IV SA/Wa 99/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Małaszewska – Litwiniec (spr.) Sędzia WSA Piotr Korzeniowski Sędzia WSA Paweł Groński po rozpoznaniu w dniu 26 listopada 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M.P. o dokonanie wykładni wyroku z dnia 17 marca 2015 r., sygn. akt IV SA/Wa 99/15 w sprawie ze skargi M.P., O.L. i W.P. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...] w przedmiocie odszkodowania za nieruchomość postanawia: oddalić wniosek Wyrokiem z dnia 17 marca 2015 r., sygn. akt IV SA/Wa 99/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w sprawie ze skargi M.P., O.L. i W.P. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...] w przedmiocie odszkodowania za nieruchomość uchylił zaskarżoną decyzję, w pkt 2 sentencji stwierdził, że nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku oraz zasądził od organu na rzecz skarżących zwrot kosztów postępowania sądowego. Odpis tego wyroku został dołączony skarżącemu M.P. (działającemu również w imieniu pozostałych skarżących) w dniu 9 kwietnia 2015 r. W piśmie z dnia 15 lipca 2015 r. skarżący złożył wniosek o dokonanie wykładni wyroku. Wskazał, że w uzasadnieniu zabrakło stanowiska Sądu co do konieczności zamówienia przez organ kolejnego operatu szacunkowego w sprawie wyceny nieruchomości, skarżący podniósł, że Sąd pominął w uzasadnieniu sprawy naruszenia przez organ procedur administracyjnych. Wskazał również, że w uzasadnieniu wyroku nie stwierdzono, że postępowanie przed Starostą toczyło się od pewnego momentu wadliwie, ponadto Sąd w wyroku pominął kwestię zwrotu kosztów sądowych – zaliczki w kwocie 240 zł wniesionej za ustanowienia kuratora sądowego dla nieznanego z miejsca pobytu O.L. Postanowieniem z dnia 30 września 2015 r. Sąd przyznał M.P. wynagrodzenie z tytułu ustanowienia go kuratorem O.L. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 158 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 157 ze zm.- zwaną dalej Ppsa) Sąd, który wydał wyrok, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści. Postanowienie w tym przedmiocie sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym. Jednocześnie w orzecznictwie i doktrynie przyjmuje się, że z treści powołanego wyżej przepisu wynika, że sąd rozstrzyga wątpliwości co do treści wyroku w miarę możliwości w takim składzie, jaki był właściwy do wydania orzeczenia, o którego wykładnię chodzi w sprawie (por. postanowienia NSA: z dnia 27 lipca 2010 r., II GZ 170/10; 28 stycznia 2014 r., sygn. II OZ 55/14). W literaturze przyjmuje się, że konieczność dokonania wykładni wyroku zachodzi wówczas, gdy jego treść jest sformułowana w sposób niejasny, mogący budzić wątpliwości, co do samego rozstrzygnięcia, zakresu powagi rzeczy osądzonej, a także sposobu wykonania wyroku (por. B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka- Medek. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze 2006, str. 345). Niedopuszczalne jest natomiast w ramach tej instytucji domaganie się przez stronę wyjaśnienia przez sąd powodów zajętego w sprawie stanowiska, które legły u podstaw rozstrzygnięcia poprzez dodatkowe rozwinięcie argumentacji uzasadnienia orzeczenia, skoro postępowanie w sprawie zostało już zakończone. Wykładnia wyroku nie może, bowiem prowadzić do uzupełnienia podjętego rozstrzygnięcia przez poszerzenie go o inne elementy ani też nie może formułować przez sąd dodatkowych motywów rozstrzygnięcia lub modyfikacji motywów poprzednio wskazanych. Jej przedmiot stanowić mogą jedynie rzeczywiste wątpliwości, co do istoty rozstrzygnięcia zawartego w sentencji orzeczenia, a nie udzielanie odpowiedzi na kierowane przez stronę pytania. Za szczególnie pozbawione podstaw prawnych uważa się domaganie przez stronę dokonania wykładni wyroku, stanowiącej w istocie polemikę z odmiennym, niż oczekiwała strona, stanowiskiem sądu zaprezentowanym w orzeczeniu (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 września 2011 r. sygn. akt II FSK 1224/10, z dnia 18 listopada 2011 r. sygn. akt II OSK 698/10, z dnia 19 marca 2014 r., sygn. II OW 67/13). W ocenie Sądu, w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi potrzeba dokonania wykładni wyroku z dnia 17 marca 2015 r. Zarówno sentencja kwestionowanego wyroku, jak i jego uzasadnienie są sformułowane w sposób jasny i niebudzący wątpliwości. Treść żądania Skarżącego w niniejszej sprawie jednoznacznie wskazuje, że de facto żąda on uzupełnienia wyroku o kwestie dotyczące prowadzonego postępowania administracyjnego – m.in. operatu szacunkowego, naruszenia przez organ procedur administracyjnych, czy wadliwego prowadzenia postępowania. Tymczasem wykładnia orzeczenia nie może zmierzać do poszerzenia go o inne elementy, zdaniem wnioskodawcy istotne. W tym stanie rzeczy na podstawie art. 158 Ppsa orzeczono jak w sentencji.