IV SA/Wa 986/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący – sędzia WSA Jakub Linkowski po rozpoznaniu w dniu 1 lutego 2007 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skarg J. R. i Z. R. na decyzję Głównego Geodety Kraju z dnia (...) stycznia 2006 r. nr (...) w przedmiocie udzielenia upomnienia geodecie postanawia odrzucić skargi. W dniu 12 kwietnia 2006 r. J. R. i Z. R. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargi na decyzję Głównego Geodety Kraju z dnia (...) stycznia 2006 r. nr (...) w przedmiocie udzielenia upomnienia geodecie uprawnionemu Z. K. wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jej wniesienia. Postanowieniem z dnia 16 listopada 2006 r. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie skarżących na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 czerwca 2006 r. o odrzuceniu wniosku skarżących o przywrócenie terminu do wniesienia skarg. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "ustawą", uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Stosownie do art. 50 § 2 ustawy uprawnionym do wniesienia skargi jest również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi. Jak wynika z wyżej przytoczonych przepisów w postępowaniu w sprawie sądowoadministracyjnej warunkiem uznania za skarżącego jest posiadanie interesu prawnego we wniesieniu skargi lub przyznanie przez szczególny przepis ustawy prawa do wniesienia skargi. W ocenie Sądu w niniejszej sprawie wnioskodawcy nie są skarżącymi w rozumieniu art. 50 § 1 ustawy, ponieważ nie mają interesu prawnego we wniesieniu skargi. Legitymacja do złożenia skargi została oparta na kryterium interesu prawnego, a to oznacza, że ze skargą może wystąpić podmiot, który wykaże związek pomiędzy chronionym przez przepisy prawa materialnego interesem prawnym a aktem lub czynnością organu administracji publicznej. Musi to być interes własny, indywidualny i wynikający z konkretnego przepisu prawa powszechnie obowiązującego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 czerwca 1996 r., sygn. akt II SA 74/96, ONSA 1997 nr 2, poz. 89). W orzecznictwie przyjmuje się, że mieć interes prawny to tyle, co wskazać przepis prawa uprawniający dany podmiot do wystąpienia z określonym żądaniem w stosunku do organu administracji publicznej. Osoba, która nie ma interesu prawnego nie może poszukiwać ochrony w postępowaniu sądowoadministracyjnym. W związku z powyższym stwierdzić należy, że skarżący nie mają interesu prawnego, aby wnieść skargę w niniejszej sprawie. Jak wynika bowiem z art. 46 ust. 2 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (t. j.: Dz. U. z 2005 r., nr 240, poz. 2027) w sprawach wymierzania sankcji określonych w art. 46 ust. 1 wyżej powołanej ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne orzeka, w drodze decyzji, Główny Geodeta Kraju na wniosek wojewódzkiego inspektora nadzoru geodezyjnego i kartograficznego. Orzeczona przez Głównego Geodetę Kraju sankcja dotyczy wyłącznie osoby wykonującej funkcje w dziedzinie geodezji i kartografii. Decyzja Głównego Geodety Kraju nie dotyczy innych osób – także tych, które powiadomiły wojewódzkiego inspektora nadzoru geodezyjnego i kartograficznego o nieprawidłowych ich zdaniem czynnościach geodety. Ponadto żaden szczególny przepis ustawy nie przyznaje tym osobom prawa do wniesienia skargi do sądu administracyjnego na decyzję Głównego Geodety Kraju w przedmiocie sankcji wobec geodety. W związku z powyższym skargi są niedopuszczalne i na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy podlegają odrzuceniu.