IV SA/Wa 987/10

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - Michał Sułkowski po rozpoznaniu w dniu 13 lipca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku E. R. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi E. R. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] kwietnia 2010 r. znak: [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania postanawia: przyznać E. R. prawo pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych. E. R. zwróciła się o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych. Z treści złożonego na urzędowym formularzu wniosku z dnia 5 lipca 2010 r. oraz pocztowych przekazów pieniężnych z marca i czerwca 2010 r. wynika, że skarżąca prowadzi gospodarstwo domowe wspólnie z mężem. Źródłami utrzymania dwuosobowej rodziny są emerytura E. R. w miesięcznej w wysokości 819,37 zł netto i świadczenie emerytalne jej męża w miesięcznej wysokości 616,72 zł netto. Wnioskodawczyni jest właścicielką domu o powierzchni 198 m2. Nie ma innych nieruchomości, wartościowych przedmiotów, oszczędności papierów wartościowych, ani innych zasobów pieniężnych. W myśl art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej powoływanej również jako ppsa, prawo pomocy przysługuje osobie fizycznej w zakresie częściowym - gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Podstawą oceny dopuszczalności przyznania prawa pomocy jest bowiem rzeczywista sytuacja materialna w gospodarstwie domowym osoby ubiegającej się o przyznanie takiego prawa. Miesięczny dochód uzyskiwany w dwuosobowym gospodarstwie domowym prowadzonym przez skarżącą wspólnie z mężem wynosi 1.436,09 zł, co daje 718,05 zł na jedną osobę. Biorąc pod uwagę aktualny poziom cen dóbr i usług niezbędnych do zaspokojenia elementarnych potrzeb życiowych, jak wyżywienie i ubranie, należy uznać, że dochód ten pozwala na zaspokojenie jedynie podstawowych potrzeb życiowych państwa R. Mając przy tym na względzie, że skarżąca nie posiada jakichkolwiek oszczędności i wartościowych przedmiotów należy stwierdzić, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku w koniecznym utrzymaniu siebie i męża. Takie ustalenie obliguje z kolei do przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie, to jest do zwolnienia skarżącej od kosztów sądowych. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 i art. 258 § 2 pkt 7 ppsa, należało orzec jak w postanowieniu.