IV SA/Wa 98/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Małaszewska-Litwiniec, Sędziowie sędzia WSA Kaja Angerman (spr.), sędzia WSA Grzegorz Rząsa, Protokolant ref. staż. Aleksandra Larkiewicz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 kwietnia 2016 r. sprawy ze skargi Spółdzielni Mieszkaniowej "[...]" z siedzibą w [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] listopada 2015 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego oddala skargę IV SA/Wa 98/16 UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...] listopada 2015 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] po rozpatrzeniu odwołania Spółdzielni [...] w [...] utrzymało w mocy decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] marca 2015 r. ustalającą warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy dla inwestycji celu publicznego polegającej na budowie [...] - 1 etap realizacji odcinka zachodniego - od szlaku za [...], w zakresie budowy obiektów metra wraz z urządzeniami budowlanymi na terenach nieobjętych miejscowymi planami zagospodarowania przestrzennego, tj.: stacje: [...], [...], tunele szlakowe [...], fragment tuneli szlakowych [...], na terenie [...] [...], w obrębie: [...] na działkach nr ew.: [...] na działkach nr ew,: [...]na działkach nr ew.: [...] na działkach nr ew.: [...] na działkach nr ew.: [...] na działkach nr ew.: [...]. Powyższe rozstrzygnięcie było wynikiem następujących ustaleń. Decyzją z dnia [...] marca 2015 r. po rozpatrzeniu wniosku W., reprezentowanego przez D. K., Prezydent [...], ustalił warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy dla przedmiotowej inwestycji celu publicznego. Odwołanie od powyższej decyzji złożyła Spółdzielnia [...] zarzucając, iż organ wydający decyzję nie zastosował dyspozycji przepisu art 61 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, bowiem decyzja nie jest zgodna z Rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 17 czerwca 2011 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać obiekty budowlane metra i ich usytuowanie, skoro stosownie do art. 4 pkt 1 w/w rozporządzenia "Linie metra sytuuje się w sposób minimalizujący negatywny wpływ ich budowy i eksploatacji na zabudowę i infrastrukturę miejską, w szczególności poprzez prowadzenie ich pod ulicami i miejscami niezabudowanymi". W ocenie odwołującej skażona decyzja nie jest zgodna także z art. 5 ppkt 1 i 3 ww. rozporządzenia, stanowiącym o tym, że obiekty budowlane metra projektuje się, i sytuuje w sposób uwzględniający uwarunkowania gospodarcze, społeczne, ochrony warunków życia, zdrowia i środowiska, w szczególności przez: 1) uwzględnienie oddziaływania linii metra na istniejącą zabudowę, 3) uwzględnienie warunków wynikających z badań geologicznych, hydrogeologicznych oraz geotechnicznych". Tymczasem przed wydaniem decyzji nie przeprowadzono badań oddziaływania drgań, wibracji i poziomu hałasu na budynki, pod którymi bezpośrednio będzie przechodziło metro, a także badań geologicznych, hydrogeologicznych i geotechnicznych działek numery ew. [...] oraz [...] z obrębu [...], będących we władaniu, SM "[...]". W ocenie Spółdzielni grunty w rejonie ulic [...] i [...] są niestabilne i bardzo podatne na zmiany stosunków wodnych ([...]). W związku z powyższym, w ocenie Odwołującej, organ wydający skarżoną decyzję nie zebrał wystarczającego materiału dowodowego pozwalającego w pełni dokonać oceny podjętych ustaleń skarżoną decyzją w świetle obowiązujących przepisów prawa. Pismem z dnia [...] kwietnia 2015 r. Stowarzyszenie na rzecz mieszkańców Osiedla [...] w [...] złożyło odwołanie od ww. decyzji i wniosło o dopuszczenie do udziału w postępowaniu Stowarzyszenia na rzecz mieszkańców Osiedla [...] i rozpoznanie odwołania, uchylenie rygoru natychmiastowej wykonalności zaskarżonej decyzji oraz stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] marca 2015 r. w całości. Postanowieniem z dnia [...] maja 2015 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] postanowiło dopuścić Stowarzyszenie na rzecz mieszkańców Osiedla [...] do udziału w postępowaniu rozstrzygniętym w pierwszej instancji decyzją Prezydenta [...]z dnia [...]marca 2015 r., natomiast postanowieniem z dnia [...] maja 2015 r. stwierdziło uchybienie terminu do wniesienia przez Stowarzyszenie na rzecz mieszkańców Osiedla [...] odwołania od ww. decyzji. Postanowieniem z dnia [...] maja 2015 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] odmówiło wstrzymania natychmiastowej wykonalności ww. decyzji. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. 4 ust. 2 pkt 1 ustawy dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2015 r., poz. 199) w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lokalizację inwestycji celu publicznego ustala się w drodze decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego. Dodatkowo, w przepisie art. 50 ust. 1 tej ustawy stwierdzono, iż inwestycja celu publicznego jest lokalizowana na podstawie planu miejscowego, a w przypadku jego braku - w drodze decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Warunek, o którym mowa w art. 61 ust. 1 pkt 4, stosuje się odpowiednio. W toku prowadzonego postępowania właściwy organ dokonuje analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych; oraz stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji 1 (art. 53 ust. 3 ustawy). Organ zauważył, że z powyższych przepisów wynika, iż w ramach rozpatrywania wniosku o ustalenie lokalizacji inwestycji organ właściwy w sprawie ustala stan faktyczny terenu, w tym między innymi stan infrastruktury technicznej, ukształtowania terenu, jego zabudowy. Dokonuje także ustaleń, czy - a jeżeli tak, to w jakim zakresie - będą miały do danego przypadku zastosowanie przepisy szczególne (np.: przepisy ustawy - Prawo ochrony środowiska, o ochronie przyrody, o odpadach, Prawo geologiczne i górnicze, przepisy ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami itp.). W przekonaniu organu odwoławczego podstawowym obowiązkiem organu w przypadku lokalizacji inwestycji celu publicznego jest uzgodnienie pozytywnej decyzji z organami wymienionymi w art. 53 ust. 4 pkt 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Organ wskazał, że z akt sprawy wynika, iż teren planowanej inwestycji znajduje się częściowo w otoczeniu [...], w obszarze objętym opracowaniem pn. "Powierzchnie ograniczające wysokość zabudowy i obiektów naturalnych w rejonie lotniska", (w skali 1:25 000 z dnia 3 marca 2008 r.). Dlatego też projekt decyzji został uzgodniony przez Urząd Lotnictwa Cywilnego postanowieniem z dnia [...] grudnia z 2014 r. znak [...]. W toku postępowania ustalono, iż przedmiotowy teren w części znajduje się w obszarze, określonym przepisami ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz. U z 2014r., poz. 1446). Dlatego też wystąpiono do [...] Konserwatora Zabytków, który postanowieniem Nr [...] z dnia [...] grudnia 2014 r. sprostowanym postanowieniem z [...] stycznia 2015 r., uzgodnił projekt decyzji lokalizacyjnej dla w/w inwestycji, wskazując jednocześnie, iż "szczegóły rozwiązań architektonicznych nie stanowią przedmiotu niniejszego postępowania i zostaną poddane ocenie [...] Konserwatora Zabytków na etapie wydania pozwolenia na wykonanie prac, zgodnie z art. 36 ust. 5 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz. U. Nr 162 poz. 1568 ze zm.). [...] Konserwator Zabytków uzgadnia powyższą inwestycję, jednocześnie zwracając uwagę, aby na dalszym etapie projektowania przyjąć takie rozwiązania, które nie naruszą substancji obiektów zabytkowych znajdujących się w obszarze planowanej inwestycji. Decyzja z dnia [...] marca 2015 r. została uzgodniona również z zarządcami dróg (w odniesieniu do obszarów przyległych do pasa j drogowego). Pismem z dnia [...] stycznia 2015 r. Zarząd Dróg Miejskich uzgodnił projekt decyzji lokalizacyjnej, zaznaczając jednocześnie, iż umieszczanie w pasie drogowym urządzeń infrastruktury technicznej i obiektów budowlanych nie związanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego wymaga zezwolenia zarządcy drogi w drodze decyzji administracyjnej, stosownie do treści art. 40 ust. 1 ustawy z dn. 21 marca 1985 r. o drogach publicznych. Z uwagi na wymóg złożenia projektu budowlanego obiektów umieszczanych w pasie drogowym, wynikający z przepisów § 1 Rozporządzenia Rady Ministrów z dn. 1 czerwca 2004 r. w sprawie określenia warunków udzielania zezwoleń na zajęcie pasa drogowego, uzgodnieniu z Zarządem Dróg Miejskich podlega szczegółowe rozwiązanie dotyczące danych technicznych i użytkowych zawartych w projekcie budowlanym. Obiekty budowlane usytuowane przy drogach należy lokalizować od zewnętrznej krawędzi jezdni w odległości określonej w ustawie z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych. W szczególnie uzasadnionych przypadkach usytuowanie obiektu budowlanego przy drodze w odległości mniejszej niż określona może nastąpić wyłącznie za zgodą zarządcy drogi. Budowa i przebudowa drogi spowodowana inwestycją nie drogową należy zaś do inwestora tego przedsięwzięcia. Natomiast pismem z dnia [...] grudnia 2014 r., projekt decyzji lokalizacyjnej uzgodnił Burmistrz Dzielnicy [...] wskazując, iż realizacja przedmiotowej inwestycji nie zmieni istniejącego układu drogowego dróg gminnych i wewnętrznych na terenie Dzielnicy [...]. Planowana inwestycja ma być wykonywana metodą górniczą, tj. poprzez drążenie tuneli pod powierzchnią terenu, bez ingerencji w istniejące zagospodarowanie terenu na powierzchni. Wyjątkiem są stacje metra planowane w ul. [...] i [...] oraz wentylatorni w rejonie ul. [...], gdzie zachodzi konieczność zmiany zagospodarowania terenu w celu zapewnienia dojść oraz dojazdów do metra dla mieszkańców i służb eksploatacyjnych i ratowniczych. W związku z przebiegiem planowanej trasy metra w pobliżu lub pod budynkami i mieszkalnymi oraz urządzeniami infrastruktury technicznej zachodzi niebezpieczeństwo negatywnego wpływu inwestycji na te obiekty. W związku z powyższym inwestor został zobowiązany do naprawy ewentualnej szkody lub w razie braku takiej możliwości zadośćuczynienia poszkodowanym w związku z budową i eksploatacją II linii metra I etapu realizacji odcinka zachodniego. Z akt sprawy wynika także, iż planowana inwestycja nie koliduje z zadaniami rządowymi i samorządowymi służącymi realizacji inwestycji celu publicznego w odniesieniu do terenów przeznaczonych na ten cel w planach miejscowych, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym z dnia 27 marca 2003 r., bowiem Marszałek Województwa [...] w piśmie z dnia [...] grudnia 2014 r. uzgodnił projekt decyzji lokalizacyjnej. Wobec niezajęcia stanowiska przez Wojewodę [...], w terminie 14 dni od dnia otrzymania projektu decyzji (art. 53 ust. 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym), uzgodnienie projektu decyzji lokalizacyjnej przez ten organ również należało uznać za dokonane. Organ I instancji prawidłowo ustalił także, iż planowana inwestycja znajduje się w zasięgu miejskich sieci infrastruktury technicznej. Na podstawie akt sprawy ustalono, iż teren inwestycji nie znajduje się w obszarze objętym ochroną prawną w rozumieniu ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. z 2013 r., poz. 627), a planowana inwestycja zaliczana jest do rodzaju przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko wymienionych w rozporządzeniu z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2010 r., Nr 213 poz. 1397 z późn. zm.). W myśl ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2013, poz. 1235) do wniosku o wydanie decyzji lokalizacyjnej dołączono decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach z dnia [...] września 2014 r., z nadanym rygorem natychmiastowej wykonalności. Organ odwoławczy wskazał, że decyzją z dnia [...] listopada 2015 r. Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska, po rozpatrzeniu odwołań J. Ż., J. R., W. C. i A. C., K. G., J. S., K. K. oraz L.K. od ww, decyzji Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] z dnia [...] września 2014 r., orzekł: "1. Uchylam pkt 1.1. decyzji w części: Obejmuje ona trzy stacje oraz trzy tunele szlakowe bezpośrednio przylegające do pozostającego aktualnie w budowie odcinka centralnego. Planowana trasa przewidzianego do realizacji zamierzenia będzie biegła przez dzielnicę [...] i w tym zakresie orzekam: Etap ten obejmuje: stacje [...], tunele szlakowe [...] (wraz z obiektami wentylatorni szlakowych [...], [...] i [...]) oraz tory odstawcze. Przedsięwzięcie będzie zlokalizowane w Dzielnicy [...] miasta [...]. Tunel szlakowy metra będzie rozpoczynał się od miejsca zakończenia torów odstawczych centralnego odcinka II linii [...], znajdującego się pod skrzyżowaniem ul. K. i ul. K.. Początkowo tunel szlakowy (odcinek [...]) będzie biegł kierunku zachodnim pod ul. K. Po minięciu wentylatorni [...] zlokalizowanej pod skrzyżowaniem ul. K. z ul. R., skręca w kierunku północnym, przechodzi pod budynkami położonymi po północno-zachodniej stronie skrzyżowania ul. K. z ul. S., a następnie biegnie pod ul. P. w kierunku północnym. Od skrzyżowania ul. P. z ul. W. rozpoczyna się tunel szlakowy DOS. Początkowo biegnie on pod ul. P., potem, przed skrzyżowaniem ul. P. z ul. R. skręca w kierunku zachodnim, przechodzi pod budynkami znajdującymi się po zachodniej stronie ul P. oraz pod budynkami znajdującymi się między ulicami R. i G., gdzie zlokalizowana będzie wentylatornia [...] (działka o nr. ewid. [...] obręb [...]), a następnie biegnie w kierunku zachodnim pod ul. G.. Od skrzyżowania ul. G. i ul. S. rozpoczyna się odcinek [...], który biegnie w kierunku zachodnim pod ul G. oraz działkami położonymi po północnej stronie ul. G. Wentylatornia [...] zlokalizowana będzie na działce o nr. ewid. [...], obręb [...]. Tunel szlakowy [...] kończy się w okolicach skrzyżowania ulic G. i E.C.. Stacja [...] zlokalizowana będzie pod ul. P. oraz działkami położonymi po jej wschodniej stronie, po południowej stronie skrzyżowania ul. P. z ul. W.; stacja [...] pod ul. G. pomiędzy ulicami S. 1 Syreny; stacja [...] pod ul. G. i działkami położonymi po jej północnej stronie, pomiędzy ulicami E. i K.. Bezpośrednio po zachodniej stronie stacji [...] będą znajdować się tory odstawcze. Koniec przedsięwzięcia będzie zlokalizowany w okolicach skrzyżowania ul. G. z drogą dojazdową do centrum handlowego [...]. 2. Uchylam pkt 1.2.2. decyzji w całości i w tym zakresie orzekam: Prace budowlane wymagające użycia: a) ciężkich maszyn i urządzeń, w szczególności: zestawów do wykonywania ścian szczelinowych, spycharek, koparek ładowarek, dźwigów, samochodów ciężarowych, maszyn i urządzeń do kruszenia warstw drogowych, maszyn i urządzeń do zagęszczania gruntu oraz drogowych warstw nawierzchniowych; b) urządzeń pomocniczych emitujących hałas, w szczególności: urządzeń do mechanicznego skuwania elementów betonowych, mieszalników, wentylatorów, dmuchaw, sprężarek, agregatów prowadzić wyłącznie w porze dziennej w godzinach od 6,00 do 22.00 (poniedziałek - sobota). 3. Uchylam pkt 1.2.3. decyzji w całości i w tym zakresie orzekam: Zabrania się prowadzenia prac: a) budowlanych wymagających użycia maszyn i urządzeń, o których mowa w pkt. 1.2.2. w dniach ustawowo wolnych od pracy; b) związanych z transportem urobku pochodzącego z drążenia tuneli z szybu wydobywczego na powierzchnię oraz związanych z transportem elementów obudowy tunelu z powierzchni terenu do tunelu w godzinach od 22.00 do 6.00 (poniedziałek-sobota) oraz w dniach ustawowo wolnych od pracy. 4. Uchylam pkt 1.2.4. decyzji w całości i w tym zakresie orzekam: Dopuszcza się: a) prowadzenie prac budowlanych polegających na drążeniu tunelu tarczami TBM; b) wykorzystywanie urządzeń pomocniczych emitujących hałas, o których mowa w pkt. l.2.2.b, umieszczonych w tunelach oraz pod stropem wykonywanych obiektów budowlanych również w godzinach od 22.00 do 6.00 (poniedziałek-sobota) oraz w dniach ustawowo wolnych od pracy. 5. Uchylam pkt 1.2.5. decyzji w całości i w tym zakresie orzekam: Teren budowy wentylatorni [...] ogrodzić ekranem akustycznym o wysokości 5 m. 6. Uchylam pkt 1.2.6. decyzji w całości i w tym zakresie umarzam postępowanie. 7. Uchylam pkt 1.2.10. decyzji w całości i w tym zakresie orzekam: Tankowanie, serwisowanie oraz parkowanie maszyn i urządzeń oraz pojazdów budowlanych, jak i magazynowanie materiałów pędnych oraz smarów prowadzić na terenie specjalnie przygotowanych placów n- obrębie zaplecza budowy, tj. placów parkingowo -serwisowych. Powyższe substancje magazynować w zamykanych i szczelnych pojemnikach, odpornych na działanie przechowywanych w nich substancji, w miejscach osłoniętych przed działaniem czynników atmosferycznych oraz zabezpieczonych przed dostępem osób nieuprawnionych. Mycie maszyn i urządzeń oraz pojazdów budowlanych prowadzić na terenie specjalnie przygotowanych placów w obrębie zaplecza budowy, tj. myjni. 8. Uchylam pkt 1.2.11. decyzji w całości i w tym zakresie orzekam: Place parkingowa- serwisowe oraz myjnie w obszarze zaplecza budowy zlokalizować na uszczelnionym podłożu. Płace te wyposażyć w urządzenia do podczyszczania ścieków z zawiesin oraz substancji ropopochodnych. 9. Uchylam pkt 1.2.12. decyzji w całości i w tym zakresie orzekam: Place budowy, zaplecze budowy oraz pomieszczenia techniczne obiektów metra wyposażyć w techniczne i chemiczne środki do usuwania lub neutralizacji zanieczyszczeń ropopochodnych. W przypadku wycieku substancji ropopochodnych należy je niezwłocznie usunąć lub zneutralizować. 10. Uchylam pkt 1.2.15. decyzji w całości i w tym zakresie orzekam: Odwadnianie wykopów pod obiekty kubaturowe (tory odstawcze, stacje i wentylatornie szlakowe) ograniczyć do wnętrza wykopów. Zabrania się prowadzenia odwodnień skutkujących powstaniem leja I depresji poza zarysem ścian szczelinowych wykonywanych obiektów kubaturowych. 11. Uchylam pkt 1.2.26. decyzji w całości i w tym zakresie orzekam: Prace budowlane związane z: a) budową obiektów kubaturowych (tory odstawcze, stacje i wentylatornie szlakowe) w pobliżu budynków, w szczególności budynków zabytkowych, prowadzić w technologii wykonywania ścian szczelinowych, z wykorzystaniem stropowej metody realizacji obiektów; b) drążeniem tuneli tarczami TBM pod budynkami, w szczególności pod budynkami zabytkowymi, a także w warunkach gruntowo-wodnych sprzyjających osiadaniu terenu prowadzić z zastosowaniem iniekcji zespalających grunt. 12. Uchylam pkt 1.2.27.1. decyzji w całości i w tym zakresie orzekam: a) miejsca składowania materiałów budowlanych zlokalizować poza zasięgiem obrysu koron drzew; b) zobowiązuje się inwestora do objęcia prowadzonych prac budowlanych nadzorem dendrologicznym, którego zadaniem będzie wskazanie sposobów zabezpieczenia pni, koron, systemu korzeniowego drzew i krzewów występujących w zasięgu oddziaływania bezpośredniego oraz pośredniego inwestycji. Nadzór dendrologiczny powinien na bieżąco kontrolować i korygować ewentualne wady w sposobach zabezpieczenia drzew i krzewów przed uszkodzeniami mechanicznymi, chemicznymi, a także wysuszeniem. Ponadto nadzór dendrologiczny będzie odpowiedzialny za prawidłowość przeprowadzenia zaplanowanych przez niego zabiegów pielęgnacyjnych dla drzew i krzewów przeznaczonych do pozostawienia na miejscu oraz dla okazów przeznaczonych do przesadzenia oraz za zaplanowanie i kontrolowanie działań związanych z przesadzaniem drzew i krzewów do tego przeznaczonych, a także zabiegów agrotechnicznych przewidzianych w ramach pielęgnacji po przesadzeniu. Drzewa i krzewy zostaną przesadzone po dokonaniu oceny ich stanu fitosanitarnego przez specjalistę dendrologa oraz oceny możliwej udatności planowanego przesadzenia w wyznaczone przez dendrologa miejsce, zgodnie z projektem gospodarowania roślinnością wokół planowanej inwestycji. 13. Uchylam pkt 1.2.27.2. decyzji w całości i w tym zakresie orzekam; Prace mogące powodować zmianę stosunków gruntowo-wodnych należy prowadzić poza okresem wegetacyjnym roślin, po konsultacji terminu z nadzorem dendrologicznym. W okresie prowadzenia prac na wybranych odcinkach trasy metra, gdzie prace prowadzone będą przy zastosowaniu metody odkrywkowej oraz w szczególności w miejscach projektowanej kanalizacji, nadzór dendrologiczny odpowiedzialny będzie za kontrolowanie stanu zdrowotnego drzew i krzewów, które mogą być narażone na skutki zmiany stosunków gruntowo-wodnych terenu. W zależności od wyników kontroli, inwestor, zgodnie z zaleceniami nadzoru dendrologicznego, wprowadzi niezbędne dodatkowe zabezpieczenia przed utratą wody oraz zaplanuje i zastosuje doraźne działania, w szczególności w postaci nawadniania i nawożenia. 14. Uchylam pkt 1.2.27.3. decyzji w całości i w tym zakresie orzekam: Wycinkę drzew i krzewów, kolidujących z realizacją inwestycji, należy przeprowadzić poza okresem lęgowym ptaków oraz okresem rozrodu większości dziko żyjących gatunków zwierząt, tj. poza terminem 1 marca -15 października. 15. Uchylam pkt 1.2.27.4. decyzji w całości i w tym zakresie orzekam: Należy wykonać nasadzenia zastępcze roślinności w pierwszej kolejności z rodzimych gatunków drzew i krzewów. W miejscach, gdzie nie jest możliwe zastosowanie gatunków rodzimych, dopuszcza się zastosowanie obcych gatunków, wyłącznie nieinwazyjnych. Gatunki drzew i krzewów muszą być dostosowane do warunków siedliskowych, odporne na niskie temperatury, susze, zanieczyszczenia gleby i powietrza oraz uszkodzenia mechaniczne. Nasadzenia należy wykonać do 1 roku po zakończeniu budowy inwestycji, w pierwszej kolejności w miejscach, z których roślinność zostanie usunięta w ramach realizacji inwestycji na czas budowy, a w sytuacjach, gdy nie będzie to możliwe, w alternatywnej lokalizacji, która zagwarantuje zachowanie żywotności drzew i krzewów. Wielkość nasadzeń kompensacyjnych drzew i krzewów należy dostosować do wielkości powierzchni wycinki w stosunku co najmniej 1:1. Wszelkie czynności związane z wykonaniem nasadzeń kompensacyjnych należy objąć nadzorem dendrologicznym. Jeżeli wyniki monitoringu porealizacyjnego wykażą brak zachowania żywotności nasadzeń (w tym również roślin przesadzanych), konieczne jest uzupełnienie powstałych ubytków w stosunku 1:1. 16. Uchylam pkt 1.2.28. decyzji w całości i w tym zakresie orzekam: Place budowy, gdzie prowadzone będą prace metodą odkrywkową, ogrodzić wraz z zapleczem. Ogrodzenie musi być szczelne na całej długości oraz musi być szczelnie połączone z gruntem, tak aby uniemożliwić przedostanie się na ten teren małych zwierząt. Ogrodzenie wykonać w technologii wskazanej przez teriologa, prowadźcie ego nadzór od czasu rozpoczęcia prac przygotowawczych do czasu wykonania szczelnych ogrodzeń wokół placów budowy i ich zapleczy. 77. Uchylam pkt 1.3.2. decyzji w całości i w tym zakresie orzekam; Wenty lato rnie podstawowe (szlakowe i stacyjne) oraz związane z nimi szach ty i kanały dolotowe wyposażyć w tłumiki i wykładziny dźwiękochłonne ograniczające hałas wewnątrz połączonych z nimi terenowych czerpnio - wyrzutu i do poziomów nie większych niż: a) 65 dB — dla czerpnio -wyrzutni wentylatorni szlakowej [...]; b) 60 dB — dla czerpnio-wyrzutni Nr 1 i Nr 3 stacji [...] oraz czerpnio-wyrzutni wentylatorni szlakowej [...];c) 55 dB - dla czerpnio-wyrzutni [...] stacji [...] oraz czerpnio-wyrzutni stacji [...] i [...]; d) 53 dB - dla czerpnio-wyrzutni wentylatorni szlakowej [...]. 18. Uchylam pkt 1.3.3. decyzji w całości i w tym zakresie umarzam postępowanie. 19. Uchylam pkt 1.3.4. decyzji vi' całości i w tym zakresie umarzam postępowanie. 20. Uchylam pkt 1.3.5. decyzji w całości i w tym zakresie orzekam: Wyposażenie techniczne metra w postaci: a) urządzeń chłodniczych — należy umieścić wewnątrz szachtów wentylacyjnych. Dopuszcza się lokalizację urządzeń chłodniczych w pomieszczeniach sytuowanych na powierzchni terenu, pod warunkiem wyposażenia ich w wykładziny dźwiękochłonne; b) urządzeń i instalacji wentylatorni lokalnych umieszczanych na powierzchni terenu lub na obiektach posadowionych na powierzchni terenu, w tym lokalnych czerpni i wyrzutni powietrza, wentylatorów dachowych należy wyposażyć w środki ochrony akustycznej, takie jak wykładziny dźwiękochłonne i tłumiki akustyczne. 21. Uchylam pkt 1.3.6. decyzji w całości i w tym zakresie orzekam: W celach ograniczenia uciążliwości dla ludzi oraz zabezpieczenia obiektów budowlanych, w tym budynków mieszkalnych, budynków użyteczności publicznej oraz obiektów zabytkowych, przed wpływem drgań dynamicznych: 1. Na etapie budowy przedsięwzięcia: a) przy wykonywaniu obiektów kubaturowych (tory odstawcze, stacje, wentylatornie) w sąsiedztwie istniejących obiektów budowlanych ścianki szczelne obudowy wykopów zagłębiać metodami bezudarowymi oraz bezwibracyjnymi, z wykorzystaniem techniki wciskania; b) w przypadku wykorzystywania do mechanicznego zagęszczania gruntu oraz drogowych warstw nawierzchniowych sprzętu ciężkiego (np. walce) stosować maszyny i urządzenia bez funkcji wibracyjnych. 2. Na etapie funkcjonowania przedsięwzięcia: a) na całej długości planowanego odcinka linii metra zastosować konstrukcję nawierzchni szynowej w systemie podpór blokowych w otulinie (EBS), w rozstawne 750 mm lub 650 mm; b) na całej długości planowanego odcinka linii metra pod płytami podtorowymi zastosować maty wibroizolacyjne; c) parametry mat wibroizolacyjnych dobrać w oparciu o obliczenia symulacyjne wykonywane dla poszczególnych fragmentów planowanego odcinka linii metra; d) zastosować system monitoringu poziomu drgań generowanych przez poszczególne pociągi metra zintegrowany z oceną stanu kół wagonów metra oraz ich reprofilacją lub wymianą; e) okresowo kontrolować stan szyn metra. W przypadku stwierdzenia nierówności skutkujących wzrostem poziomu drgań przeprowadzać szlifowanie szyn, 22. Uchylam pkt 1.3.11. decyzji w całości i w tym zakresie umarzam postępowanie. 23. Uchylam pkt 1.3.14. decyzji w całości i w tym zakresie orzekam: Zawiesić 50 sztuk skrzynek lęgowych dla ptaków typu: A (20 sztuk), Al (15 sztuk) i B (15 sztuk) wg modelu Sokołowskiego; zabezpieczyć skutecznie skrzynki przed drapieżnikami (np. w postaci "klocka" przy otworze wlotowym). Budki objąć coroczną oceną stanu technicznego oraz konserwacją, w tym czyszczeniem z nagromadzonego materiału wyścielającego wnętrze skrzynki. W razie uszkodzenia skrzynki lęgowej konieczna jest jej naprawa lub wymiana na nową tego samego typu co usunięta. Wskazanie lokalizacji zawieszenia skrzynek oraz pozostałe wyżej wymienione działania prowadzić pod nadzorem ornitologa. 24. Uchylam pkt 2 decyzji w całości i w tym zakresie orzekam: 2. ł. Stwierdzam konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko w ramach postępowania w sprawie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. 2.2. Nie stwierdzam konieczności przeprowadzenia postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko w ramach postępowania w sprawie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. 25. Uchylam pkt 3.1. decyzji w całości i w tym zakresie orzekam: Należy przeprowadzić dendrologiczny monitoring porealizacyjny, który powinien obejmować weryfikację prognozy możliwego oddziaływania przedmiotowego odcinka II linii metra na etapie budowy- i eksploatacji, ze szczególnym uwzględnieniem zachowania żywotności nasadzeń wykonanych w ramach kompensacji przyrodniczej oraz okazów przesadzonych drzew i krzewów. Kontrola zachowania żywotności nasadzeń (jak również przesądzeń) powinna obejmować okres pięciu lat od ich wykonania, zaś monitoring dendrologiczny dla pozostałych zadrzewień nieobjętych zabiegami takimi jak nasadzenia lub przesadzenia, jednakże narażonych na potencjalne negatywne oddziaływania, np. w wyniku ewentualnych zmian stosunków gruntowo-wodnych terenu, powinien trwać przez okres 1 roku od oddania inwestycji do użytkowania. Szczegółowy zakres monitoringu porealizacyjnego winien być opracowany przez eksperta dendrologa, dostosowany do specyfiki terenu i wielkości inwestycji. Przed rozpoczęciem monitoringu jego zakres należy przedłożyć RDOS w [...] do zatwierdzenia. Po zakończeniu każdego etapu (roku) monitoringu jego wyniki należy, w terminie 3 miesięcy od dnia zakończenia badań, przedłożyć RDOS w [...], który7 po weryfikacji wyników może uzupełnić zakres monitoringu. 26. W pozostałej części utrzymuję decyzję w mocy." W związku z powyższym organ odwoławczy wskazał, iż postępowanie środowiskowe nie wykazało konieczności zmiany przebiegu planowanej inwestycji, a celem szczegółowego określenia położenia planowanej inwestycji było zapobieżenie możliwości manipulowania usytuowaniem inwestycji po wydaniu decyzji środowiskowej, a także prawidłowe wykazanie wpływu inwestycji na otoczenie. W odniesieniu do zarzutów odwołania podniósł, iż Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska przeanalizował wpływ planowanej inwestycji na otoczenie, w tym na elementy flory i fauny oraz zabudowę mieszkaniową. W tym zakresie sprecyzowane zostały szczegółowe wymagania w zakresie ograniczenia oddziaływań akustycznych, drgań dynamicznych (przy uwzględnieniu wpływu drgań i prac na budynki) oraz ewentualnego wpływu inwestycji na zmiany stosunków wodnych (zarówno na etapie budowy, jak i eksploatacji metra). Wyniki przeprowadzonych badań wskazały na możliwość takiego wytłumienia drgań od przejeżdżających pociągów, by ich wpływ na zabudowę i ludzi osiągnął poziom mniejszy od dopuszczonego normami. Na inwestora nałożony został również obowiązek objęcia inwestycji nadzorem dendrologicznym oraz konieczność wykonania nasadzeń zastępczych i działań wskazanych przez teriologa. Organ zaznaczył, iż decyzje środowiskowe są wiążące dla inwestora, który zobowiązany jest spełnić warunki w nich zawarte. Ponadto Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska w pkt 24 decyzji stwierdził konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko w ramach postępowania w sprawie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Uwzględniając powyższe ustalenia i wytyczne organu środowiskowego brak jest zdaniem organu odwoławczego podstaw do uznania za zasadne zarzutów odwołania, jakoby przed wydaniem decyzji nie przeprowadzono badań oddziaływania drgań i wibracji na budynki, pod którymi ma przebiegać linia metra oraz innych badań w zakresie wpływu inwestycji na otoczenie. Nie można więc uznać za zasadne zarzutów, jakoby nie został zebrany materiał dowodowy pozwalający dokonać kompleksowej oceny wpływu planowanej inwestycji na otoczenie w świetle obowiązujących przepisów prawa. Organ podkreślił, że kwestia wpływu inwestycji na otoczenie, w tym na budynki Spółdzielni i mieszkańców, była także przedmiotem rozważań organu I instancji, który wskazał, iż tunele będą wydrążone metodą górniczą, przy użyciu urządzeń drążących - tzw. tarcz zmechanizowanych. W fazie przedprojektowej i projektowej inwestycji zostanie wykonana szczegółowa inwentaryzacja budynków położonych w strefie ewentualnych wpływów budowy, na podstawie której zostaną określone szczegółowe warunki budowy tuneli. Przewiduje się wzmocnienie gruntu pod budynkami oraz wzmocnienia również samej konstrukcji budynków w zależności od ich stanu technicznego. Zabiegi takie pozwolą wykonać tunel bez spowodowania szkodliwych osiadań budynków. Zminimalizowanie skutków budowy dla organizmu miasta zostanie osiągnięte przez przyjętą technologię budowy z zastosowaniem tarcz zmechanizowanych, ścian szczelinowych, osadzanie słupów nośnych w tzw. baretach lub na palach, odpowiednie dla ruchu miejskiego w obrębie stacji fazowanie robót oraz stosowanie metody stropowej umożliwiającej jak najszybsze przywrócenie warunków powierzchniowych miasta w rejonie budowy. (...) Układ komunikacyjny stacji metra, wyjść z metra oraz przejść podziemnych został zaplanowany tak, aby tworzył dogodne połączenie istniejących ciągów pieszych z przystankami komunikacji miejskiej. Zdefiniowane przestrzenie umożliwiają zorganizowanie wygodnego, bezkolizyjnego i bezpiecznego ruchu pieszych. Organ odwoławczy podkreślił, że zgodnie z art. 52 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego następuje na wniosek inwestora. Stosownie jednak do art. 56 ustawy nie można odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi. Decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego nie jest zatem decyzją uznaniową organu, lecz jej ustalenia są zależne od regulacji prawnych dotyczących projektowanego zamierzenia inwestycyjnego i obszaru, na którym takie zamierzenie ma być zlokalizowane. Decyzja ta stanowi zatem prawnie określoną formę oceny dopuszczalności lokalizacji inwestycji w danym miejscu, w świetle powszechnie obowiązującego prawa. Oznacza to, iż organ, rozpatrując złożony wniosek o ustalenie lokalizacji dla przedmiotowej inwestycji nie mógł odmówić ustalenia lokalizacji projektowanej inwestycji, gdy zlokalizowanie tej inwestycji w projektowanym miejscu jest zgodne z przepisami odrębnymi. Organ odwoławczy zauważył, że nie dostrzega niezgodności wnioskowanej inwestycji z przepisami prawa, która obligowałaby do uchylenia zaskarżonej decyzji. Organ podkreślił, że marginesie wskazuje, iż przebieg II linii metra usytuowany jest w sposób minimalizujący negatywny wpływ jego budowy i eksploatacji na zabudowę, w szczególności poprzez poprowadzenie trasy pod ulicami ([...]). Zmiany kierunku trasy, w celu zminimalizowania strefy przejścia tuneli pod zabudową w rejonie skrzyżowań ulic K. oraz P., zaprojektowano z wykorzystaniem minimalnego, dopuszczonego w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 17 czerwca 2011 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać obiekty budowlane metra i ich usytuowanie promienia skrętu R;300,0m. W ocenie organu odwoławczego Prezydent [...] prawidłowo wskazał na przepisy odrębne, z których wynikają warunki i wymagania niezbędne do prawidłowego i wyczerpującego rozwiązania problemu lokalizacji przedmiotowej inwestycji. W szczególności w pkt 2.6 decyzji wskazano na wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich, stwierdzając, iż w ramach projektu budowlanego należy stosować rozwiązania chroniące interesy osób trzecich przed a. pozbawieniem: - dostępu do drogi publicznej, - możliwości korzystania z wody, kanalizacji, energii elektrycznej i cieplnej oraz ze środków łączności, - dostępu światła dziennego do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi oraz zapewniające ochronę przed: b. uciążliwościami powodowanymi przez hałas, wibracje, zakłócenia elektryczne, promieniowanie, c. zanieczyszczeniami powietrza, wody i gleby. W tym kontekście, odnosząc się do zarzutów odwołania, organ wyjaśnił iż na gruncie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego ochrona interesów osób trzecich nie jest tożsama z taką ochroną na gruncie prawa budowlanego i organ orzekający o lokalizacji inwestycji nie może wkraczać w kompetencje organu budowlanego. W ocenie organu inwestor został zobowiązany do podjęcia szeregu działań mających na celu wyeliminowanie lub zminimalizowanie negatywnego wpływu inwestycji na otoczenie, a realizacja tego obowiązku zostanie urzeczywistniona na etapie procesu budowlanego. Dokonując dalszej oceny prawidłowości decyzji lokalizacyjnej organ zauważył, iż akta administracyjne zgromadzone w niniejszej sprawie potwierdzają spełnienie wymogów publicznego zawiadomienia o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o lokalizacji projektowanej inwestycji celu publicznego przez organ pierwszej instancji, określonych w art. 53 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Stosowne zawiadomienia ukazały się bowiem na tablicy ogłoszeń. Strony zawiadomiono o wszczęciu postępowania pismem z dnia 20 listopada 2014 r. oraz poprzez obwieszczenia wywieszone na tablicy ogłoszeń: Biura Architektury i Planowania Przestrzennego, Urzędu Dzielnicy [...], Urzędu [...], oraz na stronie internetowej Urzędu [...]. Ponadto przed wydaniem decyzji poinformowano strony o zgromadzeniu materiału dowodowego pismem z dnia [...] stycznia 2015 r. oraz obwieszczeniami. Z akt administracyjnych wynika, iż organ pierwszej instancji, odrębnie na piśmie zawiadomił o prowadzonym postępowaniu inwestora oraz właścicieli i użytkowników wieczystych nieruchomości, na których będzie lokalizowana inwestycja celu publicznego. W świetle powyższego organ uznał, iż postępowanie przed organem I instancji zostało przeprowadzone prawidłowo, zaś wydana w sprawie decyzja nie narusza przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Ponadto, w ocenie składu orzekającego, organ pierwszej instancji w ramach rozpatrywania wniosku o ustalenie lokalizacji właściwie ustalił stan prawny i faktyczny terenu. Organ wskazał, iż teren objęty wnioskiem znajduje się w obszarze, dla którego sporządzany jest plan miejscowy, w oparciu o uchwałę nr [...] Rady [...] z dnia [...] lipca 2004 r. o przystąpieniu do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu ulic W. i P.. Do chwili obecnej plan ten nie został uchwalony. Z uwagi na brak możliwości precyzyjnego określenia terminu ewentualnego wejścia w życie tego planu, jak również istotności planowanej budowy II linii [...] dla interesu społecznego, organ nie stwierdził konieczności wstrzymywania postępowania lokalizacyjnego do czasu uchwalenia ww. planu z uwzględnieniem postanowień odnośnie lokalizacji II linii [...]. Decyzja o lokalizacji inwestycji celu publicznego wydawana jest właśnie w sytuacji, gdy dany teren nie jest objęty miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. W okolicznościach przedmiotowej sprawy nie stwierdzono zaś, aby lokalizacja ww. celu na przedmiotowym gruncie stała w sprzeczności z polityką planistyczną Gminy. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła Spółdzielnia [...] w [...] zaskarżając decyzję w całości. Decyzji zarzucono naruszenie następujących przepisów: 1. art. 109 §1 oraz art. 156 §1 pkt 4 Kodeksu postępowania administracyjnego, poprzez skierowane skarżonej decyzji do podmiotów niebędących stronami ani uczestnikami przedmiotowego postępowania, a nadto poprzez brak stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta [...] z dnia [...]marca 2015r. nr [...], pomimo iż decyzja ta również skierowana była do podmiotów niebędących stronami ani uczestnikami przedmiotowego postępowania, co w konsekwencji prowadzi do nieważności zarówno skarżonej decyzji, jak i decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] marca 2015r.; 2. art. 54 pkt 2 lit. b) ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2012, poz. 647, z późn. zm., zwana dalej "ustawą o pzp") oraz art. 61 ust. 1 pkt 5 i art. 56 ustawy o pzp, w związku z §4 ust 1, §5 ust. 1 pkt 1 i pkt 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 17 czerwca 201 In w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać obiekty budowlane metra i ich usytuowanie (Dz. U. z 2011, Nr 144, poz. 859, zwane dalej "rozporządzeniem'') oraz ust. 1 i 8 pkt 1, 2 Załącznika nr 2 do w/w rozporządzenia, poprzez ich niezastosowanie i niedokonanie przez Organ jakichkolwiek ustaleń dot. oddziaływania planowanej inwestycji na istniejącą zabudowę w toku wydawania decyzji sytuującej linię metra, oraz poprzez brak określenia w treści Decyzji zasad ochrony zdrowia ludzi, co w konsekwencji doprowadziło do naruszenia art. 7, 77 §1 i 80 KPA poprzez brak zebrania w sposób wyczerpujący materiału dowodowego w sprawie oraz tym samym rozpatrzenie go w sposób dowolny i niepełny, co z kolei doprowadziło do wydania błędnej decyzji w sprawie i nierozpoznania jej istoty. 3. art. 53 ust. 3 i 58 ust. 1 ustawy o pzp, poprzez ich niezastosowanie i w konsekwencji brak uznania, iż organ wydający decyzję winien był zawiesić postępowanie w sprawie, z uwagi na trwający proces uchwalania planu miejscowego, dla terenu na którym usytuowana ma być przedmiotowa inwestycja, a także poprzez nieustalenie przez organ, czy podjęcie uchwały przyjmującej stworzony już plan miejscowy nastąpi wkrótce, co w konsekwencji doprowadziło do naruszenia i obejścia art. 50 ust. 1 ustawy o pzp i wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, zamiast zlokalizowania inwestycji na podstawie planu miejscowego, oraz do braku zawieszenia postępowania, pomimo iż były ku temu przesłanki, 4. art. 7, 10 §1 i 77 §1 KPA, poprzez zignorowanie przez organ stanowiska jednej ze stron postępowania tj. Stowarzyszenia na rzecz mieszkańców Osiedla [...] w [...] (dopuszczonego do udziału w sprawie po wydaniu decyzji w I instancji), a w konsekwencji brak wyjaśnienia stanu faktycznego oraz wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego w sprawie (organ nie odniósł się do zarzutów podnoszonych przez tę Stronę), co z kolei doprowadziło do wydania błędnej decyzji w sprawie i nierozpoznania jej istoty. 5. art. 107 §3 KPA w zw. z art. 9 i 11 KPA, poprzez niezgodne z treścią tychże artykułów sporządzenie uzasadnienia decyzji, w którego treści brakuje de facto jej uzasadnienia faktycznego i prawnego, co z kolei prowadzi do wniosku, iż organ nie dokonał rozpatrzenia całości materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie (w tym nie uwzględnił podnoszonych przez stronę braków dowodowych), a tym samym nie rozpoznał istoty sprawy, co doprowadziło do wydania błędnej decyzji, a w konsekwencji w/w naruszeń, zarzucam także niezasadne zastosowanie art 138 §1 pkt 1 KPA oraz niezastosowanie art, 156 §1 pkt 4 KPA (o czym mowa w zarzucie nr 1) lub ewentualnie art. 138 §2 KPA, tj. wadliwe utrzymanie w mocy decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] marca 2015r. zamiast stwierdzenia jej nieważności lub ewentualnie jej uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania, pomimo słusznego odwołania Skarżącego z dnia [..] kwietnia 2015r., co miało oczywisty i istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem spowodowało utrzymanie w mocy niesłusznej i niezgodnej z przepisami prawa decyzji, podczas gdy postępowanie przed organem I instancji winno zostać powtórzone, celem zebrania w pełni materiału dowodowego i wyjaśnienia istoty sprawy w pełnym zakresie, w tym poprzez m.in. prawidłowe określenie stron tegoż postępowania. Skarżąca wniosła o: 1. stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] listopada 2015r. w całości oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] marca 2015r. w całości, lub ewentualnie o: 2. uchylenie zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] listopada 2015r. w całości oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] marca 2015r. w całości, a nadto o zasądzenie od organu na rzecz skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi wskazano, iż organ wydający skarżoną decyzję, zignorował zarzuty skarżącej i dopuścił się niezwykle istotnych naruszeń przepisów prawa materialnego i przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, przez co nie dokonał należytej analizy sprawy oraz zgromadzonego materiału dowodowego, a w konsekwencji wydał decyzję wadliwą, choć co istotniejsze - przede wszystkim nieważną. Skarżona decyzja, zgodnie z rozdzielnikiem wskazanym na stronie 16 decyzji, skierowana została nie tylko do stron, i uczestników postępowania określonych jako "otrzymują", ale nadto do Burmistrza Dzielnicy [...], Wydziału Architektury i Budownictwa w Dzielnicy [...], Wydziału Planowania Miejscowego BAiPP oraz Biura Koordynacji Inwestycji i Remontów w Pasie Drogowym, określonych jako "do wiadomości". Tymczasem jak słusznie wynika z Wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 maja 2011r. w sprawie o sygn. akt: I SA/Wa 2168/10, Kodeks postępowania administracyjnego nie przewiduje doręczania decyzji administracyjnych podmiotom trzecim "do wiadomości" i kierowanie w ten sposób decyzji do podmiotów niebędących stroną postępowania uznać należy za niedopuszczalne tj. naruszające art. 109 §1 KPA i skutkujące nieważnością decyzji, o której mowa w art. 156 §1 pkt 4 KPA. Podkreślenia wymaga, iż tożsamych adresatów decyzji "do wiadomości" wskazano w decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] marca 2015r., a zatem Samorządowe Kolegium Odwoławcze, rozpatrując odwołanie wniesione od tejże decyzji, winno było zastosować się do treści art. 156 §1 pkt 4 KPA i Decyzję tę uznać za nieważną, czego nie uczyniło, naruszając tym samym w/w przepis. Potraktowanie tychże podmiotów z kolei za uczestników postępowania przez organ i z tego powodu doręczenie im decyzji "do wiadomości" również byłoby niewłaściwe, a to z tej przyczyny, iż podmiotów tych nie można uznać za uczestników postępowania wyłącznie na podstawie określenia ich, jako adresatów decyzji "do wiadomości" - o czym mowa w powyżej przywołanym orzeczeniu. Biuro Koordynacji Inwestycji i Remontów w Pasie Drogowym jest bowiem jednostką organizacyjną Urzędu Miasta [...]. i nie posiada w opinii skarżącej charakteru "samodzielnej jednostki organizacyjnej" podobnie jak Wydział Architektury i Budownictwa w Dzielnicy [...], który z kolei jest jednostką Urzędu Dzielnicy [...] oraz Wydział Planowania Miejscowego BAiPP (jednostka Urzędu [...]). Podmioty te nie mają charakteru "samodzielnej jednostki organizacyjnej", uprawniającego do bycia stroną, czy też uczestnikiem postępowania administracyjnego. Art. 54 pkt 2 lit. b) ustawy o pzp wskazuje, iż decyzja o ustaleniu lokalizacji celu publicznego winna określać m.in. szczegółowe zasady i warunki ochrony zdrowia ludzi. Nadto art. 61 ust. 1 pkt 5 i art. 56 w/w ustawy dopuszczają wydanie przedmiotowej decyzji wyłącznie gdy jest ona zgodna z przepisami odrębnymi. Podkreślenia tymczasem wymaga, iż organ w toku postępowania nie dokonał niezbędnych ustaleń (a wnioskodawca zaniedbał odpowiedniego przygotowania w tym zakresie wniosku), celem określenia zagrożeń wynikających z przedmiotowej inwestycji dla otoczenia tj. budynków i ludzi w nich mieszkających. Co oczywiste, brak określenia tychże zagrożeń uniemożliwia również realne określenie zasad ochrony zdrowia, a co należy podkreślić - organ w kwestii zasad ochrony zdrowia ludzi - w treści decyzji – w ogóle się nie wypowiedział (pkt 2,2 decyzji organu I instancji poza tytułem, nie wskazuje na tę ochronę w żaden sposób), co już samodzielnie stanowi naruszenie dyskwalifikujące zaskarżona decyzje. Co istotne, konieczność określenia zagrożeń i ich skali, które to czynniki są niezbędne celem ustalenia również zasad ochrony, nie wynika wyłącznie z art. 54 ustawy o pzp, ale wynikają także z rozporządzenia przywołanego w treści zarzutów tj. rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 17 czerwca 201 lr. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać obiekty budowlane metra i ich usytuowanie (zwane dalej "rozporządzeniem''). Rozporządzenie to określa bowiem normy i okoliczności, jakie niezbędne są do ustalenia przy projektowaniu i sytuowaniu linii metra w postaci: - uwzględnienia konieczności minimalizacji negatywnego wpływu budowy i eksploatacji linii metra na zabudowę (§4 ust. 1 rozporządzenia), - uwzględnienia oddziaływania linii metra na istniejącą zabudowę (§5 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia), - wykonania stosownych badań i ich uwzględnienia (§5 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia), - określenia zasięgu drgań i dokonania prognozy ich wpływu na otaczające budynki (pkt 1 i 8 Załącznika nr 2 do rozporządzenia). Organ rozpoznający przedmiotową sprawę całkowicie pominął powyższe okoliczności i nie dokonał w tym względzie żadnych ustaleń i to pomimo, iż okoliczności te skarżąca podnosiła w toku postępowania, w tym w treści odwołania od decyzji organu I instancji. Przepisy te nie mogą być zatem pominięte w toku postępowania administracyjnego, a ich zlekceważenie przez organ równoznaczne jest z naruszeniem licznych przepisów prawa materialnego oraz KPA, co skutkuje doniosłą wadliwością skarżonej decyzji. Nie jest prawdą, jak chciałby tego organ czy wnioskodawca, jakoby wszystkie powyższe okoliczności miały podlegać ustaleniu dopiero na dalszych etapach inwestycji. Przepisy wymagają bowiem tychże ustaleń wprost już na obecnym jej etapie. Art. 54 ustawy o pzp nie dotyczy bowiem decyzji o pozwoleniu na budowę, ale właśnie decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego, Z kolei treść przywołanego rozporządzenia wyraźnie podkreśla, iż jego wymogi obowiązują przy projektowaniu i sytuowaniu linii [...] A nie ulega wątpliwości, iż lokalizacja inwestycji celu publicznego oznacza właśnie przedmiotowe sytuowanie. To już zatem na obecnym etapie inwestycji należy w/w wymogi spełniać, ażeby możliwe było wydanie decyzji zgodnej z treścią wniosku. To teraz bowiem decyduje się lokalizacja, którą linia [...] będzie przebiegać i to na obecnym etapie możliwe jest jeszcze zmienianie tejże lokalizacji na mniej obciążającą lub mniej ryzykowną dla zdrowia i życia ludzi, a także ich mienia. Wytyczona trasa linii [...] przebiega bezpośrednio pod trzema budynkami Spółdzielni Mieszkaniowej przy ul. K. , P. i P.. Nie sposób uznać, ażeby wytyczenie tejże trasy pod nimi, przy jednoczesnym pominięciu możliwości poprowadzenia linii metra pod trasami komunikacyjnymi, takimi jak ul. K., O., E. czy M., uwzględniało konieczność minimalizacji negatywnego wpływu budowy i eksploatacji linii [...] na zabudowę poprzez prowadzenie jej pod ulicami i miejscami niezabudowanymi, czego wymagają przepisy rozporządzenia. Pamiętać przy tym należy, iż nieruchomości Spółdzielni powstawały w latach 70, na niestabilnych gruntach i nie przewidywano wówczas, prowadzenia tego typu inwestycji pod tą zabudową. Uwzględnienie zatem tych okoliczności, tym bardziej wzmacnia niezbędność wykonania stosownych badań oraz nieodzowność ogólnego uwzględnienia oddziaływania linii metra na tę zabudowę. Ponownie podkreślić natomiast należy, iż w tym zakresie nie przeprowadzono żadnych badań, a organ nie poczynił żadnych ustaleń. Stanowczego podkreślenia wymaga, iż organ w żaden sposób zasad ochrony zdrowia nie określił. Owszem, wskazał na te ochronę w treści tytułu pkt 2.2 decyzji organu I instancji, jednakże treść tegoż punktu w ogóle do zasad ochrony zdrowia ludzi się nie odnosi, co potwierdza także, iż organ nie dokonał w tym zakresie stosownych analiz i ustaleń. Organ wydał skarżoną decyzję bez przeprowadzenia koniecznych ustaleń - wymaganych przepisami prawa, co skutkowało wydaniem wadliwej decyzji i naruszeniem art. 7, 10 §1 i 77 §1 KPA, a nadto decyzją ta nie spełnia normy art. 54 pkt 2 lit, b), gdyż nie określa zasad ochrony zdrowia ludzi, a pozostałe zasady określone zostały bez przeprowadzenia niezbędnych do tego analiz i są wyłącznie ogólnikowe. W toku postępowania nie dokonano także ustaleń, ani weryfikacji okoliczności, czy przedmiotowa inwestycja lokalizowana jest w sposób minimalizujący negatywny wpływ inwestycji na zabudowę, a zatem czy inna lokalizacja, nie wypełniałaby pełniej dyspozycji §4 ust, 1 rozporządzenia. Organ administracji w toku wydawania przedmiotowej decyzji, nie może skupić się wyłącznie na badaniu kwestii formalnych i określenia jedynie tego czy doszło do właściwych uzgodnień w trybie art. 53 ustawy o pzp, co zdaje się sugerować w treści decyzji. Organ ten bowiem jest zobowiązany do weryfikacji, czy przedmiotowa lokalizacja zgodna jest nie tylko z treścią art. 53 ustawy o pzp, ale także czy decyzja spełniać będzie normę z art. 54 ustawy o pzp, a także czy lokalizacja zgodna jest z treścią rozporządzenia. Art. 50 ust. 1 ustawy o pzp przewiduje lokalizację inwestycji celu publicznego - co do zasady - na podstawie planu miejscowego i w drodze wyjątku - na podstawie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji. Podkreślenia wymaga, iż to nie plany miejscowe stały się regułą porządku prawnego, ale właśnie decyzje o lokalizacji inwestycji celu publicznego. Jest to praktyka niedopuszczalna, na co szeroko wskazuje się w doktrynie, jak i w społecznym odbiorze tego typu decyzji. Dla terenu objętego skarżoną decyzją, stworzony już został plan miejscowy, co nastąpiło w oparciu o uchwałę nr [...] Rady [...] z dnia [...] lipca 2004r. o przystąpieniu do sporządzania miejscowego planu zagospodarowania| przestrzennego. Jego treść jednak nie została uwzględniona w treści skarżonej decyzji. Faktem jest, iż plan ten do dnia dzisiejszego nie został uchwalony, jednakże jednocześnie bezsprzecznym jest, iż jest on już przygotowany, [...] października 2014r. nastąpiła jego publikacja na stronach [...], oczekuje wyłącznie na jego uchwalenie. W tym świetle oczywistym jest, iż to plan miejscowy winien stanowić podstawę dla lokalizowania inwestycji, jako akt podstawowy, a nie decyzja, która wydawana winna być włącznie w drodze wyjątku, gdy brak jest perspektywy sporządzenia planu. Nie bez przyczyny wprowadzono do treści ustawy o pzp art 58 umożliwiający zawieszenie postępowania w przedmiocie wydania decyzji, gdy w toku są prace dot. utworzenia planu miejscowego. Intencją bowiem ustawodawcy jest, ażeby to plan miejscowy stanowił podstawę lokalizacji różnego rodzaju inwestycji, w tym inwestycji celu publicznego. Co więcej, organ zgodnie z art. 53 ust 3 ustawy o PZP winien był dokonać ustaleń, na jakim obecnie etapie jest przyjmowanie w/w planu, gdyż jest wysoce prawdopodobnym, iż plan ten zostanie wkrótce uchwalony. Nie uczynił tego jednak, ograniczając się jedynie do stwierdzenia, iż plan miejscowy nie został uchwalony, co niewątpliwie narusza w/w normę, gdyż nie wyjaśnia tym samym w pełni stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym prowadzona ma być inwestycja. Nadto organ winien był, z uwagi na końcową fazę uchwalania planu miejscowego, zawiesić przedmiotowe postępowanie w trybie art. 58 ustawy o PZP. Przy właściwym zastosowaniu w/w przepisów przez organ II instancji, obecnie postępowanie podlegałoby zawieszeniu, co zwiększałoby szanse na uchwalenie planu miejscowego w najbliższych tygodniach i przymuszałoby wnioskodawcę, do dostosowania swoich zamierzeń inwestycyjnych do treści tegoż planu, co leży w interesie wszystkich osób, pod tenże plan podlegających. Z uwagi na powyższe naruszenia, które niewątpliwie skutkowały wydaniem skarżonej decyzji przedwcześnie, a także bez dostatecznego wyjaśnienia okoliczności, o których mowa w art. 53 ust. 3 ustawy o pzp, skarżona decyzja winna zostać uchylona, a organ winien przeprowadzić stosowne ustalenia co do terminu przyjęcia planu miejscowego, lub dokonać zawieszenia postępowania w trybie art. 58 ustawy o pzp. W toku postępowania administracyjnego, postanowieniem z dnia 15 maja 2015r. organ dopuścił do udziału w postępowaniu Stowarzyszenie na rzecz mieszkańców Osiedla [...] w [...]. Jednocześnie jednak, organ ten stwierdził uchybienie terminu w/w Stowarzyszenia do wniesienia w sprawie odwołania od decyzji nr [...] Prezydenta [...] z dnia [...] marca 2015r. Jakkolwiek organ dokonał stwierdzenia w/w uchybienia, to jednak podkreślić należy, iż organ zobowiązany jest na mocy art. 7, 77 §1 i 10 §1 KPA do wszechstronnego przeanalizowania sprawy administracyjnej oraz do zapewnienia stronom postępowania czynnego w nim udziału i możliwości wypowiedzenia się w kwestii słuszności wydania decyzji. W sprawie niniejszej natomiast, pomimo iż Stowarzyszenie przedstawiło swoje zastrzeżenia co do słuszności wydania przez organ I instancji decyzji, a organ II instancji treść tychże zarzutów przyjął do wiadomości - co potwierdza ich opisanie w treści decyzji z dnia [...] listopada 2015.r, to jednak organ do tychże zarzutów się nie odniósł (poza jednym dot. planu miejscowego). Organ pominął tym samym stanowisko Stowarzyszenia, czym naruszył w/w przepisy postępowania tj. art. 7 i 77 §1 KPA, a także art. 10 §1 KPA, poprzez jedynie "formalne" wysłuchanie stanowiska Strony - a nie realne jego rozważenie, a także poprzez brak dokładnego wyjaśnienia sprawy i brak rozpatrzenia w sposób wyczerpujący zebranego materiału dowodowego i podnoszonego przez Stowarzyszenie stanowiska. Podobnie do stanowiska Stowarzyszenia, organ postąpił ze stanowiskiem skarżącej, uchylając się co do zasady od ustosunkowania się do podnoszonych w treści odwołania zarzutów. Uzasadnienie skarżonej decyzji nie spełnia wymogów art. 107 §3 KPA, ani art. 9 i 11 KPA. Pomimo podnoszonych przez skarżącą w treści odwołania z dnia 1 kwietnia 2015r. zarzutów, jak i zarzutów podnoszonych przez Stowarzyszenie na rzecz mieszkańców Osiedla [...] w [...], organ nie ustosunkował się do ich treści, a tym samym uzasadnienie prawne i faktyczne decyzji nie jest pełne. Organ uzasadniając rozstrzygniecie, ograniczył się jedynie do bardzo obszernego, choć zbędnego przywołania treści art. 53 ust. 4 ustawy o pzp oraz treści stanowisk poszczególnych organów uzgadniających, zapominając jednocześnie odnieść się samodzielnie do treści argumentów podnoszonych przez strony postępowania. Uzasadnienie takie jest zatem niezrozumiałe, stanowi wyłącznie powtórzenie stanowisk innych organów administracji i nie wyjaśnia, dlaczego organ uznał podnoszone przez strony postępowania zarzuty za nieuzasadnione. Organ nie wskazał np. w jaki sposób w treści decyzji uwzględniono oddziaływanie linii metra na zabudowę, poza niewiele mówiącym określeniem, iż "promień skrętu odpowiada normom R:300,00m. Nie wyjaśnił dlaczego pomimo dyspozycji §4 ust. 1 rozporządzenia, linia metra prowadzona ma być pod zabudowaniami Spółdzielni zamiast poprzez prowadzenie jej pod ulicami i miejscami niezabudowanymi, nie wskazał precyzyjnie wyników badań oraz w jaki sposób zostały one uwzględnione, o czym mowa w §5 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia, ani nie odniósł się do pozostałych zarzutów, wywodzonych z treści tegoż rozporządzenia. Przywołał natomiast stanowisko organu I instancji, iż w przyszłości przeprowadzone zostaną stosowne badania oraz zabiegi mające zminimalizować wpływ inwestycji na sąsiednią zabudowę, jednakże okoliczności te winny zostać ustalone już na etapie sytuowania inwestycji, a nie na etapie późniejszym, o czym wprost stanowi rozporządzenie j oraz art. 54 pkt 2 lit. b) ustawy o pzp. Nadto organ przywołał treść decyzji Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] listopada 2015r,, jednakże organ ten nie wskazywał w treści tejże decyzji wyników badań i analiz sporządzonych w oparciu o przepisy rozporządzenia, a jedynie wskazywał na konieczność przyszłej troski o unikanie uciążliwości i zabezpieczenie budynków mieszkalnych. Nie stanowi to zatem realizacji ani zapisów rozporządzenia, ani treści art. 107 §3 KPA. Organ nie wskazał dlaczego zarzuty podnoszone przez w/w Stowarzyszenie dot. art. 4 ust. 2 ustawy o pzp, art. 6 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami, art. 108 §1 KPA i art. 107 §3 KPA są nietrafne, ani dlaczego nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji organu I instancji było uzasadnione. Organ nie wyjaśnił w jaki sposób dokonał ustaleń oraz czy w ogóle dokonał ustaleń dot. potencjalnego uchwalenia planu miejscowego dla przedmiotowego terenu (co sugeruje, iż ustaleń tych nie poczynił), poza stwierdzeniem, iż plan ten nie został uchwalony, czym oczywiście naruszył art. 53 ust. 3 ustawy o pzp, ani nie wyjaśnił na jakiej podstawie określił zasady i warunki wskazane w art. .54 pkt 2 ustawy o pzp. Co gorsza nie uzasadnił także dlaczego w treści decyzji nie znalazły się warunki ochrony zdrowia ludzi, pomimo iż ich określenie jest ustawowym obowiązkiem organu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W ocenie sądu skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zarówno decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego, jak też utrzymana nią w mocy decyzja Prezydenta [...] z dnia [...] marca 2015r. nie naruszają przepisów prawa. Zgodnie z ogólną zasadą wyrażoną w art. 4 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. W przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, przy czym lokalizację inwestycji celu publicznego ustala się w drodze decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego, a sposób zagospodarowania terenu i warunki zabudowy dla innych inwestycji ustala się w drodze decyzji o warunkach zabudowy (ust. 2). Decyzja o lokalizacji celu publicznego jest jednym z rodzajów decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, która w odróżnieniu od decyzji o warunkach zabudowy ma charakter wyjątkowy i nie podlega tak daleko idącym ustawowym rygorom, jakie przewidziano dla stanowiącej regułę decyzji o warunkach zabudowy. Stosownie do treści art. 53 ust. 3 ustawy wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego wiąże się z dokonaniem przez organ analizy dwóch elementów. Organ zobowiązany jest dokonać analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych (art. 53 ust. 3 pkt 1) oraz analizy prawnej i faktycznej dotyczącej terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji (art. 53 ust. 3 pkt 2). Decyzja o lokalizacji inwestycji celu publicznego w odróżnieniu więc od decyzji o warunkach zabudowy, korzysta z preferencji proceduralnych. Wyznacznikiem rozstrzygnięcia merytorycznego decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego jest tylko zgodność projektowanej inwestycji z przepisami prawa powszechnie obowiązującego. W przypadku lokalizacji inwestycji celu publicznego nie znajduje zatem zastosowania tzw. zasada dobrego sąsiedztwa, wynikająca z art. 61 ust. 1 pkt 1 powyższej ustawy. W odniesieniu do inwestycji celu publicznego ustawodawca nie wprowadził wymogu ochrony ładu przestrzennego w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy i zagospodarowania terenu. Ze względu na wyjątkowy charakter decyzji o lokalizacji celu publicznego i określony zakres dokonywanej przez organ analizy stosownie do treści art. 54 ustawy w decyzji tej określa się: 1) rodzaj inwestycji; 2) warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych, a w szczególności w zakresie: a) warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego, b) ochrony środowiska i zdrowia ludzi oraz dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej, c) obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji, d) wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich, e) ochrony obiektów budowlanych na terenach górniczych; 3) linie rozgraniczające teren inwestycji, wyznaczone na mapie w odpowiedniej skali, z zastrzeżeniem art. 52 ust. 2 pkt 1. Organ prowadzący postępowanie w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego ma obowiązek dokonania konkretyzacji warunków wynikających z przepisów prawa powszechnie obowiązującego dla danego terenu, na którym ma być realizowana inwestycja. A zatem stwierdza jedynie czy w świetle obowiązujących przepisów prawa dopuszczalna jest realizacja inwestycji na danym terenie i zgodnie z art. 56 ustawy nie może odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi. Wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji celu publicznego stanowi etap wstępny w procesie inwestycyjnym i nie przesądza jeszcze o tym, że inwestycja zostanie zrealizowana. W procesie decyzyjnym organu rozstrzygającego o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego istotne znaczenie dla określenia warunków wynikających z przepisów odrębnych umożliwiających bądź ograniczających realizację zamierzenia inwestycyjnego na danym terenie ma wymóg uzgodnienia projektu decyzji z wymienionymi w art. 53 ust. 4 ustawy właściwymi organami, wyspecjalizowanymi w zakresie zagadnień regulowanych odrębnymi przepisami. Należy także zauważyć, że organ rozstrzygający w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego związany jest zakresem wniosku inwestora i nie może narzucić zmiany wniosku. W ocenie sądu wniosek inwestora spełniał wymagania ustawowe, przedmiotowe zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z wymogami wynikającymi z przepisów odrębnych i uzyskało wymagane uzgodnienia wyspecjalizowanych organów, a przeprowadzona przez organy analiza warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikających z przepisów odrębnych wykazała możliwość realizacji inwestycji. Utrzymana w mocy przez organ odwoławczy decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego wbrew twierdzeniom skarżącej spełnia wymogi określone w art. 54 ustawy, bowiem określa rodzaj inwestycji i linie rozgraniczające teren inwestycji, a także warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych w zakresie warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego, ochrony środowiska i zdrowia ludzi oraz dziedzictwa kulturowego i zabytków, obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji oraz wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich. Niesłusznie zarzuca skarżąca, naruszenie przepisów prawa materialnego w postaci art. 54 pkt 2 ustawy w związku z § 4 i 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 17 czerwca 2011r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać obiekty budowlane metra i ich usytuowanie, a także naruszenie przepisów postępowania w związku z niedokonaniem przez organ ustaleń dotyczących zagrożenia przedmiotowej inwestycji dla zdrowia ludzi. Wbrew twierdzeniu skarżącej do kompetencji organu w postępowaniu o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego nie należy ustalanie i ocena wpływu inwestycji na środowisko, ani też ocena jaki wariant przebiegu projektowanej inwestycji miałby mniejszy negatywny wpływ na środowisko. Rolą organu nie jest też określenie szczegółowych zasad i warunków ochrony zdrowia ludzi w decyzji lokalizacyjnej, ale wskazanie warunków wynikających z przepisów odrębnych m.in. w zakresie ochrony środowiska i zdrowia ludzi. Organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wyjaśnił, że organ pierwszej instancji prawidłowo wskazał przepisy odrębne określające warunki i wymagania warunkujące lokalizację przedmiotowej inwestycji. Organ odwoławczy podkreślił, że wpływ planowanej inwestycji na środowisko przeanalizował Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska i w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia szczegółowo określił m.in. wymagania w zakresie ograniczenia oddziaływań akustycznych i drgań dynamicznych (przy uwzględnieniu wpływu drgań i prac na budynki). Sąd podziela stanowisko organu odwoławczego, że w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego prawidłowo wskazano warunki i zasady zagospodarowania terenu, na którym ma być zlokalizowana inwestycja, wynikające z przepisów odrębnych, a także wymagania sprecyzowane na podstawie obowiązujących przepisów przez wyspecjalizowane organy w ramach uzgodnień. W odniesieniu do wymogu określenia warunków w zakresie ochrony środowiska i zdrowia ludzi prawidłowo wskazano po pierwsze na konieczność spełnienia przez inwestora warunków wynikających z decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, a także na wymogi określone w art. 74 ust. 1 i 75 ust. 1 i 2 ustawy Prawo ochrony środowiska. Takie określenie wymagań jest prawidłowe i wystarczające. Stosownie do treści art. 86 ustawy z dnia z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach wiąże organ wydający decyzje, o których mowa w art. 72 ust. 1, a więc także organ wydający decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Tak więc to organ wydający decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach jest uprawniony i zobowiązany do określenia wymagań dotyczących ochrony środowiska, które musi spełnić inwestor, by możliwa była realizacja planowanej inwestycji. Organ wydający decyzję lokalizacyjną nie posiada kompetencji do samodzielnego definiowania i ustalania zagrożeń dla środowiska, a także określania jakie środki są konieczne i wystarczające z punktu widzenia środowiska oraz ograniczenia ewentualnego negatywnego oddziaływania planowanej inwestycji na środowisko, w tym oddziaływania na ludzi. Zgodnie z definicją zawartą w art. 3 pkt 11 ustawy Prawo ochrony środowiska przez oddziaływanie na środowisko rozumie się również oddziaływanie na zdrowie ludzi. Także to organ środowiskowy w postępowaniu o wydanie decyzji środowiskowej, a nie organ wydający decyzję o ustaleniu lokalizacji bada, który wariant realizacji inwestycji będzie najkorzystniejszy dla środowiska. W tej sytuacji rolą organu wydającego decyzję lokalizacyjną było wskazanie w decyzji, jako obowiązujących warunków w zakresie ochrony środowiska i zdrowia ludzi, wymogów szczegółowo określonych w decyzji środowiskowej, które musi zrealizować inwestor, dla planowanego przebiegu inwestycji. W decyzji stosownie do ustawowego wymogu określono linie rozgraniczające teren inwestycji z uwzględnieniem wniosku inwestora i określeniem miejsca realizacji inwestycji wskazanym w decyzji środowiskowej. Organ w tym postępowaniu nie ma kompetencji, a zatem również obowiązku do precyzyjnego określenia położenia inwestycji w ramach terenu wyznaczonego liniami rozgraniczającymi. Dopiero w postępowaniu o pozwolenie na budowę właściwy organ prowadzący to postępowanie na podstawie złożonego projektu budowlanego będzie oceniał kwestie związane z uszczegółowieniem usytuowania projektowanych obiektów w kontekście obowiązujących przepisów i wymogów określonych w decyzji środowiskowej. Nie zasługuje na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 50 ust. 1 w zw. z art. 58 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ze względu na wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji celu publicznego, mimo iż spełnione zostały przesłanki do zawieszenia postępowania ze względu na trwający proces uchwalania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Stanowisko organu odwoławczego wyrażone w uzasadnieniu decyzji jest prawidłowe i rzetelnie wyjaśnione. Organ wskazał, że teren objęty wnioskiem znajduje się w obszarze dla którego sporządzany jest plan miejscowy w oparciu o uchwałę Rady [...] z dnia [...] lipca 2004r. o przystąpieniu do sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu ulic W. i P., jednak z uwagi na brak możliwości określenia terminu ewentualnego wejścia w życie tego planu i istotną wagę planowanej inwestycji dla interesu publicznego nie stwierdzono konieczności wstrzymywania postępowania lokalizacyjnego do czasu uchwalenia planu. Należy zauważyć, że zgodnie z art. 58 ust. 1 w/w ustawy postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego można co prawda zawiesić, ale na okres nie dłuższy niż 12 miesięcy od dnia złożenia wniosku o ustalenie lokalizacji inwestycji. Oznacza to, że wstrzymanie toku postępowania ze względu na trwające prace planistyczne ma jedynie charakter fakultatywny i krótkotrwały. Wstrzymanie toku postępowania lokalizacyjnego nie jest z pewnością uzasadnione, gdy nie istnieje realna perspektywa szybkiego zakończenia prac planistycznych, a na brak szybkiej perspektywy wskazuje raczej okres jaki upłynął od podjęcia uchwały o przystąpieniu do sporządzenia planu. Skoro decyzja o lokalizacji celu publicznego wydawana jest wyłącznie, gdy nie uchwalono planu miejscowego, nieuzasadniony jest zarzut naruszenia art. 50 ust. 1 ustawy, który taką sytuację normuje. Sąd nie podziela stanowiska skarżącej, iż organ odwoławczy wydał decyzję z naruszeniem art. 7, 77 § 1, 80 i 107 § 3 k.p.a. Jak wskazano wyżej organ nie był zobowiązany do dokonywania ustaleń w zakresie oddziaływania planowanej inwestycji na środowisko, definiowania zagrożeń z tym związanych, prowadzenia badań i analizowania ich wyników, jak też ustalania najmniej ingerującego w środowisko przebiegu inwestycji, a także prawidłowego ze względu na wymogi przepisów prawa budowlanego sytuowania obiektów planowanego przedsięwzięcia. W ocenie sądu uzasadnienie decyzji spełnia wymogi określone w art. 107 § 3 k.p.a, gdyż wyjaśnia zarówno podstawę prawną decyzji, jak też faktyczną oraz w sposób wyczerpujący przedstawia stanowisko organu odwoławczego. Przytoczenie stanowisk i wskazań organów uzgadniających oraz wymogów określonych w decyzji środowiskowej związane było z ustaleniami faktycznymi w przedmiotowej sprawie i nie może stanowić podstawy do formułowania zarzutu nieprawidłowego uzasadnienia decyzji. Organ odniósł się w uzasadnieniu decyzji do zarzutów sformułowanych przez skarżącą w odwołaniu. Organ nie miał obowiązku ustosunkowywać się w uzasadnieniu decyzji do zarzutów sprecyzowanych w odwołaniu, które nie zostało skutecznie złożone. Sąd nie podzielił stanowiska skarżącej co do zarzutu naruszenia art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a wobec skierowania decyzji do podmiotów niebędących stronami. W ocenie sądu nie ma wątpliwości, że decyzja została skierowana do prawidłowego kręgu podmiotów, a więc tych które były stronami postępowania, wymienionych w rozdzielniku decyzji jako podmioty, które decyzję otrzymują. Poinformowanie o treści wydanej decyzji jednostek organizacyjnych gminy, bo tak należy określić sformułowanie "do wiadomości" nie wywołuje żadnych skutków prawnych i nie czyni tych podmiotów uczestnikami postępowania. Mając powyższe na uwadze sąd na podstawie art. 151 P.p.s.a orzekł jak w sentencji.