IV SA/Wa 987/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca: Sędzia WSA Joanna Borkowska Sędziowie: Sędzia WSA Anita Wielopolska Sędzia del. SO Aleksandra Westra (sprawozdawca) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 5 lipca 2017 r. sprawy ze skargi F. F. B. z siedzibą w [...] na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] stycznia 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności postępowania oddala skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] postanowieniem z dnia [...] styczna 2017r., działając na podstawie art. 138 par. 1 pkt. 1 w związku z art. 127 par. 3 Kodeksu postępowania administracyjnego utrzymało w mocy postanowienie własne [...] z dnia [...] grudnia 2016r. odmawiające wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności postanowienia Wójta Gminy [...] nr [...] z dnia [...] maja 2016r. w przedmiocie zajęcia stanowiska, że realizacja planowanego przedsięwzięcia przebiega etapowo oraz że aktualne są warunki realizacji przedsięwzięcia określone w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Powyższe postanowienie zostało wydane w następującym stanie faktycznym. Postanowieniem z dnia [...] maja 2016r. nr [...] Wójt Gminy [...] zajął stanowisko, ze realizacja planowanego przedsięwzięcia pod nazwą "[...]" przebiega etapowo oraz że aktualne są warunki realizacji przedsięwzięcia określone w decyzji z dnia [...].09.2010r. nr [...] o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia W dniu 28 października 2016r. do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] wpłynął wniosek Fundacji [...] o wszczęcie postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności wskazanego powyżej postanowienia Wójta Gminy [...] z dnia [...] maja 2016 r. oraz o dopuszczenie do udziału w postępowaniu. Jako podstawę prawną wniosku wskazała art. 31 § 1 w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. Fundacja wskazywała, że ww. postanowienie narusza art. 72 ust. 4 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko poprzez wydanie postanowienia pomimo złożenia wniosku po upływie terminu określonego w art. 72 ust.4 u.o.o.ś. w brzmieniu sprzed zmiany dokonanej ustawa z dnia 24 lipca 2015 r., co stanowi rażące naruszenie prawa; wydanie postanowienia pomimo niezaistnienia przesłanki aktualności warunków realizacji przedsięwzięcia określonych w decyzji Wójta Gminy [...] z [...].09.2010 r. w związku z niezgodnością ze standardem emisyjnym pyłu, określonym w rozporządzeniu z dnia 4 listopada 2014 r. w sprawie standardów emisyjnych dla niektórych rodzajów instalacji, źródeł spalania paliw oraz urządzeń spalania i współspalania odpadów oraz niezgodność z zapisami uchwały Prezesa Rady Ministrów z 22 lutego 2011 r. Plan gospodarowania wodami na obszaru dorzecza Wisły, co stanowi rażące naruszenie prawa; wydanie postanowienia pomimo niezaistnienia przesłanki etapowej realizacji przedsięwzięcia, w szczególności mając na względzie, że realizacja przedsięwzięcia na mocy decyzji zarządu E. S.A. z dnia [...] września 2012 r. była wstrzymana do maja 2016 r., co stanowi rażące naruszenie prawa. Legitymację do wystąpienia z przedmiotowym wnioskiem Fundacja wywodziła z art. 31 § 1 K.p.a, przy czym podkreślała, że fundacja jest organizacją społeczną w rozumieniu przepisów Prawa w postępowaniu przed sądami administracyjnymi, a więc przysługują jej prawa zagwarantowane organizacjom społecznym. Jak podawała, przesłankami warunkującymi dopuszczalność żądania organizacji społecznej są: zbieżność celów statutowych organizacji społecznej z przedmiotem postępowania oraz zrealizowanie interesu społecznego. Głównym celem statutowym Fundacji jest ochrona przyrody, krajobrazu oraz środowiska naturalnego. Niepodważalnie budowa dużej mocy elektrowni konwencjonalnej, opalanej węglem, która w znacznym stopniu będzie ingerować w środowisko naturalne poprzez emisje spalin, w tym C02, jak również emisje zanieczyszczeń da wody i gleby, wytwarzanie odpadów, będzie negatywnie wpływać na poszczególne elementy środowiska: klimat, powietrze, glebę, wody, zdrowie ludzi, jak również na krajobraz. W związku z powyższym cele statutowe Fundacji uzasadniają, jej zdaniem, udział w postępowaniu dotyczącym tej instalacji. Interes społeczny wyraża się zaś tym, że Fundacja działa w interesie ogółu społeczeństwa tj. zakresie ochrony środowiska, dysponuje pomocą ekspertów z różnych dziedzin związanych z ochroną środowiska oraz posiada doświadczenie w występowaniu w podobnych sprawach. Ponadto, Fundacja szczegółowo zapoznała się z dotychczasowym przebiegiem procesu inwestycyjnego, w szczególności z aktami postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, w tym z rzeczoną decyzją, treścią raportu oddziaływania na środowisko oraz uzgodnieniem z RDOS, a tym samym posiada wiedzę merytoryczną oraz rozeznanie w sprawie uzasadniające jej udział w postępowaniu. Fundacja podnosiła, że prowadzenie instalacji będącej przedmiotem zaskarżonego postanowienia może powodować znaczne zanieczyszczenie poszczególnych elementów przyrodniczych albo środowiska jako całości. Przedmiotowa instalacja będzie bowiem elektrownią konwencjonalną o mocy 1000 MW, co plasuje ją w gronie największych obiektów energetycznych w Polsce. Obiekty elektrowni będą położone w rejonie o znaczących walorach przyrodniczych, w bezpośrednim sąsiedztwie obszaru Natura 2000 [...], w pobliżu obszaru Natura 2000 [...] oraz szeregu innych obszarów chronionych. W interesie społecznym jest, aby negatywne oddziaływanie planowanej instalacji na środowisko, a w szczególności na położone w pobliżu obszary chronione, było w najmniejszym stopniu zminimalizowane. Sam fakt niezgodności warunków określonych w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, podtrzymanej zaskarżonym postanowieniem, z obowiązującymi standardami emisyjnymi, wskazuje na interes społeczny we wszczęciu postępowania zgodnie z wnioskiem Fundacji. W dalszej części swojego wystąpienia Fundacja uzasadniała twierdzenia dotyczące występujących, jej zdaniem, w przedmiotowej sprawie wad kwalifikowanych. Jak podawała, decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach na realizację przedmiotowego przedsięwzięcia stała się ostateczna dnia 15 listopada 2010 r. Zgodnie z obowiązującym wówczas art. 72 ust. 3 i 4 u.o.o.ś, złożenie wniosku o wydanie decyzji, o których mowa w art. 12 ust. 1 ustawy, powinno nastąpić w terminie 4 lat od dnia, w którym decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach stała się ostateczna, zaś termin ten ulegał przedłużeniu do 6 lat, w przypadku zajęcia przez właściwy organ stanowiska w przedmiocie etapowej realizacji przedsięwzięcia i braku zmian warunków określonych w decyzji. Tym samym termin do złożenia wniosku, o którym mowa w art. 72 ust. 4 u.o.o.ś upłynął 4 lata po dniu, w którym decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach stała się ostateczna - tj. dnia 15 listopada 2014r. W ocenie Fundacji, późniejsze nowelizacje (wprowadzone w życie ustawą z dnia 24 lipca 2015 r.), wydłużające te okresy odpowiednio do 6 i 10 lat, nie mogły skutkować przywróceniem terminu, w przeciwnym razie oznaczałoby to dopuszczenie przywrócenia do obrotu prawnego zdezaktualizowanej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Najistotniejszą przesłanką wydania kwestionowanego postanowienia, jest obok etapowej realizacji inwestycji - aktualność warunków określonych w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Fundacja wskazywała, że w pkt III decyzji zawarto wymagania dotyczące ochrony środowiska konieczne do uwzględnienia w projekcie budowlanym - w projekcie budowlanym należy uwzględnić zaopatrzenie jednostki produkcyjnej w elektrofiltry zapewniające na wylocie poziom zapylenia < 50 mg/m3u. Tak określony warunek jest dziś nieaktualny, gdyż obecna norma emisji pyłu dla źródeł o nominalnej mocy cieplnej powyżej 300 MW (nominalna moc cieplna jednego bloku Elektrowni [...] wynosić ma ok. 2151 MW) wynosi 10 mg/m3u. Toteż Wójt Gminy [...] nie mógł stwierdzić, że warunki określone w decyzji środowiskowej są aktualne. Zgodnie z decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach, eksploatacja Elektrowni [...] będzie się wiązać z odprowadzaniem znacznej ilości ścieków technologicznych do rzeki [...]. Ponadto, eksploatacja instalacji będzie się wiązać z poborem 12142031 Mg/rok wody. Tymczasem 21 czerwca 2011 r. weszła w życie uchwała Prezesa Rady Ministrów z dnia 22 lutego 2011 r. Plan gospodarowania wodami na obszarze dorzecza Wisły. Zgodnie z jej zapisami jednolite części wód rzecznych, na które oddziaływać może planowana inwestycja, tj. Narew od Pisy do Omulwi, Narew od Omulwi do Różu oraz Narew od Różu do zbiornika Dębe, charakteryzuje zły stan wód oraz zagrożenie nieosiągnięcia celów środowiskowych. Zgodnie zaś z art. 81 ust. 3 u.o.o.ś jeżeli z oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wynika, że przedsięwzięcie może spowodować nieosiągnięcie celów środowiskowych zawartych w planie gospodarowania wodami na obszarze dorzecza, organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach odmawia zgody na realizację przedsięwzięcia, o ile nie zachodzą przesłanki o których mowa w art. 38j ustawy Prawo wodne, a takie zdaniem Fundacji nie zachodzą. Wobec powyższego decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach nie może zostać uznana za aktualną. Fundacja podnosiła także zarzut, braku etapowej realizacji przedsięwzięcia wskazując na okoliczność, że decyzją Zarządu E. S.A. z dnia [...] września 2012r. wstrzymano realizację inwestycji, co wynikało m.in. z postanowień wieloletniego Programu Inwestycji Strategicznych grupy [...]. Decyzja o wstrzymaniu budowy została uchylona przez zarząd E. S.A. w maju 2016 r. Tym samym przez okres niemal 4 lat inwestycja w ogóle nie była realizowana. Wobec powyższego Fundacja uznała, że nie została spełniona przesłanka etapowej realizacji przedsięwzięcia, zaś wydanie pomimo to zaskarżonego postanowienia stanowi rażące naruszenia prawa. W dniu 14 listopada br. do tut. Kolegium wpłynęło pismo inwestora E. S.A. ustosunkowujące się do podniesionych przez Fundację zarzutów. Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2016r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...][...]r. na podstawie art. 31 par. 2 w związku z art. 5 par. 2 pkt. 5, art. 31 par. 1 i 3 , art. 124, art. 126, art. 127 par. 3 , art. 141, art. 144, art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego odmówiło wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności wydanego przez Wójta Gminy [...] postanowienia z dnia [...] maja 2016r. nr [...]. W uzasadnieniu wskazano, że stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji administracyjnej (postanowienia) jest instytucją procesową umożliwiającą wyeliminowanie z obrotu prawnego rozstrzygnięcia dotkniętego co najmniej jedną z kwalifikowanych wadliwości procesowych, wyliczonych enumeratywnie w art. 156 § 1 Kpa. Jednakże w pierwszej kolejności organ właściwy do stwierdzenia nieważności decyzji jest obowiązany do zbadania, czy wszczęcie takiego postępowania jest w ogóle dopuszczalne, czy zachodzą przesłanki formalnoprawne, warunkujące jego dopuszczalność. Kolegium powołując się na art. 31 § 1-3 Kodeksu postępowania administracyjnego uznało, że między celami statutowymi Skarżącej, a materialnoprawnym przedmiotem sprawy musi zachodzić prawny związek w tym znaczeniu, że cele statutowe tej organizacji mogą mieć wpływ na sposób załatwienia sprawy, w szczególności na treść rozstrzygnięcia sprawy. Wskazano, że treść konkretnych postanowień zawartych w regulaminie/statucie nie może być interpretowana w sposób rozszerzający, skoro udział organizacji społecznej w postępowaniu na prawach strony stanowi wyjątek od zasady, że mogą w nim uczestniczyć wyłącznie podmioty mające w tym interes prawny, a przyznanie uprawnień strony dodatkowemu podmiotowi ma istotny wpływ na zakres praw i obowiązków faktycznych stron postępowania, zmieniając w sposób istotny układ ich praw procesowych. Statutowa działalność, na którą powołuje się organizacja społeczna dla uzasadnienia żądania dopuszczenia do udziału w postępowaniu w sprawie dotyczącej innej osoby, powinna dotyczyć zasadniczych kierunków działalności tej organizacji. Zakres tej działalności winien być odpowiednio skonkretyzowany, aby możliwe było uchwycenie rzeczywistego i bezpośredniego związku pomiędzy tak pojmowanymi celami statutowymi organizacji, a postępowaniem, wszczęcia którego organizacja oczekuje. Kolegium po przeanalizowaniu dołączonego do wniosku o wszczęcie postępowania w sprawie Statutu Fundacji [...], wskazało, że jak wynika ze Statutu, nadrzędnym celem Działania Fundacji jest wolne społeczeństwo, które umożliwia każdemu dążenie do osobistego szczęścia ze świadomością odpowiedzialności za sprawy publiczne, nie wyłączając z nich stanu planety Ziemi. Misja Fundacji polega na działaniu - przede wszystkim za pomocą instrumentów i środków prawnych - w celu wspierania, umacniania i ochrony praw człowieka. Wśród tych praw niezastąpione miejsce należy przyznać prawu na odpowiednie środowisko naturalne, pozostające w ścisłym związku z prawem do życia. Fundacja wspiera, przede wszystkim za pośrednictwem instrumentów i środków prawnych podmioty, które dążą do ochrony swoich praw i jednocześnie interesu publicznego. Celami stowarzyszenia są zaś: ochrona przyrody, krajobrazu oraz środowiska naturalnego jako główny cel Fundacji; wspieranie, promowanie i propagowanie ochrony środowiska naturalnego, ochrony praw człowieka oraz praw konsumentów, ochrony przed dyskryminacją i innych interesów publicznych; podejmowanie starań na rzecz realizacji zasad demokratycznego państwa prawa, przejrzystości w życiu publicznym, społecznej kontroli nad instytucjami zaufania publicznego oraz przeciwdziałaniu patologiom życia publicznego i społecznego; wspieranie szerokiego uczestnictwa społeczeństwa w postępowaniach dotyczących ochrony środowiska naturalnego, zabytków natury, praw człowieka jak i innych interesów publicznych; propagowanie i wspieranie zasad społeczeństwa obywatelskiego; analiza, komentowanie i propagowanie prawa ochrony środowiska naturalnego wśród polskich organizacji ekologicznych, publiczności laickiej i fachowej; świadczenie bezpłatnej pomocy informacyjnej i doradczej organizacjom pozarządowym, obywatelom i gminom; kształcenie, wychowywanie i szerzenie oświaty w zakresie ochrony środowiska naturalnego. Kolegium uznało, że tak szeroko i ogólnikowo sformułowany w Statucie przedmiot działalności i cele Fundacji, nie dają dostatecznych podstaw do uznania, że spełniony został wymóg zgodności żądania dopuszczenia do udziału w postępowaniu z celami statutowymi tej organizacji w postępowaniu prowadzonym na podstawie art. 74 ust. 4, 4a ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Wskazano, że przepisy tam zawarte stanowią, iż złożenie wniosku o wydanie decyzji łub dokonanie zgłoszenia, o których mowa w art. 72 ust. 1 i 4a tej ustawy (np. decyzji o pozwoleniu na budowę, zgłoszenia budowy lub wykonania robót budowlanych), może nastąpić w terminie 10 lat od dnia, w którym decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach stała się ostateczna, o ile strona, która złożyła wniosek o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, lub podmiot, na który została przeniesiona ta decyzja, otrzymali, przed upływem terminu, o którym mowa w ust. 3 (tj. 6 lat od dnia, w którym decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach stała się ostateczna) od organu, który wydał decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach, stanowisko, że realizacja planowanego przedsięwzięcia przebiega etapowo oraz że aktualne są warunki realizacji przedsięwzięcia określone w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach lub postanowieniu, o którym mowa w art. 90 ust. 1, jeżeli było wydane. Kolegium uznało, że postępowanie prowadzone w tym zakresie nie zmierza zatem, co do zasady, do przeprowadzenia oceny wpływu przedsięwzięcia na środowisko, ustalenia i określenia warunków, działań minimalizujących jej wpływ na środowisko naturalne, a w istocie dotyczy zagadnień natury formalno-prawnej - ustalenia przebiegu realizacji inwestycji i możliwości realizacji warunków wynikających z decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach z uwzględnieniem zmian prawnych, czy aktualnego stanu środowiska. Nadto wskazano, że uzyskanie postanowienia którego wniosek Fundacji dotyczy, stanowi jeden z niezbędnych elementów zmierzających do realizacji przedsięwzięcia, jednak nie daje podstaw prawnych do podjęcia konkretnych działań mogących ingerować w środowisko, a jedynie daje prawną podstawę do skutecznego ubiegania się o kolejne zezwolenia/decyzje. W konsekwencji Kolegium uznało, że sprawa dotycząca wydania postanowienia w przedmiocie zajęcia stanowiska, że realizacja planowanego przedsięwzięcia pod nazwą "[...]" przebiega etapowo oraz że aktualne są warunki realizacji przedsięwzięcia określone w decyzji z dnia [...].09.2010 r., nr [...] o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, nie pozostaje w wymaganym, bezpośrednim związku z tak określonym zakresem statutowej działalności Fundacji. Ponadto Kolegium uznało, że uczestnictwo organizacji społecznej nie jest także uzasadnione interesem społecznym. Kolegium podkreśliło, że udział organizacji społecznej jako podmiotu na prawach strony w postępowaniu administracyjnym nie może służyć partykularnym interesom samej organizacji społecznej, lecz musi odpowiadać wymaganiom racjonalnie pojmowanej kontroli społecznej nad postępowaniem administracyjnym w sprawach indywidualnych i działaniem w nim organów administracyjnych. Wskazało, że interes społeczny nie przemawia za wszczęciem postępowania na wniosek Fundacji z uwagi na wskazywaną przez nie merytoryczną wiedzę i doświadczenie, podczas gdy w tym względzie poprzestano na gołosłownym stwierdzeniu, nie wskazując czy to na konkretne osiągnięcia Fundacji bądź jego członków na tym polu, czy też posiadanie przez tych ostatnich przydatnej w prowadzonym postępowaniu wiedzy. Wskazano również, że Fundacja wystąpiła z żądaniem w sprawie tyczącej się zajęcia stanowiska, że realizacja planowanego przedsięwzięcia przebiega etapowo oraz że aktualne są warunki realizacji przedsięwzięcia określone w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, w takcie prowadzenia którego, a także po jego zakończeniu na etapie I- instancyjnym, nie wpływały żadne sprzeciwy lokalnej społeczności. Zawiadomienie o wszczęciu postępowania w sprawie, jak i wydaniu postanowienia były podawane do publicznej wiadomości. Kolegium wskazało również, że w sytuacji, gdy żądanie dotyczy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej, organizacja społeczna winna uprawdopodobnić zaistnienie przesłanki nieważności. Wykazania wymaga związek żądania z celami statutowymi organizacji oraz istnienie interesu społecznego przemawiającego za uczynieniem zadość temu żądaniu. Kolegium uznało, że nie można przyjąć, że w każdej sytuacji w interesie społecznym leży uruchamianie trybu nadzwyczajnego postępowania administracyjnego na skutek inicjatywy organizacji społecznej, a co za tym idzie, wkraczanie bez ważnego powodu w sferę indywidualnie ukształtowanych w drodze decyzji praw i obowiązków określonego podmiotu. Wystąpienie z żądaniem wszczęcia postępowania w sprawie zakończonej wydaniem postanowienia ostatecznej wymaga wykazania przez organizację społeczną istnienia interesu społecznego odpowiadającego racjonalnie pojmowanej kontroli społecznej nad postępowaniem administracyjnym w sprawach indywidualnych, gdy interes społeczny wyraźnie dominuje nad interesem indywidualnym ukształtowanym w wyniku wydanej decyzji administracyjnej. Upatrywanie interesu społecznego przemawiającego za wszczęciem postępowania w trybie nadzwyczajnym tylko w okoliczności, że decyzji administracyjnej można postawić zarzut naruszenia prawa, jest w ocenie Kolegium nie do zaakceptowania, zwłaszcza że w fazie wszczęcia postępowania nie podlegają badaniu przesłanki istotne w stadium rozpoznawczym, uzasadniające określone rozstrzygnięcie sprawy co do istoty. Nieuzasadnione było również w ocenie Kolegium wywodzenie interesu społecznego do udziału Fundacji w przedmiotowym postępowaniu (jego wszczęcia) z charakteru przedmiotowej inwestycji. Sam fakt, że przedmiotowa instalacja posiada kwalifikowany status dużej instalacji przemysłowej nie konstytuuje w żadnym razie interesu społecznego przemawiającego za uznaniem wniosku Fundacji za uzasadniony. Wskazano, że inne przepisy przewidują udział organizacji ekologicznych w ściśle określonych postępowaniach dotyczących określenia uwarunkowań środowiskowych, w ramach których przeprowadza się ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, umożliwiając zgłoszenie się organizacji i udział w postępowaniu w charakterze strony. Kolegium za niezasadne uznało twierdzenie, jakoby w interesie społecznym jest wszczęcie postępowania w sprawie, bowiem w przeciwnym wypadku może dojść do realizacji inwestycji powodującej znaczne zanieczyszczenie poszczególnych elementów przyrodniczych albo środowiska jako całości albowiem konkretyzacja poszczególnych warunków, przy spełnieniu których będzie możliwe zrealizowanie inwestycji, następuje na kolejnych postępowaniach, prowadzonymi innymi organami. Kolegium odniosło się do treści decyzji Wójta Gminy [...] z dnia [...].09.2010 r. o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia pod nazwą "[...]"—a w szczególności, do wskazywanego przez Fundację pkt III.6.a zobowiązującego do uwzględniania w projekcie budowlanym zaopatrzenia jednostki produkcyjnej w elektrofiltry zapewniające na wylocie poziom zapylenia poniżej 50 mg/m3u. Warunkiem tym zakreślono jedynie górną granicę, z czego nie wynika brak możliwości zastosowania elektrofiltrów spełniających obecnie obowiązujące wymogi normy. Wskazano, że określenie dopuszczalnych poziomów wprowadzania pyłów do powietrza przy eksploatacji instalacji następuje na dalszych etapach realizacji przedsięwzięcia, przy uzyskiwaniu wydawanego w oparciu o zapisy ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 672 z późn. zm.) odrębnego pozwolenia na wprowadzanie do środowiska substancji lub energii tj. pozwolenia na wprowadzanie gazów lub pyłów do powietrza bądź pozwolenia zintegrowanego. Kolegium uznało, że w przedmiotowej sprawie interesu społecznego należy upatrywać raczej w jak najszybszej realizacji przedsięwzięcia przez inwestora, które w bezpośredni sposób przyczyni się do spadku bezrobocia w regionie. Aktywizacja zawodowa osób, zapewnienie im oraz ich rodzinom źródła utrzymania poprawi społeczną i ekonomiczną jakość ich życia, co niewątpliwie leży w interesie lokalnej społeczności. Działalność Fundacji nie jest nakierowana na realizowanie takiego interesu społecznego, który występuje w przedmiotowej sprawie. Motywem działania stowarzyszenia jest ochrona innych wartości, tj. szeroko rozumiana ochrona środowiska i przyrody, które nie są zagrożone na tym etapie postępowania, bądź też podlegały/podlegać będą ochronie na innych etapach realizacji inwestycji. W konkluzji Kolegium uznało, że po stronie Fundacji [...], brak jest także interesu społecznego, którego równoczesne spełnienie jest konieczne do skuteczności żądania wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności postanowienia Wójta Gminy [...] z dnia [...] maja 2016 r., w przedmiocie zajęcia stanowiska, że realizacja planowanego przedsięwzięcia przebiega etapowo oraz że aktualne są warunki realizacji przedsięwzięcia określone w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Wnioskiem z dnia [...].12.2016r. Fundacja wniosła o ponowne rozpoznanie sprawy, zarzucając naruszenie art. 7 w zw. z art. 77 k.p.a. i art. 31 par. 1 k.p.a. oraz art. 8 k.p.a. wnosząc o zmianę zaskarżonego postanowienia i wszczęcie postępowania zgodnie z wnioskiem Fundacji. W uzasadnieniu Skarżącą zarzuciła, że Organ w sposób dowolny przyjął, że Skarżąca nie jest legitymowana do złożenia wniosku o wszczęcie postępowania ze względu na niezgodność celów statutowych oraz brak interesu społecznego choć działanie na rzecz ochrony środowiska zawsze leży w interesie społecznym. Skarżąca wskazała, że przedmiot postępowania określony w art. 72 ust. 4 u.o.o.ś. nie rozstrzyga wyłącznie kwestii formalno-prawnych, a postanowienie wydawane w tym trybie dotyczy sfery środowiska i jego ochrony, i wydawane jest przy uwzględnieniu informacji na temat stanu środowiska i możliwości realizacji warunków wynikających z decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Skarżąca wskazała, że realizacja tak dużego przedsięwzięcia wpłynie na pogorszenie stanu środowiska na znacznym obszarze i na zdrowie publiczne, zarzuciła Organowi przyznanie prymatu interesowi ekonomicznemu nad interesem wynikającym z potrzeby ochrony środowiska. Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2017r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie. Samorządowe Kolegium Odwoławcze rozpatrując ponownie sprawę nie znalazło podstaw do zmiany swego stanowiska zawartego w postanowieniu o odmowie wszczęcia postępowania. Kolegium uznało, że wszystkie zgłoszone zarzuty zostały dokładnie i szczegółowo opisane w uzasadnieniu postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania, w szczególności niezasadne są zarzuty naruszenia art. 7, 77 i art. 31 §. 1 k.p.a i art. 8 k.p.a. podnoszone we wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy, albowiem szczegółowo odniesiono się do wszystkich kwestii w treści uzasadnienia. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy uznało, że brak jest podstaw do wszczęcia w sprawie stwierdzenia nieważności i postanowienia Wójta Gminy [...] nr [...] z dnia [...] maja 2016 r. w przedmiocie zajęcia stanowiska, że realizacja planowanego przedsięwzięcia przebiega etapowo oraz że aktualne są warunki realizacji przedsięwzięcia określone w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Skargę na powyższe postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła Fundacja [...], zarzucając naruszenie: 1) art. 72 ust. 4 ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko, które miało istotny wpływ na wynik sprawy poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że postępowanie prowadzone na podstawie tego przepisu nie dotyczy ochrony środowiska, a jedynie kwestii formalno-prawnych, które nie mają wpływu na środowisko 2) art. 31 par. 1 w zw. z art. 7 i art. 77 k.p.a., które miało istotny wpływ na wynik sprawy poprzez przyjęcie, że Fundacja nie jest legitymowana do złożenia wniosku o wszczęcie postępowania ze względu na niezgodność jej celów statutowych z przedmiotem postępowania oraz brak interesu społecznego 3) naruszenie art. 7, 77 i 107 par. 3 w zw. z art. 8 k.p.a. które miało istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez wydanie postanowienia w oparciu o stronnicze przesłanki, a w konsekwencji naruszenie zasady pogłębiania zaufania do władzy publicznej 4) naruszenie art. 15 w zw. z art. 127 par. 3 k.p.a. i art. 107 par. 3 k.p.a. które miało istotny wpływ na wynik sprawy poprzez niedokonanie ponownego rozpatrzenie sprawy i poprzestanie na powtórzeniu postanowienia wydanego w I instancji, a tym samym nierozpoznanie sprawy co do istoty oraz nieustosunkowanie się w sposób merytoryczny do zarzutów podniesionych we wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia Zarzucając powyższe, na podstawie art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a) i c) p.p.s.a., wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz o zasądzenie od organu na rzecz skarżącej kosztów postępowania sądowego wraz z kosztami zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi skarżąca m.in. wskazała, że organ rozpatrując zagadnienie zgodności celów statutowych z przedmiotem postępowania dokonał nieprawidłowej wykładni art. 72 ust. 4 u.o.o.ś. i uznał, że postępowanie prowadzone na podstawie tego przepisu nie dotyczy ochrony środowiska, lecz jedynie zagadnień formalno-prawnych. Organ nie uwzględnił, że przedłużenie obowiązywania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach może mieć miejsce tylko wówczas, gdy pozostaje ona aktualna na gruncie prawnym i faktycznym, a więc gdyby decyzja o tej samej treści mogła zostać ponownie wydana. Tym samym postanowienie o etapowej realizacji przedsięwzięcia ma status nieomal równorzędny z decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach, jest poprzedzone analizą kwestii środowiskowych i prawno-środowiskowych oraz niesie za sobą skutki w środowisku naturalnym. Podczas wydawania postanowienia o etapowej realizacji kluczowa jest analiza zgodności decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach z aktualnym planem gospodarowania wodami na obszarze dorzecza, a w przedmiotowej sprawie taka zgodność nie zachodzi, ponieważ decyzja wydana została przed wejściem w życie planu gospodarowania wodami na obszarze dorzecza i nie uwzględnia jego postanowień. Jednocześnie, analizując treść statutu Skarżącej organ w sposób dowolny i nieuzasadniony uznał, że cele statutowe Skarżącej opisane są zbyt szeroko i ogólnikowo, aby dawać dostateczną podstawę do uznania, że spełniony został wymóg zgodności żądania Skarżącej z jej celami statutowymi. W odniesieniu do interesu społecznego Skarżąca wskazała, że ochrona środowiska naturalnego jest jedną z najistotniejszych wartości zarówno na gruncie społecznym, jak i prawnym, a eksploatacja dużego bloku energetycznego opalanego węglem wiąże się z emisją znacznych ilości substancji, które są powszechnie uznawane za szkodliwe dla zdrowia i życia, m. in. pyłów zawieszonych, tlenków siarki i tlenków azotu, metali ciężkich i celem postępowania, o którego wszczęcie wnosiła Skarżąca, byłaby ocena legalności postanowienia umożliwiającego realizację inwestycji, która w sposób znaczący oddziaływać będzie na środowisko naturalne, jak i na zdrowie ludzi. Skarżąca wskazała, że uzyskała pełną wiedzę na temat przebiegu całego postępowania w przedmiocie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, dysponuje pomocą ekspertów oraz zatrudnia radców prawnych specjalizujących się w prawie ochrony środowiska i wszczęcie postępowania na wniosek Skarżącej oraz dopuszczenie jej do udziału w tym postępowaniu wpłynie na lepsze wyjaśnienie sprawy. Skarżąca zarzuciła, że w wypadku kwestionowania twierdzeń Skarżącej, m. in. w zakresie posiadanych przez nią kwalifikacji, organ winien zwrócić się do niej o odpowiednie uzupełnienie wniosku zgodnie z 7 i 77 k.p.a. Skarżąca zarzuciła, że Organ przyznał priorytet czynnikom ekonomicznym, nad czynnikami środowiskowymi i zdrowotnymi i powyższe nie zostało przez Organ należycie uzasadnione, a decyzja nie została poprzedzona kompleksowym zbadaniem stanu faktycznego. Organ bezpodstawnie, w sposób dowolny uznał, że interes społeczny przejawia się wyłącznie w sferze ekonomicznej (i to w odniesieniu do wyłącznie jednej grupy - osób bezrobotnych), zaś ochrona środowiska, a nawet ochrona zdrowia publicznego, nie leży w tym interesie, opowiadając się w sposób nieobiektywny po jednej stronie. Skarżąca zarzuciła również, że w zaskarżonym postanowieniu Organ poprzestał na przytoczeniu okoliczności wydania decyzji w I instancji oraz jej treści oraz poza lakonicznym stwierdzeniem, że zarzuty Skarżącej są nieuzasadnione Organ w żaden sposób się do nich nie ustosunkował, a treść uzasadnienia skarżonego postanowienia wskazuje, że Organ w ogóle nie dokonał ponownego rozpatrzenia sprawy i nie zbadał jej co do istoty. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] podtrzymało swoje stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu. W odniesieniu do zarzutu dotyczącego odstąpienia przez Kolegium od rozpoznania sprawy w drugiej instancji wskazało, że w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy dokonało analizy zgromadzonego materiału dowodowego w świetle zarzutów przedstawionych przez Skarżącą i stwierdziło, że brak jest podstaw do zmiany stanowiska w sprawie. Zarzuty podniesione we wniosku o ponowne rozparzenie sprawy były powtórzeniem tych, które zawarte były we wniosku o wszczęcie postępowania. Skoro zatem Kolegium w całości podtrzymało swoje stanowisko zawarte w postanowieniu wydanym w pierwszej instancji, a które zostało szczegółowo przedstawione w uzasadnieniu tego postanowienia odstąpiono od powtórzenia jego uzasadnienia w postanowieniu wydanym w drugiej instancji, co nie oznacza, że Kolegium nie rozpatrzyło sprawy ponownie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Rozpoznając skargę Sąd ocenia, czy zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 134 ww. ustawy, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Trzeba też nadmienić, że w myśl art. 119 pkt 3 P.p.s.a. ustawodawca nie uzależnił możliwości rozpoznania przez Sąd sprawy w trybie uproszczonym od zgody pozostałych stron postępowania, czy też od zgody organu (por. a contrario art. 119 pkt 2 P.p.s.a.). Mając zatem na uwadze, że stan niniejszej sprawy jest dostatecznie wyjaśniony i jednoznaczny, Sąd nie stwierdził potrzeby skierowania jej do rozpoznania na rozprawie. Przeciwnie ustalił, że zachodzi możliwość rozpoznania jej w trybie uproszczonym, zwłaszcza że art. 119 pkt 3 P.p.s.a. nie zawiera żadnych warunków wstępnych skierowania tego typu sprawy do postępowania uproszczonego. Z tego względu, w myśl art. 120 P.p.s.a., sprawa rozpoznana została w tym trybie na posiedzeniu niejawnym, w składzie 3 sędziów. Skład orzekający w niniejszej sprawie, dokonując kontroli legalności zaskarżonego postanowienia - w oparciu o powołane przepisy i w granicach sprawy - doszedł do przekonania, że wniesiona skarga nie jest zasadna. Podniesione w niej argumenty w zasadniczym zakresie nie zasługiwały na uwzględnienie, a Sąd działając z urzędu nie dostrzegł takich uchybień postanowienia, które mogłyby prowadzić do jego uchylenia. W dniu [...] maja 2016 r. Wójt Gminy [...], na wniosek spółki E. SA, wydał postanowienie znak [...] w przedmiocie przedstawienia stanowiska, że realizacja przedsięwzięcia przebiega etapowo oraz że aktualne są warunki określone w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia w trybie art. 72 ust. 4 ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko. Skarżąca Fundacja [...] domagała się wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności w/wym. postanowienia na podstawie art. 156 § 1 ust 2 k.p.a. i dopuszczenia od udziału w postępowaniu na podstawie art. 31 § 1 k.p.a. Organ prawidłowo uznał, że brak jest podstaw do wszczęcia postępowania nieważnościowego w sprawie. Na podstawie art. 31 § 1 k.p.a organizacja społeczna nieposiadająca legitymacji procesowej strony postępowania może domagać się wszczęcia postępowania administracyjnego lub dopuszczenia do postępowania jeżeli jest to uzasadnione celami statutowymi tej organizacji i gdy przemawia za tym interes społeczny, przy czym przesłanki te muszą być spełnione łącznie. Niewątpliwie Skarżąca jest organizacją społeczną, natomiast Samorządowe Kolegium Odwoławcze uznało, że analiza Statutu Fundacji nie pozwala na przyjęcie, że przedmiot sprawy prowadzonej w trybie art. 72 ust. 4 ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko jest w przedmiotowym ścisłym związku z celami statutowymi Skarżącej. Zdaniem Sądu zasadny jest zarzut naruszenia art. 74 ust. 4 ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko polegający na nieprawidłowej wykładni i przyjęciu, że postępowanie prowadzone na podstawie tego przepisu nie dotyczy kwestii ochrony środowiska, a jedynie kwestii formalno-prawnych, które nie mają wpływu na środowisko, jak również zasadny jest zarzut naruszenia art. 31 § 1 k.p.a. poprzez przyjęcie, że Fundacja nie jest legitymowana do złożenia wniosku o wszczęcie postępowania ze względu na niezgodność jej celów statutowych z przedmiotem postępowania. Naruszenia powyższe nie miały jednak istotnego wpływu na wynik sprawy. Zgonie z art. 72 ust. 4 ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko zajęcie stanowiska, że realizacja planowanego przedsięwzięcia przebiega etapowo oraz że aktualne są warunki realizacji przedsięwzięcia określone w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach następuje w formie postanowienia uwzględniającego informacje na temat stanu środowiska i możliwości realizacji warunków wynikających z decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Wskazać należy, że celem postępowania o uzyskanie stanowiska co do możliwości przedłużenia terminu wykorzystania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach nie jest ponowne przeprowadzenie kontroli zgodności realizacji inwestycji ze środowiskowymi uwarunkowaniami, ale potwierdzenie możliwości realizacji na ściśle określonych warunkach, wynikających z decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, poszczególnych etapów inwestycji i że aktualne pozostają warunki określone w decyzji środowiskowej. Z uwagi na powyższe wywody skarżącej w uzasadnieniu skargi dotyczące statusu postanowienia wydanego w tym trybie a decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, są chybione. Na podstawie postanowienia wydanego w tym trybie inwestor może kontynuować przedsięwzięcie na podstawie wcześniej wydanej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Celem tego postępowania jest – w związku z etapową realizacją inwestycji - uniknięcie wielokrotnego wydawania decyzji środowiskowej. Niewątpliwie jednak specyfika i skutki prawne przedmiotowego postanowienia dotyczą środowiska naturalnego i jego ochrony, w szczególności zważywszy, że od czasu wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach mogą nastąpić nie tylko zmiany warunków realizacji samego przedsięwzięcia w zakresie skali, obszaru instalacji, ale mogą też nastąpić zmiany stanu samego środowiska na obszarze inwestycji, a postanowienie, zgodnie z przepisem ustawy, uwzględnia informacje na temat stanu środowiska. Z uwagi na powyższe wydanie takiego postanowienia nie stanowi jedynie automatycznego przedłużenia ważności decyzji środowiskowej. Sąd tym samym w pełni podziela pogląd wyrażony w wyroku NSA w Warszawie z dnia 31 stycznia 2017r. (III OSK 1065/15). W odniesieniu do celów statutowych Fundacji wskazać należy, że misją Fundacji w Statucie Skarżącej jest działanie za pomocą instrumentów i środków prawnych w celu wspierania, umacniania i ochrony praw człowieka, natomiast w Statucie wymieniono szereg celów i jako pierwszy wskazano: ochrona przyrody, krajobrazu oraz środowiska naturalnego jako główny cel Fundacji, pozostałe cele to m.in.: wspieranie, promowanie i propagowanie ochrony środowiska naturalnego, wspieranie szerokiego uczestnictwa społeczeństwa w postępowaniach dotyczących ochrony środowiska naturalnego, analiza, komentowanie i propagowanie prawa ochrony środowiska. Nie ulega zatem wątpliwości, że cele statutowe skarżącej pozostają w związku z przedmiotem postępowania prowadzonego na podstawie art. 72 ust. 4 ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko. Niezasadny jest natomiast zarzut naruszenia art. 31 § 1 k.p.a., które miało istotny wpływ na wynik sprawy poprzez przyjęcie w dowolny sposób braku interesu społecznego uzasadniającego wszczęcie postępowania w sprawie. Nie ulega wątpliwości, że ochrona środowiska naturalnego jest jedną z najistotniejszych wartości zarówno na gruncie społecznym, jak i prawnym i działania na rzecz ochrony środowiska leżą w interesie społecznym, a realizacja przedmiotowego przedsięwzięcia niewątpliwie będzie miała wpływ na środowisko naturalne i w konsekwencji na zdrowie ludzi. Nie można zgodzić się z twierdzeniami Skarżącej, że z uwagi na jej cele statutowe zgodne z przedmiotem postępowania, i cel związany z zapewnieniem lepszej ochrony środowiska naturalnego i zdrowia publicznego, wszczęcie tego postępowania leży w interesie społecznym, a organ winien w razie wątpliwości wezwać Skarżącą do uzupełnienia wniosku w przypadku kwestionowania, że udział Fundacji przyczyni się do lepszego wypełnienia celów postepowania. Organ prawidłowo dokonał interpretacji pojęcia interesu społecznego i bardzo szczegółowo je uzasadnił. Wskazać należy, że wskazana przez Skarżącą chęć działania w zakresie ochrony środowiska i zdrowia publicznego niewątpliwie jest działaniem w zakresie interesu społecznego, ale nie przesądza automatycznie o istnieniu interesu społecznego we wszczęciu postępowania nieważnościowego w danej konkretnej sprawie. Skarżąca nie wykazała w sposób przekonywujący, że interes społeczny przemawia za wszczęciem takiego postępowania. Sam fakt, że cele statutowe Skarżącej pozostają w związku z ochroną przyrody i środowiska, jak również charakter przedmiotowej inwestycji, która niewątpliwie ze względu na jej przedmiot ma wpływ na środowisko, nie uzasadniają przyjęcia, że występuje interes społeczny we wszczęciu postępowania w sprawie i dopuszczeniu do działania w niej organizacji społecznej. Skarżąca poza powołaniem, że dysponuje zapleczem w postaci ekspertów i radców prawnych specjalizujących się w ochronie środowiska nie wskazała żadnych szczególnych przesłanek uzasadniających, że w tym konkretnym postepowaniu interes społeczny uzasadnia wszczęcie postępowania i udział Fundacji, że udział Skarżącej jest zasadny w kontekście ochrony środowiska i szeroko pojętego interesu społecznego. Sam fakt zapoznania się z postępowaniem dotyczącym wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, aktami sprawy, w toku której wydane zostało postanowienie w trybie art. 72 ust. 4 ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko, oraz posiadanie wiedzy merytorycznej nie uzasadnia przyjęcia istnienia interesu społecznego we wszczęciu postępowania w danej, konkretnej sprawie. Z tych względów niezasadny jest zarzut niewezwania Skarżącej do uzupełnienia wniosku w zakresie doprecyzowania wniosku odnośnie interesu społecznego. Rozpoznając sprawę organ nie miał żadnych wątpliwości, że taki interes nie został przez Fundację wykazany i nie było potrzeby uzupełniania wniosku. Organ wskazał również, że w toku prowadzonego postępowania, do wiadomości publicznej był podawane zawiadomienie o wszczęciu postępowania w sprawie, jak i wydane postanowienia i nie wpływały żadne sprzeciwy lokalnej społeczności. Wskazał, również, że nie można wywodzić istnienia społecznego tylko i wyłącznie z chęci wyeliminowania z obrotu prawnego rozstrzygnięcia, które w ocenie Skarżącej, narusza prawo. Organ wskazał również zasadnie, że interes społeczny w przedmiotowej sprawie wynika z uwarunkowań lokalnych, lokalnej sytuacji związanej z rozwojem regionu i bezrobociem, którego to interesu społecznego Skarżąca w ogóle nie uwzględniła powołując się tylko na szeroko pojętą ochronę środowiska, która na tym etapie nie jest w żaden sposób zagrożona, a będzie podlegała ochronie na kolejnych etapach realizowania inwestycji. Tym samym nie zostały spełnione łączne przesłanki z art. 31 § 1 k.p.a. tj. zgodności celów statutowych Fundacji z przedmiotem postępowania oraz istnienie interesu społecznego. W tym kontekście należy wskazać, że zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem, w przypadku wszczęcia postępowania nadzwyczajnego w sprawie stwierdzenia nieważności ostatecznego postanowienia, organizacja społeczna powinna również uprawdopodobnić przesłanki stwierdzenia nieważności kwestionowanego postanowienia. Zasadnie organ w uzasadnieniu odniósł się do wskazywanych przez Skarżącą przesłanek nieważności, uznając, że nie zostało uprawdopodobnione, że wydane postanowienie dotknięte jest jedną z wad kwalifikowanych skutkujących nieważnością. Organ odniósł się do terminów wynikających z art. 72 ust. 4, 4a ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. W dacie składania wniosku przez inwestora i wydawania postanowienia obowiązywał art. 72 ust.3 i 4 u.o.o.ś. przewidujący 10 letni termin na złożenie wniosku lub dokonanie zgłoszenia określonego w ust. 1 a art. 72 pod warunkiem otrzymania przed terminem 6-letnim stanowiska, że realizacja planowanego przedsięwzięcia przebiega etapowo oraz aktualne są warunki realizacji przedsięwzięcia określone w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Natomiast przepisy międzyczasowe (art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 9.10.2015r. o zmianie ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko oraz niektórych ustaw), przewidywał, że do terminu, w którym decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach wydana przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy może być załączona do wniosku o wydanie decyzji , o których mowa w art. 72 ust. 1 ustawy zmienianej w art. 1 oraz zgłoszenia, o którym mowa w art. 72 ust. 1 a ustawy zmienianej w art. 1, stosuje się przepisy ust. 3 i 4 ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą. Nieuzasadnione jest twierdzenie o zasadności wszczęcia postępowania, ponieważ w przeciwnym wypadku może dojść do realizacji inwestycji powodującej znaczne zanieczyszczenie środowiska. Organ wskazał, że wydane postanowienie stanowi jeden z etapów zmierzających do realizacji przedsięwzięcia, jednak jego wydanie nie daje podstaw prawnych do podjęcia konkretnych działań mogących ingerować w środowisko, a jedynie ubiegania się o kolejne zezwolenia i decyzje, w tym w kolejnym postępowaniu dotyczącym odrębnego pozwolenia na wprowadzanie do środowiska substancji lub energii tj. pozwolenia na wprowadzanie gazów lub pyłów do powietrza bądź pozwolenia zintegrowanego. Również nieuprawdopodobniony został zarzut braku etapowości inwestycji zważywszy na skalę przedsięwzięcia, złożony i skomplikowany charakter procesu inwestycyjnego, konieczności prowadzenia pewnych robót w okresie formalnego wstrzymania inwestycji. Z powyższych względów zarzut naruszenia art. 72 ust. 4 u.o.o.ś., art. 31 § 1 k.p.a w części dotyczącej kwestii interesu społecznego, art. 7 k.p.a. i 77 k.p.a. nie jest zasadny. Niezasadne są zarzuty naruszenia art. 7 k.p.a., 77 k.p.a., 107 k.p.a, 8 k.p.a. Wbrew twierdzeniom Skarżącej brak jest podstaw pozwalających na przyjęcie aby organ wydał postanowienie w oparciu o stronnicze przesłanki i w konsekwencji naruszył zasady pogłębiania zaufania do władzy publicznej. Organ szczegółowo rozważył kwestię interesu społecznego w realiach danej konkretnej sprawy, wskazując, że interes ten jest pochodną wielu czynników i każdorazowo powinien być badany na tle okoliczności konkretnej sprawy w powiązaniu z czynnikami lokalnymi. Prawidłowo organ wskazał na uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia nie tylko w aspekcie dotyczącym kwestii ochrony środowiska ale również w szerszym aspekcie dotyczącym rozwoju regionu i aktywizacji zawodowej okolicznej ludności. Nie ma żadnych podstaw by uznać, że organ rozważając kwestię interesu społecznego przyznał prymat czynnikom ekonomicznym i że był nieobiektywny. Organ szczegółowo uzasadnił swoje rozstrzygnięcie w tym zakresie – w szczególności wskazując, że brak było jakichkolwiek protestów lokalnych w związku z przedmiotową inwestycją, a fakt, że skarżący nie podziela stanowiska organu, który dokonał innej oceny, nie przesądza o tym, że decyzja organu nie jest prawidłowa. Niezasadny jest zarzut naruszenia art. 15 k.p.a., 107 k.p.a, 127 k.p.a. Samorządowe Kolegium Odwoławcze dokonało ponownego rozpoznania sprawy i w pisemnym rozstrzygnięciu wypowiedziało się co do wszystkich zarzutów zgłoszonych we wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy i w pierwotnym wniosku złożonym przez Skarżącą, odnosząc się do szczegółowego uzasadnienia sporządzonego po pierwszym rozpoznaniu sprawy. Organ wbrew twierdzeniom skarżącej ustosunkował się bardzo dokładnie do wszystkich żądań, zarzutów i wniosków Skarżącej, podając wnikliwe i szczegółowe wywody uzasadnienia, dokonując ponownego rozpoznania sprawy i w sposób merytoryczny odnosząc się do zarzutów. Z tych przyczyn, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.