IV SA/Wa 975/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Piotr Korzeniowski po rozpoznaniu w dniu 22 maja 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. W. o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków fiskalnych skargi w sprawie ze skargi M. W. na postanowienie Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] lutego 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia postanawia: 1. odrzucić wniosek; 2. zwrócić ze Skarbu Państwa (kasa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie) na rzecz skarżącego M. W. kwotę 100 (sto) złotych tytułem uiszczonego wpisu sądowego. W piśmie z dnia 2 marca 2017 r. M. W. wniósł za pośrednictwem organu do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] lutego 2017 r. nr [...] o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie tegoż organu z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...]. Zarządzeniem z dnia 12 kwietnia 2017 r. Przewodnicząca Wydziału wezwała skarżącego do uzupełnienia, w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia skargi, jej braków fiskalnych poprzez uiszczenie wpisu od wniesionej skargi w kwocie 100,-zł. Wezwanie powyższe, wraz ze stosownym pouczeniem o konsekwencjach jego niewykonania, zostało skutecznie doręczone skarżącemu w dniu 24 kwietnia 2017 r. Zatem siedmiodniowy termin do dokonania powyższej czynności bezskutecznie upłynął w dniu 2 maja 2017 r., stosownie do treści art. 83 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W dniu 12 maja 2017 r. (data nadania pisma w polskiej placówce pocztowej operatora publicznego) skarżący wystąpił z wnioskiem o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu od skargi, uiszczając jednocześnie należny wpis w wysokości 100 zł. W uzasadnieniu wniosku skarżący podniósł, że wezwanie do uiszczenia wpisu sądowego od skargi zostało odebrane przez jednego z domowników pod nieobecność skarżącego. W okresie od 24 kwietnia 2017 r. do 7 maja 2017 r., korzystając z wolnych dni świątecznych 1 i 3 maja 2017 r., skarżący przebywał na urlopie wypoczynkowym poza miejscem zamieszkania. Podał, że wyjeżdżając prosił domowników, aby nie odbierali kierowanej do niego korespondencji, pomimo tego omyłkowo doszło do odebrania przesyłki z Sądu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Intencją ustawodawcy przy tworzeniu przepisów regulujących instytucję przywrócenia terminu było umożliwienie stronie obrony swoich praw czy interesów w sytuacji, gdy upływ terminów procesowych wywołał dla niej negatywne skutki prawne, przy jednoczesnym założeniu, że strona dołożyła wszelkich możliwych starań, aby takich negatywnych konsekwencji uniknąć. Pierwszorzędne znaczenie dla rozpoznania wniosku o przywrócenie terminu do dokonania czynności w postępowaniu sądowym ma zatem ustalenie, że fakt uchybienia przez stronę terminowi nie nastąpił z jej winy. Zanim jednak sąd administracyjny przystąpi do badania okoliczności uprawdopodobniających brak winy w uchybieniu terminu do dokonania uchybionej czynności procesowej, zobowiązany jest uwzględnić treść przepisu art. 88 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 z późn. zm.). Merytoryczne rozpoznanie wniosku zatem poprzedzone być musi zbadaniem dopuszczalności tego wniosku. Powinien on bowiem spełniać określone wymogi formalne, w przeciwnym razie – stosownie do art. 88 tej ustawy – spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek podlegać będzie odrzuceniu. Wymogi warunkujące dopuszczalność wniosku o przywrócenie terminu ujęto w art. 86 i art. 87 tej ustawy. Art. 87 § 1 powołanej ustawy zastrzega, że żądanie przywrócenia terminu należy zgłosić w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu i jednocześnie art. 87 § 4 wymienionej ustawy nakłada na stronę obowiązek równoczesnego z wnioskiem dokonania czynności, której nie dokonała w terminie. W świetle powyższych unormowań podstawową kwestię dla oceny prawidłowości złożonego w sprawie wniosku o przywrócenie terminu stanowi okoliczność zachowania terminu do jego wniesienia. Na gruncie akt niniejszej sprawy nie ulega wątpliwości, że termin do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu nie został dochowany. Ze zwrotnego potwierdzenia odbioru wynika, że w dniu 24 kwietnia 2017 r. doręczono dorosłemu domownikowi L. W. przesyłkę sądową skierowaną do skarżącego, zawierającą wezwanie do uiszczenia wpisu sądowego od skargi (dowód: karta 15 akt sądowych). Zatem siedmiodniowy termin do dokonania powyższej czynności bezskutecznie upłynął w dniu 2 maja 2017 r., mając na uwadze treść art. 83 § 2 powołanej ustawy, zgodnie z którym, jeżeli ostatni dzień terminu przypada na sobotę lub dzień ustawowo wolny od pracy, za ostatni dzień terminu uważa się następny dzień po dniu lub dniach wolnych od pracy. Tymczasem wniosek skarżącego o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi wniesiony został dopiero w dniu 12 maja 2017 r. r. (data nadania wniosku w polskiej placówce pocztowej operatora publicznego, dowód: karta 19 akt sądowych), a więc z uchybieniem siedmiodniowego terminu od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W razie uchybienia terminu do dokonania określonej czynności początkowym dniem, od którego należy liczyć bieg siedmiodniowego terminu z art. 87 § 1 powołanej ustawy, jest następny dzień po dniu, w którym ustała przyczyna uchybienia terminu. Omawiany przepis nie przewiduje innych okoliczności niż ustanie przyczyny uchybienia terminu. Sąd uznał więc, że w dniu 3 maja 2017 r. potencjalnie ustała przyczyna uchybienia terminu i należało przyjąć, że od dnia 3 maja 2017 r. należało liczyć bieg siedmiodniowego terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu i termin ten upłynął w dniu 10 maja 2017 r., zaś wniosek złożony po tym terminie, tj. w dniu 12 maja 2017 r. należało uznać za spóźniony. Należy przy tym również wyjaśnić, że odrzucając na podstawie art. 88 omawianej ustawy wniosek o przywrócenie terminu do dokonania czynności, sąd nie musi określić dokładnej daty dziennej ustania przyczyny jego uchybienia. Ważne, aby ustalił, że przyczyna uchybienia terminu ustała wcześniej, niż na siedem dni przed złożeniem wniosku o przywrócenie terminu do jej dokonania. Istnieją wszakże przypadki, że strona przez swoje zachowanie w określonym przedziale czasowym eksponowała zdolność podjęcia czynności zmierzających do złożenia wniosku, brak jest zaś możliwości wyznaczenia konkretnej daty, kiedy taki stan się rozpoczął [zob. R. Hauser (red.), M. Wierzbowski (red.) Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2013, s. 459 oraz powołane tam postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 października 2010 r., sygn. akt I OZ 769/10 dostępne na stronie internetowej orzeczeń sądów administracyjnych: http://orzeczenia.nsa.gov.pl]. Wyjaśnić jednocześnie należy, że okoliczności podnoszone we wniosku Sąd powinien rozważyć przy merytorycznej ocenie wniosku o przywrócenie terminu, jednakże w świetle zaprezentowanych wywodów ocena taka w zaistniałym stanie procesowym nie mogła być przeprowadzona. W tej sytuacji niedopuszczalne jest analizowanie przesłanki braku winy w uchybieniu terminu, skoro wniosek skarżącego, jako że spóźniony, nie spełnia wymogów pozwalających na tego rodzaju analizę. Z powyższych względów, na podstawie art. 88 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia, rozstrzygając o zwrocie wpisu od skargi na mocy art. 232 § 1 pkt 1 powołanej ustawy.