IV SA/Wa 963/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Alina Balicka po rozpoznaniu w dniu 17 czerwca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Stowarzyszenia [...] o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi Stowarzyszenia [...] na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] marca 2014 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania postanawia: odmówić przyznania prawa pomocy W dniu 21 maja 2014 r. Stowarzyszenie [...] wniosło, na urzędowym formularzu, o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi Stowarzyszenia na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] marca 2014 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania. Postanowieniem z dnia 26 maja 2014 r., sygn. akt IV SA/Wa 963/14, referendarz sądowy odmówił Stowarzyszeniu przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Od wskazanego postanowienia, w przewidzianym prawem terminie, Stowarzyszenie wniosło sprzeciw podnosząc, że w ubiegłym roku uiściło koszty sądowe w łącznej kwocie przekraczającej 4 000 zł. W obecnym roku na ten cel wydatkowało już 3000 zł. Na większą ilość opłat sądowych Stowarzyszenie nie było w stanie uzyskać środków. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego, przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym. Zgodnie zaś z art. 246 § 2 pkt 1 i 2 powołanej ustawy, przyznanie prawa pomocy osobie prawnej, a także innej jednostce organizacyjnej nie posiadającej osobowości prawnej może nastąpić w zakresie całkowitym, gdy jednostka ta wykaże, że nie ma żadnych środków na poniesienie jakichkolwiek kosztów postępowania, natomiast w zakresie częściowym, gdy wykaże, że nie posiada dostatecznych środków na poniesienie pełnych kosztów postępowania. W ocenie Sądu wniosek o przyznanie prawa pomocy nie zasługiwał na uwzględnienie. Jak wynika z nadesłanych dokumentów Stowarzyszenie [...] jest stowarzyszeniem zwykłym w rozumieniu ustawy z dnia 7 kwietnia 1989 r. Prawo o stowarzyszeniach (Dz. U. z 2001 r. Nr 79, poz. 855 ze zm.), w związku z czym, stosownie do treści art. 42 ust. 1 pkt 4 i 5 tej ustawy nie może prowadzić działalności gospodarczej, przyjmować darowizn, spadków i zapisów oraz otrzymywać dotacji, a także korzystać z ofiarności publicznej. Środki na swoją działalność uzyskuje zaś ze składek członkowskich (art. 42 ust. 2 powołanej ustawy). Wobec tego realizując cele regulaminowe członkowie Stowarzyszenia powinni podjąć odpowiednie środki w celu uzyskania niezbędnych środków finansowych. Brak stałego źródła dochodów nie może przemawiać za uprzywilejowanym traktowaniem Stowarzyszenia. Zwolnienie strony od kosztów postępowania sądowego w sytuacji, kiedy sama pozbawia się możliwości uzyskania środków finansowych, jest niezasadne. Również podnoszona w sprzeciwie konieczność uiszczania opłat sądowych nie wpływa na rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie. Skoro skarżące Stowarzyszenie decyduje się na wnoszenie licznych skarg do sądów administracyjnych winno liczyć się z obowiązkiem konieczności pokrycia kosztów sądowych i tak gospodarować uzyskiwanymi środkami, by móc podołać temu obowiązkowi. Podniesione w sprzeciwie okoliczności dowodzą, że skarżące Stowarzyszenie ma możliwość gromadzenia środków na udział w postępowaniach sądowych skoro, jak wskazało, w 2014 r. poniosło już na cel wydatki przekraczające 3000 zł. Jeśli jednak wnioskującemu Stowarzyszeniu brakuje środków na pokrycie kosztów związanych z uczestnictwem w postępowaniach sądowych powinno podjąć działania mające na celu zwiększenie posiadanych środków finansowych. Z podniesionych wyżej przyczyn Sąd uznał wniosek o przyznanie prawa pomocy za niezasadny. Z tego względu na podstawie art. 246 § 2 pkt 2 i art. 254 § 1 powołanej na wstępie ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd postanowił jak w sentencji.