenu inwestycji). Żaden przepis prawa nie upoważnia organu rozpoznającego taki wniosek do modyfikacji jego elementów, ani do oceny celowości realizacji inwestycji w ogóle lub też w określonym miejscu. Nadto Kolegium wyjaśniło, że decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu (w tym decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego) nie jest rozstrzygnięciem, które ma moc ograniczania cudzych praw do nieruchomości. Tytuł prawny do nieruchomości objętej zamierzeniem inwestycyjnym stanowi warunek dla uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę, stąd jego posiadanie będzie przedmiotem szczegółowej analizy w toku postępowania w sprawie uzyskania pozwolenia na budowę. Kwestia ewentualnej zgody stron odwołujących na objęcie zamierzeniem inwestycyjnym terenu należącego do tych osób stanowić będzie również wówczas przedmiot analizy. Sama decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego nie skutkuje przyznaniem inwestorowi prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na wskazaną na wstępie decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] wniosła Wspólnota Mieszkaniowa nieruchomości [...],[...],[...],[...],[...], [...],[...],[...] w [...] zarzucając: - obrazę art. 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym z uwagi na fakt, że planowaną inwestycję firma [...] S. A. zamierza zrealizować w sposób kolidujący z istniejącymi obecnie elementami zagospodarowania terenu, tj. poprzez montaż rurociągu (przyłącza ciepłowniczego) pod nawierzchnią wyremontowanego podwórza Wspólnoty Mieszkaniowej, przy jednoczesnym braku akceptacji inwestora dla przyłącza wykonanego wcześniej w ciągu ulicy [...] w [...]; - obrazę art. 74 ust. 1 ustawy Prawo ochrony środowiska nakazującego oszczędne korzystanie z terenu, podczas gdy inwestor nie może zagwarantować wykonania robót ziemnych i wykorzystania sprzętu w sposób nie powodujący niezamierzonych szkód w odniesieniu do podwórza i przylegających nieruchomości budynkowych; - obrazę art. 5 pkt. 3 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami wobec nie narzucenia inwestorowi obowiązku wykonania stosownych badań struktury gruntu oraz lokalizacji cieków wodnych na obszarze inwestycji (podwórzu) oraz pod zabytkowymi kamienicami, usytuowanymi bezpośrednio w strefie oddziaływania inwestycji. Ponadto skarżąca Wspólnota wskazała, że uzgodnienia projektu inwestycji dokonał [...] Konserwator Zabytków postanowieniem z [...] stycznia 2017r., podczas gdy od dnia [...] października 2017 r. uzgadnianie lokalizacji inwestycji celu publicznego należy do [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków, co organ odwoławczy pominął; - naruszenie zasady rzetelnej procedury zawartej w art. 7 k.p.a., przejawiające się we wskazaniu, że powierzchnia, po której będzie prowadzona sieć ciepłownicza to chodniki i trawniki, podczas gdy w rzeczywistości planowana sieć ma przybiegać pod powierzchnią wewnętrznego dziedzińca Wspólnoty; - naruszenie zasady szybkości i prostoty postępowania zawartej w art. 12 k.p.a. poprzez odwlekanie wydania decyzji, - rażące naruszenie prawa poprzez nieuwzględnienie stanowiska firmy [...] S. A. o odstąpieniu od realizacji robót związanych z likwidacją węzła grupowego usytuowanego w budynku przy ulicy [...] w [...], co czyni bezprzedmiotową decyzję organu I instancji. Wskazując na powyższe zarzuty strona skarżąca wniosła o uchylenie w całości decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego Nr [...] z [...] stycznia 2018 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] – w odpowiedzi na skargę – wniosło o oddalenie skargi i podtrzymało stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. zważył co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m. in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 2017, poz. 2188 j.t.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2018, poz. 1302 ze zm., - zwanej dalej: p.p.s.a.), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Sąd, badając legalność zaskarżonej decyzji w oparciu o wyżej powołane przepisy i w granicach sprawy, nie będąc jednak związany – stosownie do art. 134 p.p.s.a. – zarzutami i wnioskami skargi, nie uwzględnił skargi. W konsekwencji uznał, iż decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z [...] stycznia 2018r. nie narusza prawa w stopniu uzasadniającym wyeliminowanie jej z obrotu prawnego. Tym samym – w wyniku analizy akt sprawy i treści wydanej decyzji – Sąd nie stwierdził, aby w sprawie doszło do naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy czy stosowanych przez organ przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. Kontroli Sądu poddano decyzję w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego mającej polegać na budowie osiedlowej sieci ciepłowniczej w związku z likwidacją węzła grupowego [...]na działkach nr ew. [...],[...],[...],[...],[...] w obrębie [...] w dzielnicy [...]. Zgodnie z art. 50 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. 2017, poz. 1073 ze zm. - dalej u.p.z.p.) inwestycja celu publicznego jest lokalizowana na podstawie planu miejscowego, a w przypadku jego braku – w drodze decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Art. 51 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p, stanowi, że w sprawach ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego decyzje wydają w odniesieniu do inwestycji celu publicznego o znaczeniu powiatowym i gminnym – wójt, burmistrz albo prezydent miasta. Ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego następuje na wniosek inwestora (art. 52 ust. 1 u.p.z.p.). W myśl art. 54 u.p.z.p. decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego określa rodzaj inwestycji, warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych, a w szczególności w zakresie: warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego, ochrony środowiska i zdrowia ludzi oraz dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej, obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji, wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich, ochrony obiektów budowlanych na terenach górniczych, linie rozgraniczające teren inwestycji, wyznaczone na mapie w odpowiedniej skali, z zastrzeżeniem art. 52 ust. 2 pkt 1. Zgodnie z art. 56 u.p.z.p. nie można odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi. Mając na uwadze ww. przytoczone przepisy, wyjaśnić należy, że decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego jest etapem wstępnym na drodze realizacji inwestycji. Decyzja taka ma odpowiedzieć na pytanie czy na danym terenie jest dopuszczalna zabudowa określonego rodzaju, a więc czy zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z obowiązującymi przepisami prawa. Decyzja taka ma charakter deklaratoryjny, gdyż organ stwierdza jedynie, czy w świetle powszechnie obowiązującego prawa dopuszczalna jest realizacja danej inwestycji na wskazanym przez inwestora terenie. Decyzja – jak słusznie wskazał organ II instancji – nie jest rozstrzygnięciem, które ma moc ograniczenia cudzych praw do nieruchomości, nie stanowi również o dokładnym umiejscowieniu planowanego przedsięwzięcia na terenie objętym inwestycją. Organ rozpatrując wniosek inwestora bada jedynie, czy dana inwestycja spełnia przesłanki ściśle określone przepisami prawa. To nie od uznania organu administracyjnego zależy, czy na danym terenie będzie możliwa realizacja inwestycji celu publicznego, lecz od tego, czy taką możliwość w konkretnym przypadku przewidują przepisy prawa. Z powyższego wynika zatem, że aby odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji w sposób wnioskowany przez inwestora, organ musi wykazać jej niezgodność z przepisami prawa. Odmowa ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego musi się opierać na wyraźnej sprzeczności zamierzenia inwestycyjnego z przepisem prawa nakładającym konkretne ograniczenia. Tym samym niedopuszczalne jest wydanie decyzji odmownej wyłącznie w oparciu o ocenę projektowanej inwestycji z normami ogólnymi, w tym chroniącymi ład przestrzenny (tak Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w wyroku z dnia 12 maja 2010r., sygn. akt I V SA/Po 103/10, LEX nr 675118, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu z dnia 28 września 2010r., sygn. akt II SA/Wr 407/10, LEX nr 755591). Kontrolując zatem zaskarżoną decyzję zgodnie z ww. przepisami, Sąd doszedł do konkluzji, że brak jest przepisów prawa, które wykluczałyby możliwość realizacji inwestycji na wskazanym w decyzji terenie. Kontrolowana decyzja lokalizacyjna nie narusza prawa, a mając na względzie treść art. 56 u.p.z.p. brak było podstaw do odmowy jej wydania. Stan faktyczny sprawy został ustalony prawidłowo, a zebrany materiał dowodowy pozwolił organom na legalną ocenę dopuszczalności ustalenia lokalizacji planowanej przez spółkę inwestycji celu publicznego. Odnosząc się natomiast to zarzutów sformułowanych przez skarżącego, Sąd uznał jej za niezasadne. W pierwszej kolejności wskazać należy, że skarżący podniósł, że realizacja planowanej inwestycji naruszy art. 5 u.p.z.p. z uwagi na fakt, że planowaną inwestycję firma [...] S. A. zamierza zrealizować w sposób kolidujący z istniejącymi obecnie elementami zagospodarowania terenu, tj. poprzez montaż rurociągu (przyłącza ciepłowniczego) pod nawierzchnią wyremontowanego podwórza Wspólnoty Mieszkaniowej, przy jednoczesnym braku akceptacji inwestora dla przyłącza wykonanego wcześniej w ciągu ulicy [...] w [...]. Zaskarżony przepis wskazuje, kto jest upoważniony do sporządzenia wskazanych w nim dokumentów, stąd zarzut w zakresie naruszenia art. 5 u.p.z.p jest niezrozumiały. Niemniej skarżący formułując ten zarzut rozwinął myśl wskazując, że obawia się realizacji inwestycji w sposób kolidujący z istniejącymi elementami oraz wyjaśniając, że właściciel gruntu nie wyraża zgody na planowaną inwestycję. Odnosząc się do tego rozwinięcia myśli skarżącego, Sąd wskazuje, że jak słusznie wyjaśnił organ II instancji, decyzja ustalająca lokalizację inwestycji celu publicznego nie przesądza o tytule prawnym do terenu, przez który ma przebiegać. Nie jest też na tym etapie postępowania wymagane legitymowanie się przez inwestora ani tytułem prawnym do nieruchomości, ani zgodą właścicieli gruntów na których ma być ona realizowana. Decyzja ta bowiem jedynie daje wyraz temu, że w oparciu o obowiązujące normy prawne, możliwe jest zrealizowanie, na terenie wskazanym we wniosku, inwestycji takiej jaką planuje zrealizować inwestor. Wszelkie zatem kwestie dotyczące zgody właścicieli gruntu na przeprowadzenie inwestycji, oceniane będą na innym etapie postępowania. W postępowaniu zakończonym zaskarżoną decyzją ani nie mogą być te elementy analizowane, ani tym bardziej nie stanowią przeszkody dla wydania decyzji pozytywnie rozpatrującej wniosek. Wynika to z charakteru decyzji ustalającej warunki zabudowy, która stanowi promesę, czyli dopuszczalność realizacji inwestycji pod warunkami wynikającymi z przepisów odrębnych. Tym samym zatem zarówno brak zgody właściciela (użytkownika gruntu) na realizację planowanego przedsięwzięcia na jego gruncie, jak i fakt, że na gruncie znajdują się jakieś elementy zagospodarowania, pozostają bez znaczenia dla ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego zgodnie z wnioskiem inwestora. Kolejny zarzut dotyczy naruszenia art. 74 ust. 1 ustawy Prawo ochrony środowiska nakazującego oszczędne korzystanie z terenu, podczas gdy – zdaniem skarżącego – inwestor nie może zagwarantować wykonania robót ziemnych i wykorzystania sprzętu w sposób nie powodujący niezamierzonych szkód w odniesieniu do podwórza i przylegających nieruchomości budynkowych. Zarzut ten również nie zasługiwał na uwzględnienie z dwóch przyczyn: po pierwsze decyzja organu I instancji wyraźnie wskazuje na nakaz realizacji inwestycji z poszanowaniem art. 74 ust. 1 Poś, a po drugie skarżący nie wskazał jakichkolwiek argumentów uzasadniających twierdzenie, że inwestor nie może zagwarantować wykonania robót ziemnych i wykorzystania sprzętu w sposób nie powodujący niezamierzonych szkód w odniesieniu do podwórza i przylegających nieruchomości budynkowych. Obawy skarżącego wyrażone na tle tego zarzutu są dla Sądu niezrozumiałe. Wreszcie, fakt spowodowania ewentualnych szkód, będzie podstawą ewentualnego ubiegania się odszkodowania, w oparciu o przepisy mające zastosowanie na późniejszym etapie postępowania. Skarżący twierdzi również, że zaskarżona decyzja naruszy art. 5 pkt. 3 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami, albowiem nie narzuca ona inwestorowi obowiązku wykonania stosownych badań struktury gruntu oraz lokalizacji cieków wodnych na obszarze inwestycji (podwórzu) oraz pod zabytkowymi kamienicami, usytuowanymi bezpośrednio w strefie oddziaływania inwestycji. W tym zakresie wskazać należy, że art. 5 pkt 3 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami wskazuje, że opieka na zabytkami przez jego właściciela lub posiadacza polega na zabezpieczeniu i utrzymaniu zabytku oraz jego otoczenia w jak najlepszym stanie. Brak jest zatem podstaw aby z przepisu tego wywodzić dla inwestora obowiązek wykonania stosownych badań struktury gruntu oraz lokalizacji cieków wodnych na obszarze inwestycji (podwórzu) oraz pod zabytkowymi kamienicami, usytuowanymi bezpośrednio w strefie oddziaływania inwestycji. Treść tego przepisu na taki obowiązek nie wskazuje, a nadto jest to przepis skierowany do właściciela bądź posiadacza zabytku. Odnosząc się do zarzutu dotyczącego pominięcia przez organ odwoławczy okoliczności, iż uzgodnienia projektu decyzji dokonał [...] Konserwator Zabytków postanowieniem z [...] stycznia 2017r., podczas gdy od dnia [...] października 2017 r. uzgadnianie lokalizacji inwestycji celu publicznego należy do [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków, wskazać należy, że uzgadnianie inwestycji w zakresie wynikającym z art. 53 ust. 4 pkt 2 u.p.z.p., tj. w zakresie obszarów i obiektów objętych formami ochrony zabytków, o których mowa w art. 7 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami oraz ujętych w gminnej ewidencji zabytków, należy do [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków od dnia [...] listopada 2017 r., stosownie do brzmienia § 2 oświadczenia Wojewody [...] o wypowiedzeniu porozumienia w sprawie powierzenia miastu [...] prowadzenia niektórych spraw z zakresu właściwości Wojewody [...], realizowanych przez Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków, opublikowanego w Dz. Urz. Woj. [...] z 2017 r., poz. [...]. Co prawda w dniu wydania decyzji przez organ II instancji, inny był organ uprawniony do wydania postanowienia uzgadniającego, jednak brak jest przyczyn i podstaw prawnych do uznania, że postanowienie wydane przez [...] Konserwatora Zabytków utraciło byt prawny. Stąd prawidłowo Kolegium uznało, że zaskarżona decyzja została wydana stosownie do obowiązujących przepisów po uzyskaniu wymaganych prawem uzgodnień. Sąd nie podzielił również zarzutu dotyczącego naruszenie zasady rzetelnej procedury zawartej w art. 7 k.p.a., wobec wskazania, że powierzchnia, po której będzie prowadzona sieć ciepłownicza to chodniki i trawniki, podczas gdy w rzeczywistości planowana sieć ma przybiegać pod powierzchnią wewnętrznego dziedzińca Wspólnoty. Zapis, o którym mowa w skardze zawarty został w decyzji organu I instancji w pkt. "Opis planowanego zamierzenia inwestycyjnego (według wniosku)", co oznacza ze odzwierciedla on informację podaną przez inwestora we wniosku o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego. Nie stanowi on wyniku ustaleń stanu faktycznego dokonywanych przez organ. Nawet jeżeli stan ten nie jest zgodny z rzeczywistością, to ewentualny błąd w tym zakresie pozostaje bez wpływu na wynik sprawy, którym jest prawidłowe – w ocenie Sądu – ustalenie, że planowana inwestycja z uwagi na obowiązujące regulacje prawne, może zostać zrealizowana na terenie objętym wnioskiem inwestora, czyli innymi słowy – jej realizacja jest dopuszczalna po spełnieniu warunków określonych w zaskarżonej decyzji oraz wynikających z odrębnych przepisów prawa. Zarzut dotyczący naruszenia zasady szybkości i prostoty postępowania zawartej w art. 12 k.p.a. poprzez odwlekanie wydania decyzji, nie stanowi o wadzie decyzji uzasadniającej jej wyeliminowanie z obrotu prawnego. Jeżeli strona uważała, że organ dopuścił się naruszenia ww. zasady, przysługiwała jej skarga na bezczynność bądź przewlekłość. Jednak sam fakt dopuszczania się przez organ bezczynności bądź przewlekłości, nie stanowi ani przeszkody do wydania decyzji, ani nie ma zasadniczego na ocenę legalności (rozumianej jako zgodność z przepisami prawa materialnego oraz procesowego) tej decyzji. Niezasadny okazał się również zarzut rażącego naruszenie prawa poprzez nieuwzględnienie stanowiska firmy [...] S. A. o odstąpieniu od realizacji robót związanych z likwidacją węzła grupowego usytuowanego w budynku przy ulicy [...] w [...], co czyni bezprzedmiotową decyzję organu I instancji. Tak długo bowiem jak długo inwestor żąda od organu wydania decyzji, innymi słowy tak sługo jak długo nie cofnął wniosku o jej wydanie, brak jest podstaw do uznania że postępowanie w zakresie rozpatrzenia tego wniosku, jest bezprzedmiotowe. W aktach sprawy brak jest takiego wniosku, zatem organ był zobowiązany do wydania decyzji. Konkludując Sąd wskazuje, że decyzja lokalizacyjna określa jedynie warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, w tym w zakresie warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego, ochrony środowiska i zdrowia ludzi oraz dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej, czy też wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich. Skarżący, tak na etapie postępowania administracyjnego, jak i sądowego, nie przedstawił jakiegokolwiek dowodu, który wskazywałby na naruszenie przez planowaną inwestycję, o parametrach określonych we wniosku, którym organy były związane przy ocenie dopuszczalności wydania decyzji, przepisów szczególnych, które ta inwestycja, czy jej parametry, narusza. Z podanych względów, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzeczono o oddaleniu skargi jako bezzasadnej.