IV SA/Wa 968/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Czerwiński (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Aneta Dąbrowska, Sędzia WSA Teresa Zyglewska, Protokolant Marcin Lesner, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 listopada 2009 r. sprawy ze skargi A.T. i S. T. na decyzję Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] marca 2009 r. nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia - oddala skargę - Decyzją z dnia [...] sierpnia 2008 roku, Nr [...] Wojewoda [...] ustalił środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na rozbudowie drogi ekspresowej [...] do parametrów drogi dwujezdniowej na odcinku obwodnicy K. Od powyższej decyzji odwołanie złożyli A. S. oraz A. i S. T. A. S. podniósł zarzut, iż w decyzji pominięte zostały zapisy dotyczące Miejsc Obsługi Podróżnych. A. i S. T. podnieśli zarzut, iż planowane połączenia ulicy [...] z projektowanym rondem w ciągu ulicy [...] będzie zlokalizowane w zbyt bliskiej odległości od ich nieruchomości. Decyzją z dnia [...] marca 2009 roku, Nr [...] Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2008 roku. W uzasadnieniu decyzji Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska stwierdził, że z raportu oddziaływania na środowisko wynika, iż istniejące warunki hydrogeologiczne w rejonie wsi S. (wody podziemne) powodują, że prace budowlane jak i późniejsza eksploatacja MOP mogłaby niekorzystnie wpłynąć na te wody. To z kolei mogłoby mieć negatywny wpływ na pobliskie środowiska i zdrowie mieszkańców. Zdaniem organu odwoławczego, projektowana droga została zlokalizowana po północnej stronie nieruchomości należącej do A. i S. T. z zachowaniem wymaganej odległości drogi od obiektów budowlanych. Z materiałów nadesłanych przez inwestora wynika, iż odległość granicy posesji odwołujących się od projektowanej drogi wynosi około 15 m. Obszar znajdujący się po południowej stronie posesji zostanie mocno ograniczony przez umiejscowienie na nim drogi łączącej projektowane rondo z ulicą [...]. Z kolei odsunięcie przebiegu drogi po stronie północnej od działki odwołujących się spowoduje nieuzasadnione wydłużenie drogi i wzrost kosztów przedsięwzięcia. Natężenie ruchu, zdaniem organu odwoławczego, nie będzie powodować znaczącego negatywnego oddziaływania drogi dojazdowej na budynki odwołujących się. Sygn. akt IV SA/Wa 968/09 Na powyższą decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyli A. i S. T., podnosząc zarzuty naruszenia: 1. art. 47 pkt 1 ppkt a w zw. z art. 48 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska poprzez brak analizy, rokowań i oceny bezpośredniego i pośredniego wpływu inwestycji polegającej na rozbudowie i budowie drogi ekspresowej [...] do parametrów drogi dwujezdniowej na odcinku obwodnicy K. na środowisko, zdrowie i warunki życia skarżących w budynku mieszkalnym położonym w K. przy ul. [...], 2. art. 47 pkt 1 ppkt a ustawy Prawo ochrony środowiska w zw. z art. 43 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych poprzez błędne rokowania, ocenę i analizę rzeczywistego stanu faktycznego a to, że skarżący nie ubiegają się o usytuowanie obiektu budowlanego przy drodze, tylko inwestycja drogowa lokalizowana jest na części zabudowanej nieruchomości skarżących. Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska nie wyjaśnia, jaki rodzaj mają budowane dwie drogi na nieruchomości skarżących oraz nie wskazuje, czy i w jaki sposób dokonał oceny wpływu przedmiotowej inwestycji na zdrowie i warunki życia skarżących, oraz czy uwzględnił, że ich nieruchomości położone są poza terenem zabudowanym i odległości od obiektu budowlanego już istniejącego powinny wynosić odpowiednio przy drogach ekspresowych 40 m, krajowych 25 m, wojewódzkich 20 m, 3. przepisów postępowania, to jest art. 7, art. 77 i art. 81 k.p.a. poprzez brak wszechstronnego wyjaśnienia stanu faktycznego: nieprzeprowadzenie analizy i oceny bezpośredniego wpływu inwestycji na higienę środowiska życia i zdrowia skarżących, również co do rzeczywistych odległości sytuowanej inwestycji (budowy dwóch dróg na nieruchomości skarżących bez wariantowania ich przebiegu od budynku mieszkalnego - przy trzeciej drodze już istniejącej, rodzaju dróg i terenu, co wpłynęło na przyjęcie błędnych parametrów przez organ I i II instancji do oceny wpływu lokalizowanej inwestycji na warunki życia i zdrowia. Załatwienie sprawy nastąpiło zatem bez wyważania słusznego interesu strony, 4. art. 10 § 1 w zw. z art. 140 k.p.a. poprzez niepowiadomienie przez organ o zgromadzonym materiale dowodowym przed wydaniem decyzji, przez co uniemożliwiono ustosunkowanie się do niego. Sygn. akt IV SA/Wa 968/09 W odpowiedzi na skargę Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska wniósł o jej oddalenie i powołał się na argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W piśmie procesowym z dnia 18 listopada 2009 r. skarżący podtrzymali stanowisko zaprezentowane w skardze. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego i to w dacie jego wydania. Sąd administracyjny kontroluje zatem legalność rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego. Postępowanie zakończone wydaniem zaskarżanej decyzji Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] marca 2009 r. zostało wszczęte wnioskiem Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia 8 października 2007 r. złożonym do Wojewody [...] w dniu 10 października 2007 r. Zgodnie z art. 153 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227 ze zm.) do spraw wszczętych, na podstawie przepisów ustawy zmienianej w art. 144, przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, a niezakończonych decyzją ostateczną stosuje się, z zastrzeżeniem art. 154 ust. 1, przepisy dotychczasowe, z tym że dotychczasowe kompetencje ministra właściwego do spraw środowiska przejmuje Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska. Ustawą zamienianą w art. 144 jest ustawa z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2008 r. Nr 25, poz. 150 ze zm.) - dalej również u.p.o.ś. Powołana ustawa z dnia 3 października 2008 r., z przewidzianymi w niej wyjątkami, weszła w życie z dniem 15 listopada 2008 r. (art. 174). Z powyższych względów, ocena prawidłowości postępowania zakończonego wydaniem zaskarżanej decyzji, podlega ocenie w oparciu o przepisy ustawy Prawo ochrony środowiska w brzmieniu obwiązującym do dnia 15 listopada 2008 r. Sygn. akt IV SA/Wa 968/09 Skarga złożona w przedmiotowej sprawie jest niezasadna, albowiem zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego ani też przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Stosownie do treści art. 46 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo ochrony środowiska realizacja planowanego przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko, określonego w art. 51 ust. 1 pkt 1 i 2 jest dopuszczalna wyłącznie po uzyskaniu decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia Zgodnie natomiast z art. 46a ust. 1 u.p.o.ś. postępowanie w przedmiocie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wszczyna się na wniosek podmiotu podejmującego realizację przedsięwzięcia. Z takim też wnioskiem, działając przez pełnomocnika, wystąpił do Wojewody [...] Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad w zakresie realizacji przedsięwzięcia pod nazwą: "R.". Planowana inwestycja należy do kategorii przedsięwzięć, wskazanych w art. 51 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo ochrony środowiska, zgodnie z którym sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko wymagają planowane przedsięwzięcia mogące znacząco oddziaływać na środowisko. W świetle bowiem § 2 ust. 1 pkt 29 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. Nr 257, poz. 2573 ze zm.), wydanego w oparciu o delegację ustawową zawartą w art. 51 ust. 8 ustawy Prawo ochrony środowiska, sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko wymagają m.in. drogi ekspresowe. Do wniosku Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia 8 października 2007 r. dołączono poświadczoną przez właściwy organ kopię mapy ewidencyjnej obejmującej przewidywany teren, na którym będzie realizowane przedsięwzięcie wraz z terenem działek sąsiednich w skali 1:5000 oraz Raport o oddziaływaniu na środowisko rozbudowy drogi ekspresowej [...] do parametrów drogi dwujezdniowej na odcinku obwodnicy K. Raport, który nadesłano do Sądu wraz z aktami administracyjnymi składa się z części opisowej (tom I), graficznego Sygn. akt IV SA/Wa 968/09 opracowania zagadnień i załączników (tom II). Spełnia on wymogi określone w art. 52 ustawy Prawo ochrony środowiska. Wobec powyższego należy stwierdzić, że Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad, składając wniosek o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji opisanego wyżej przedsięwzięcia zadośćuczynił obowiązkom określonym w art. 46a ust. 4 pkt 1 i pkt 3 u.p.o.ś. Mając na względzie, że art. 46a ust. 4 pkt 2 u.p.o.ś. nakazuje dołączyć do wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wypis i wyrys z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony, należy tylko zauważyć, że obwodnica K. jest elementem drogi krajowej nr [...], a stosownie do treści art. 46a ust. 4a u.p.o.ś. przepisu ust. 4 pkt 2 nie stosuje się do wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla drogi krajowej. Obwieszczeniem z dnia 12 grudnia 2007 r. organ pierwszej instancji zawiadomił o wszczęciu postępowania oraz m.in. o możliwości zapoznania się z aktami sprawy w [...] Urzędzie Wojewódzkim w K. Z kolei obwieszczeniem z dnia 17 stycznia 2008 r. zawiadomiono o tym, że z uwagi na liczne protesty zainteresowanych mieszkańców gminy C. inwestor zmienił preferowany do realizacji wariant przebiegu odcinka drogi gminnej S.-Z. (wchodzący w zakres planowanego przedsięwzięcia). O uznanie jako preferowanego rozwiązania według wariantu I, a nie jak w pierwotnym wniosku -wariantu II, Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad zwrócił się do organu pierwszej instancji pismem z dnia 16 stycznia 2008 r. Postanowieniem z dnia [...] lutego 2008 r. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w K. uzgodnił realizację przedsięwzięcia pn. "R." w zakresie ochrony zdrowia i życia ludzi. Z kolei postanowieniem z dnia [...] maja 2008 r. Minister Środowiska uchylił w części własne postanowienie z dnia 19 marca 2008 r., którym uzgodnił realizację przedmiotowego przedsięwzięcia według wariantu 1 i w tym zakresie orzekł co do istoty sprawy, uzgadniając realizację przedmiotowego przedsięwzięcia według wariantu 1. Tym samym spełnione zostały wymogi wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, określone w art. 48 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy Prawo ochrony środowiska. Stosownie do wymogu przewidzianego w art. 53 organ administracji zapewnił możliwość udziału społeczeństwa w postępowaniu. W szczególności Sygn. akt IV SA/Wa 968/09 przeprowadził rozprawę administracyjną w dniu 14 kwietnia 2008 r., w której udział wzięła skarżąca. A. i S. T. przedstawiali swoje stanowisko także w dalszym toku postępowania, co potwierdzają ich pisma z dnia 4 maja 2008 r. i z dnia 9 lipca 2008 r. znajdujące się w aktach administracyjnych. Do stanowiska tego ustosunkował się inwestor w pismach dnia 20 czerwca 2008 r. i z dnia 13 sierpnia 2008 r. W ocenie Sądu, przedstawione wyżej okoliczności pozawalają na ustalenie, że organ prowadzący postępowanie w sprawie oceny oddziaływania przedmiotowego przedsięwzięcia na środowisko zadośćuczynił wszelkim wymogom proceduralnym, niezbędnym do wydania prawidłowej decyzji w przedmiocie ustalenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia. Nie można zgodzić się ze stanowiskiem skarżących, że w toku postępowania zakończonego wydaniem zaskarżonej decyzji doszło do naruszenia art. 47 pkt 1a w zw. z art. 48 ust. 2 pkt 2 u.p.o.ś. Zgodnie z art. 47 u.p.o.ś. w postępowaniu w sprawie oceny oddziaływania na środowisko określa się, analizuje oraz ocenia: 1) bezpośredni i pośredni wpływ danego przedsięwzięcia na: a) środowisko oraz zdrowie i warunki życia ludzi, b) dobra materialne, c) zabytki, d) wzajemne oddziaływanie między czynnikami, o których mowa w lit. a-c, e) dostępność do złóż kopalin; 2) możliwości oraz sposoby zapobiegania i ograniczania negatywnego oddziaływania na środowisko; 3) wymagany zakres monitoringu. Stosownie z kolei do treści art. 56 ust. 1 u.p.o.ś. właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach po stwierdzeniu zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony. Jak już wskazano, obwodnica K. jest jednakże elementem drogi krajowej nr [...], a stosownie do treści art. 56 ust. 1a u.p.o.ś. przepisu ust. 1 nie stosuje się do decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wydawanej dla drogi krajowej. W myśl art. 56 ust. 1b u.p.o.ś. właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach, uwzględniając: Sygn. akt IV SA/Wa 968/09 1) uzgodnienia organów, o których mowa w art. 48 ust. 2, 2) ustalenia zawarte w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko albo informacje zawierające dane, o których mowa w art. 49 ust. 3, jeżeli sporządzenie raportu nie jest wymagane, 3) wyniki przeprowadzonego postępowania z udziałem społeczeństwa, o którym mowa w art. 53. Analiza akt postępowania administracyjnego wskazuje, że organ ustalający środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedmiotowej inwestycji określił, przeanalizował i ocenił bezpośredni i pośredni wpływ przedmiotowego przedsięwzięcia na środowisko oraz zdrowie i warunki życia ludzi. Dokonał także uzgodnień warunków realizacji przedsięwzięcia z Ministrem Środowiska oraz Państwowym Wojewódzkim Inspektorem Sanitarnym w K. W Raporcie oddziaływania na środowisko zawarto informacje dotyczące przewidywanego oddziaływania planowanego przedsięwzięcia wraz z wielkością emisji wynikającą z jego funkcjonowania (s. 67), w szczególności dane dotyczące klimatu i zanieczyszczeń powietrza (s. 74 i nast.) oraz klimatu akustycznego (s. 76 i nast.). Przedstawiono też przewidywane środki łagodzące negatywny wpływ przedsięwzięcia na środowisko przyrodnicze i kulturowe oraz zdrowie ludzi wraz z oceną ich efektywności (s. 103 i nast.). Przykładowo, dla zabudowy mieszkalnej, dla której obliczony poziom hałasu przekracza dopuszczalną wartość przewidziano zabezpieczenia w postaci ekranu akustycznego (s. 112). Ustalenia te uwzględniono w decyzji Wojewody [...]. Skarżący w nieuzasadniony sposób kwestionują ustalenia poczynione w toku postępowania. Zastrzeżenia dotyczące nieobjęcia ich nieruchomości wykorzystywaną przez organy administracji mapą sytuacyjno-wysokościową do celów projektowych nie mają znaczenia dla oceny prawidłowości decyzji ustalającej środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedmiotowego przedsięwzięcia. Z akt postępowania administracyjnego wynika, że zarówno inwestor, jak i organy administracji posiadały informację o zabudowaniach istniejących na działkach skarżących, co wyjaśniono im w piśmie z dnia 14 maja 2008 r., załączając do niego kserokopię mapy wykonanej na podstawie zdjęcia lotniczego. Nie może zostać uwzględniony zarzut naruszenia art. 47 pkt 1a u.p.o.ś. wzw. żart. 43 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115 ze zm.). Przepis art. 43 ustawy o drogach publicznych nie Sygn. akt IV SA/Wa 968/09 znajduje bowiem zastosowania w postępowaniu poprzedzającym wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Nie znajdzie on także zastosowania na kolejnym etapie procesu inwestycyjnego, to jest w powstępowaniu w sprawie ustalenia lokalizacji drogi. Przepis art. 43 ust. 1 ustawy o drogach publicznych określa minimalną odległość obiektów budowlanych od zewnętrznej krawędzi jezdni, różnicując tę odległość w zależności od rodzaju drogi (krajowa, wojewódzka, powiatowa, gminna) oraz tego, czy znajduje się ona w terenie zabudowy, czy też poza nim. Już choćby treść ustępu 2. zd. 1 art. 43 powoływanej ustawy, zgodnie którym w szczególnie uzasadnionych przypadkach usytuowanie obiektu budowlanego przy drodze, o której mowa w ust. 1 Ip. 3 tabeli, w odległości mniejszej niż określona w ust. 1, może nastąpić wyłącznie za zgodą zarządcy drogi, wydaną przed uzyskaniem przez inwestora obiektu pozwolenia na budowę lub zgłoszeniem budowy albo wykonywania robót budowlanych wskazuje, że przepis ten normuje dopuszczalność usytuowania nowo projektowanych obiektów budowlanych przy drogach już istniejących, a nie kwestię usytuowania nowo projektowanych dróg względem już istniejących obiektów budowlanych. Z przedstawionym wyżej rozumieniem art. 43 ustawy o drogach publicznych koresponduje stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażone w wyroku z dnia 10 kwietnia 2008 r. sygn. akt II OSK 1687/07 (LEX nr 470931), w uzasadnieniu którego stwierdzono, że dyspozycja art. 43 ust. 1 ustawy o drogach publicznych normuje odległości, jakie muszą być zachowane między obiektem budowlanym, a krawędzią jezdni istniejącej drogi publicznej, podczas budowy obiektu budowlanego. Przepis ten nie normuje przeznaczenia terenu na drogę publiczną w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Dodatkowo należy zauważyć, że na rozprawie w dniu 24 listopada 2009 r. złożono do akt sprawy kopię mapy, na której wyraźnie wskazano odległości od nieruchomości skarżących do projektowanej drogi. Odnośnie do podnoszonej przez skarżących kwestii, czy możliwe było połączenie ul. [...] z ul. [...] w innym wariancie należy wskazać, na co zwrócił uwagę Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że w toku postępowania nie były rozpatrywane inne lokalizacje drogi. Jak zauważył organ odwoławczy, z dokumentacji wynika, że nie zachodziła potrzeba wariantowania przebiegu drogi, a obecna propozycja jest optymalna. Sygn. akt IV SA/Wa 968/09 W kontekście powyższego należy stwierdzić, że w ocenie Sądu, przeprowadzone postępowanie w sprawie oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko, doprowadziło do prawidłowego ustalenia, że przedmiotowe zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z wymogami wynikającymi z przepisów odrębnych, a jego realizacja dopuszczalna po spełnieniu wymagań określonych w decyzji ustalającej środowiskowe uwarunkowania. W takiej sytuacji organ prowadzący postępowanie nie miał podstaw do przedstawiania inwestorowi alternatywnego, innego niż wnioskowany, wariantu realizacji przedsięwzięcia. Przepis art. 55 u.p.o.ś. stanowi bowiem, że jeżeli z postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko wynika zasadność realizacji przedsięwzięcia w wariancie innym niż proponowany, organ administracji, za zgodą wnioskodawcy, wskazuje w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wariant dopuszczony do realizacji lub, w razie braku zgody wnioskodawcy, odmówi, w drodze decyzji, określenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia. Treść powołanego przepisu wskazuje, że zasadniczo organ prowadzący postępowanie związany jest wnioskiem inwestora. Warunkami przedstawienia alternatywnego wariantu dopuszczonego do realizacji jest zgoda wnioskodawcy oraz niedopuszczalność wydania decyzji pozytwyanej dla wnioskowanego wariantu. Skoro przeprowadzone postępowanie doprowadziło do ustalenia, że wnioskowany wariant jest możliwy do realizacji i optymalny, to nie było jakichkolwiek podstaw do wariantowania przebiegu grogi. Stosownie do treści art. 56 ust. 2 u.p.o.ś. w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach właściwy organ określa: 1) rodzaj i miejsce realizacji przedsięwzięcia, 2) warunki wykorzystywania terenu w fazie realizacji i eksploatacji, ze szczególnym uwzględnieniem konieczności ochrony cennych wartości przyrodniczych, zasobów naturalnych i zabytków oraz ograniczenia uciążliwości dla terenów sąsiednich, 3) wymagania dotyczące ochrony środowiska konieczne do uwzględnienia w projekcie budowlanym, 4) wymogi w zakresie przeciwdziałania skutkom awarii przemysłowych, w odniesieniu do przedsięwzięć zaliczanych do zakładów stwarzających zagrożenie wystąpienia poważnych awarii, Sygn. akt IV SA/Wa 968/09 5) wymogi w zakresie ograniczania transgranicznego oddziaływania na środowisko w odniesieniu do przedsięwzięć, dla których przeprowadzono postępowanie dotyczące transgranicznego oddziaływania na środowisko, 6) w przypadku, o którym mowa w art. 135 ust. 1 - stwierdzenie konieczności utworzenia obszaru ograniczonego użytkowania. Charakterystyka całego przedsięwzięcia stanowi załącznik do decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach (art. 56 ust. 3). Decyzja Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2008 r. zawiera elementy wskazane w punktach od 1 do 3, zatem określa kwestie wymagane przez powołany przepis dla przedmiotowego przedsięwzięcia. Uzasadnienie decyzji odpowiada wymogom określonym w art. 107 § 3 k.p.a., a także zawiera elementy określone w art. 56 ust. 8 u.p.o.ś., to znaczy informacje o sposobie wykorzystania uwag i wniosków zgłoszonych w związku z udziałem społeczeństwa oraz informacje dotyczące konieczności wykonania analizy porealizacyjnej, o której mowa w ust. 4 pkt 2. Do decyzji załączono "Charakterystykę przedsięwzięcia". Należy wskazać, że w uzasadnieniu decyzji organ pierwszej instancji prawidłowo wskazał, że obowiązek wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia następuje przed uzyskaniem decyzji o ustaleniu lokalizacji drogi krajowej (art. 46 ust. 4 pkt 9 u.p.o.ś.) i zasadnie wywiódł, że ustalenie przebiegu trasy zgodnie z ustawą z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. Nr 80, poz. 721, ze zm.) dokonywane jest w trybie decyzji o ustaleniu lokalizacji drogi krajowej. Trafnie wskazał też na treść art. 10 wskazanej ustawy, zgodnie z którym w sprawach dotyczących lokalizacji dróg przepisów o zagospodarowaniu przestrzennym nie stosuje się. Wojewoda [...] należycie odniósł się do stanowisk stron postępowania przedstawianych w pismach składanych w toku postępowania oraz podczas przeprowadzonej rozprawy administracyjnej. W szczególności powołał się na prawidłowe stanowisko inwestora, wyrażone we wskazanych wyżej pismach z dnia 20 czerwca 2008 r. i 13 sierpnia 2008 r. Zauważył, że ze względu na natężenie ruchu, jakie będzie na projektowanych drogach, oddziaływanie na nieruchomość należącą do Państwa T. nie będzie znaczące. Prawidłowo wyjaśnił również, iż na obecnym etapie postępowania nie są wymagane mapy do celów projektowych. Wskazał też, że dla obszarów poza pasem o szerokości 400 m Sygn. akt IV SA/Wa 968/09 (po 200 m od osi istniejącej drogi z każdej strony), uwidocznionym na sporządzonej przez uprawnionych geodetów numerycznej mapie sytuacyjno-wysokościowej do celów projektowych, w toku postępowania wykorzystano mapy ewidencyjne potwierdzone przez właściwy organ oraz aktualne ortofotomapy w skali 1:5000. Jak Sąd już wcześniej zauważył, wniosek Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad spełnia wymogi określone w art. 46a ust. 4 u.p.o.ś. W kontekście zarzutów skargi należy w szczególności przypomnieć, że dołączono do niego poświadczoną przez właściwy organ kopię mapy ewidencyjnej obejmującej przewidywany teren, na którym będzie realizowane przedsięwzięcie, wraz z terenem działek sąsiednich. Także część graficzna Raportu o oddziaływaniu na środowisko spełnia wymagania określone w art. 52 ust. 1 pkt 10 i 10a u.p.o.ś. Organ pierwszej instancji należycie ustalił też, że w toku postępowania nie wpłynęły uwagi i wnioski społeczeństwa dotyczące negatywnego oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko. W ocenie Sądu Wojewoda prawidłowo stwierdził, iż planowane przedsięwzięcie - przy spełnieniu określonych w decyzji warunków - nie powinno negatywnie oddziaływać na środowisko. Odnośnie do zarzutu naruszenia art. 7, art. 77 i art. 81 k.p.a. należy stwierdzić, że postępowanie zakończone wydaniem zaskarżonej decyzji spełnia wymogi, określone w powołanych przepisach. W szczególności należy wskazać, że organ odwoławczy nie miał obowiązku powtórnego przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania zamierzonego przedsięwzięcia na środowisko. Zgodnie bowiem z art. 46 ust. 3 u.p.o.ś. wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wymaga przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, które dla tego samego przedsięwzięcia przeprowadza się jednokrotnie. W toku postępowania odwoławczego Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska oparł się na prawidłowo zgromadzonym przez organ pierwszej instancji materiale dowodowym, a w celu wyczerpującego załatwienia sprawy, w piśmie z dnia 9 lutego 2009 r. zwrócił się do pełnomocnika inwestora o wyjaśnienie kwestii podniesionych w odwołaniu A. i S. T. Odpowiedzi udzielono w piśmie z dnia 23 lutego 2009 r. Strony postępowania nie zostały wprawdzie przed wydaniem zaskarżonej decyzji zapoznane ze wskazanym pismem z dnia 23 lutego 2009 r., jednakże uchybienie to nie mogło mieć istotnego wpływu na wynik sprawy. Sygn. akt IV SA/Wa 968/09 Zauważając, że zarówno w toku postępowania administracyjnego, jak i w skardze na decyzję Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] marca 2009 r. skarżący kwestionują szereg poczynionych przez organy ustaleń, czy też dokonanych uzgodnień należy zauważyć, że nie można na organy administracji publicznej nakładać niczym nie ograniczonego obowiązku co do poszukiwania faktów prawotwórczych, w tym zwłaszcza potwierdzających twierdzenia wskazywane przez stronę postępowania w pismach składanych w toku postępowania. Fakt, że w postępowaniu administracyjnym to na organie prowadzącym to postępowanie spoczywa ciężar dowodzenia nie oznacza, że w sytuacji, kiedy organ ten - na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego - dokona ustaleń niekorzystnych dla strony postępowania może ona kwestionować te ustalenia, jednocześnie pozostając bierną i nie przedstawiając dowodów zaprzeczających ustaleniom poczynionym w toku postępowania. W ocenie Sądu, argumentację mającą na celu zakwestionowanie oceny materiału dowodowego zgromadzonego przez organ prowadzący postępowanie w sposób przekonywujący i wyraźny musi dostarczyć sam zainteresowany -w przedmiotowym postępowaniu A. i S. T. Skoro więc skarżący twierdzą, że wnioskowany przez Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad wariant przebiegu projektowanej drogi nie pozawala na ustalenie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia, to powinni przedstawić na tę okoliczność przekonywujące dowody. Kwestionując ustalenia organu, dokonane uzgodnienia, informacje zawarte w Raporcie oddziaływania na środowisko i proponując alternatywny przebieg drogi, skarżący nie przedstawili takich dowodów. Podsumowując należy wskazać, że realizacja wielu rodzajów inwestycji może powodować różnorodne niedogodności dla osób przebywających w ich sąsiedztwie. Uciążliwości te nie mogą jednak prowadzić do niedupuszczlności realizacji takich inwestycji, o ile nie przekraczają norm określonych w przepisach szczególnych. Decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia jest środkiem prawnym służącym zachowaniu tych norm, zarówno wtoku realizacji inwestycji, jak i podczas jej eksploatacji. Jak wskazano powyżej, decyzja Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2008 r. zawiera wszystkie niezbędne elementy. W założeniu, ma więc ona zapewnić, by realizacja przedmiotowego przedsięwzięcia nie doprowadziła do przekroczenia norm Sygn. akt IV SA/Wa 968/09 określonych w przepisach szczególnych, na przykład norm dotyczących dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku. Organ odwoławczy podzielił stanowisko organu pierwszej instancji w sprawie oceny wpływu planowanej inwestycji na środowisko, co w jednoznaczny sposób wynika z uzasadnienia zaskarżonej decyzji. W świetle poczynionych przez Sąd rozważań podniesione w skardze zarzuty nie są zasadne. Ocena legalności zaskarżonej decyzji w granicach zakreślonych rozstrzygnięciem nie daje podstaw do stwierdzenia, że doszło do naruszenia prawa materialnego lub naruszenia prawa procesowego, które mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Brak jest podstaw do uznania, iż w postępowaniu nie wyjaśniono wszystkich istotnych kwestii mających wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Decyzja zawiera wszystkie niezbędne elementy, a jej uzasadnienie w stanie faktycznym i prawnym ustalonym w sprawie jest prawidłowe. W tym stanie rzeczy, na mocy art. 151 w zw. z art. 132 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), należało orzec jak w sentencji wyroku.