IV SA/Wa 99/16

Dnia 9 maja 2016 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Wykowski (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Rząsa Sędzia WSA Wanda Zielińska – Baran po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 9 maja 2016 roku w trybie uproszczonym sprawy ze skargi A.Z. na postanowienie Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia [...] grudnia 2015 roku numer [...] w przedmiocie odmowy podjęcia postępowania administracyjnego oddala skargę. I. Zaskarżonym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (dalej "Sądu") postanowieniem z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...] Minister Infrastruktury i Budownictwa (dalej także "Minister"), po rozpatrzeniu wniosku A. Z. (dalej także "skarżącego") o ponowne rozpatrzenie sprawy rozstrzygniętej postanowieniem Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...], odmawiającym podjęcia postępowania w sprawie rozpatrzenia wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewódzkiej Rady Narodowej w [...] z dnia [...] stycznia 1953 r. nr [...] w części dotyczącej wywłaszczenia za odszkodowaniem nieruchomości położonej we wsi [...], ozn. jako działka nr [...] o pow. 3,4629 ha, stanowiącej w dacie wywłaszczenia własność spadkobierców T. K., utrzymał postanowienie Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] lutego 2015 r. w mocy. II. Stan sprawy, poprzedzający wydanie przez Ministra Infrastruktury i Budownictwa zaskarżonego obecnie postanowienia z dnia [...] grudnia 2015 r., przedstawia się w następujący sposób: 1. Decyzją z dnia [...] stycznia 1953 r. nr [...] (dalej także "decyzją wywłaszczeniową") Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w [...] wywłaszczyło m.in. nieruchomość położoną we wsi [...], oznaczoną jako działka nr [...] o pow. 3,4629 ha, stanowiącą własność spadkobierców T. K.. 2. Pismem z dnia 11 marca 2004 r. skarżący, J. R., M.Z. i E. P. wnieśli o stwierdzenie nieważności decyzji wywłaszczeniowej. 3. Postanowieniem z dnia [...] lipca 2005 r. nr [...] Minister Infrastruktury zawiesił z urzędu postępowanie w sprawie rozpatrzenia ww. wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji wywłaszczeniowej do czasu przedłożenia prawomocnych postanowień sądu o stwierdzeniu nabycia spadku po: C. D., G. G., A. L., A. Z., F. G., J. W., I. L. oraz K. S. Jednocześnie organ wezwał wnioskodawców postępowania nadzorczego do wystąpienia do sądu powszechnego o stwierdzenie nabycia spadku po ww. osobach. 4. Pismem z dnia 14 lipca 2014 r. skarżący wniósł o podjęcie zawieszonego postępowania. Uzasadniając złożony wniosek, skarżący zakwestionował zasadność zawieszenia postępowania, uznając że udział spadkobierców poprzedniego właściciela wywłaszczonej nieruchomości nie jest niezbędny do rozstrzygnięcia sprawy. Jednocześnie z ww. wniosku nie wynika, aby uczyniono zadość wezwaniu zawartemu w postanowieniu z dnia [...] lipca 2005 r. 5. Pismem z dnia 25 września 2014 r. nr [...] Minister organ wystąpił do stron i potencjalnych spadkobierców ww. osób o nadesłanie informacji czy zgodnie z wezwaniem organu złożone zostały wnioski o stwierdzenie nabycia spadku po C. D., G. G., A. L., A. Z., F. G., J. W., I. L. oraz K. S. 6. Postanowieniem z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...] Minister Infrastruktury i Rozwoju odmówił podjęcia postępowania w przedmiotowej sprawie, stwierdzając nieustąpienie przyczyn zawieszenia postępowania, a to z tej racji, że pomimo skierowania do wszystkich znanych stron postępowania ww. pisma z dnia 25 września 2014 r. dotychczas do organu nie wpłynęło postanowienie o nabyciu spadku po żadnej z osób wymienionych w postanowieniu z dnia 29 lipca 2005 r. 7. Pismem z dnia 27 lutego 2015 r. skarżący wniósł o ponowne rozpatrzenie sprawy rozstrzygniętej postanowieniem z dnia [...] lutego 2015 r. III. Zaskarżonym obecnie postanowieniem z dnia [...] grudnia 2015 r. Minister Infrastruktury (następca poprzednio funkcjonującego Ministra Infrastruktury i Rozwoju) rozpoznał na wniosek skarżącego ponownie sprawę zakończoną postanowieniem Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] lutego 2015 r., utrzymując to postanowienie w mocy. Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie, Minister Infrastruktury wskazał w szczególności, co następuje: 1. Zgodnie z art. 97 § 2 k.p.a., gdy ustąpiły przyczyny uzasadniające zawieszenie postępowania, organ administracji publicznej podejmie postępowanie z urzędu lub na żądanie strony. Stosownie do art. 28 k.p.a., stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Stosownie zaś do art. 30 § 4 k.p.a., w sprawach dotyczących praw zbywalnych lub dziedzicznych w razie zbycia prawa lub śmierci strony w toku postępowania na miejsce dotychczasowej strony wstępują jej następcy prawni. W postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności orzeczenia wywłaszczeniowego stronami są niewątpliwie poprzedni właściciele nieruchomości objętej orzeczeniem (albo ich następcy prawni), oraz podmioty, którym obecnie przysługują do przejętej nieruchomości prawa rzeczowe. 2. Z treści postanowienia Sądu Rejonowego w [...] z dnia [...] października 2003 r., sygn. akt [...], wynika że spadek po byłym właścicielu wywłaszczonej nieruchomości – T. K. - nabyły m.in. (zmarłe obecnie) C. D., G. G., A. L., A. Z. i I. L. Ponadto, w piśmie z dnia 5 listopada 2004 r. H. C. wskazała, że zmarła również domniemana spadkobierczyni G. G. – K. S., oraz zmarły domniemane spadkobierczynie C. D. – J. W. i F. G. 3. Pomimo skierowania do stron i potencjalnych spadkobierców ww. zmarłych pism o przedłożenie postanowień o nabyciu spadku, dotychczas do organu żadne dokumenty spadkowe nie wpłynęły. Tym samym nie można uznać, aby ustąpiły przyczyny zawieszenia postępowania wskazane w postanowieniu z dnia [...] lipca 2005 r. 4. Jednocześnie nie można uznać trafności argumentacji skarżącego, sprowadzającej się do negowania legitymacji niektórych spadkobierców dawnego właściciela wywłaszczonej nieruchomości. Fakt, że przymiot strony w postępowaniu dotyczącym kontroli legalności decyzji wywłaszczeniowej ma jej poprzedni właściciel albo jego następcy prawni jest bowiem bezsporny i potwierdzony w jednolitym orzecznictwie sądów administracyjnych. Brak jest zaś podstawy prawnej do różnicowania sytuacji prawnej poszczególnych spadkobierców byłego właściciela. Każda z tych osób dysponuje jednakowym prawem do czynnego udziału w postępowaniu nadzorczym, zaś obowiązkiem organu jest ustalenie pełnego kręgu stron tego postępowania. W tym celu w przedmiotowej sprawie konieczne było zawieszenie postępowania, albowiem organ administracji nie jest uprawniony do rozstrzygania spraw spadkowych, należących do właściwości sądów powszechnych. IV. Pismem z dnia 30 grudnia 2015 r. skarżący wniósł do tut. Sąd skargę na postanowienie Ministra z dnia [...] grudnia 2015 r., podnosząc przeciwko temu orzeczeniu następujące zarzuty: a) zarzut naruszenia art. 97 § 2 k.p.a., gdyż Minister błędnie wskazał w postanowieniu z dnia [...] grudnia 2015 r., że podjęcie zawieszonego postępowania przez organ administracji publicznej możliwe tylko w razie ustania przyczyny zawieszenia określonej w postępowaniu gdy zostaną ustaleni wszyscy spadkobiercy T. K., w sytuacji gdy podjęcie postępowania w niniejszej sprawie jest uzasadnione z uwagi na fakt, że przesłanka z powodu której zostało zawieszone w dniu 29 lipca 2005r. postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...] stycznia 1953 r. (ustalenie kręgu spadkobierców T. K.) w rzeczywistości nie jest niezbędna, gdyż dla potrzeb stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej z dnia [...] stycznia 1953 r. nie ma potrzeby ustalania kręgu spadkobierców T. K., ponieważ stosownie do wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia [...] lipca 2015r., sygn. akt SK 26/14 opublikowanego Dz. U. z 2015r. poz. 1039, orzekającego, że art. 136 ust. 3 zadaniem pierwsze ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami ( Dz. U. z 2015r. poz. 782), możliwe jest wydanie w częściach wywłaszczonej nieruchomości, co upoważnia w razie konieczności do wystąpienia przez Ministra do sądu powszechnego w trybie art. 34 k.p.a. o ustano wenie przedstawicieli dla nie znanych z miejsca pobytu uczestników postępowania. b) zarzut naruszenia art. 7, art. 10 § 1 i art. 34 § 1 k.p.a. z uwagi na fakt nie zawiadomienia pozostałych znanych Ministrowi na dzień wydania ostatecznego postanowienia uczestników postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...] stycznia 1953 r. o złożeniu wniosku przez skarżącego o podjęcie postępowania, które naruszenie miało zdaniem strony istotny wpływ na wynik sprawy. Uzasadniając zarzuty skargi, skarżący wskazał w szczególności, że w przedmiotowej sprawie bezspornie został określony krąg spadkobierców po T. K. prawomocnym postanowieniem Sądu Rejonowego w [...] z dnia [...] października 2003r. (sygn. akt I Ns 34/03). Nadto Starosta Powiatu [...] pismem z dnia 29 października 2015 r. zawiadomił skarżącego o wszczęciu postępowania w sprawie zwrotu wywłaszczonej nieruchomości. Dlatego też zdaniem strony jest bez znaczenia w sprawie o stwierdzenie nieważności decyzji ostatecznej Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w [...] nr [...] z dnia [...] stycznia 1953r. czy te osoby żyją czy też zmarły gdyż wniosek o wszczęcie postępowania nie został złożony przez osobę z kręgu bezpośrednich spadkobierców T. K., którzy na dzień złożenia niniejszego wniosku nie żyją, ale przez spadkobierców Z. R., z domu K., który to spadkobierca może skutecznie żądać stwierdzenia nieważności opisanej na wstępie decyzji ostatecznej z dnia [...] stycznia 1953 r. Zdaniem natomiast strony jeżeli organ administracji jest zdania, iż udział w postępowaniu powinni brać wszyscy spadkobiercy T. K., to miał prawo zwrócić się w trybie art. 34 § 1 k.p.a. do sądu powszechnego o ustanowienie przedstawicieli dla pozostałych spadkobierców T. K., a nadto miał zdaniem strony obowiązek zawiadomić znanych mu spadkobierców o złożeniu wniosku o podjęcie postępowania przez skarżącego. Skarżący składając przedmiotową skargę informuje, iż Minister Infrastruktury i Budownictwa rozpatrując wniosek strony z dnia 14 lipca 2014 r. o podjęcie postępowania nie zawiadomił znanych mu uczestników niniejszego postępowania, iż postanowił w dniu [...] grudnia 2015r. odmówić podjęcia postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji ostatecznej, zawieszonego w dniu [...] lipca 2005r. Dlatego też reasumując powyższe niniejszą skargę należy uznać za uzasadnioną. V. W odpowiedzi na skargę udzielonej pismem z dnia 11 stycznia 2016 r. Minister wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje. VI. Sąd rozpoznał skargę na postanowienie Ministra Infrastruktury i Budownictwa z racji sprawowania wymiaru sprawiedliwości, polegającego na kontrolowaniu działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (art.1§1 i §2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych - Dz.U. z dnia 20 września 2002 r., Nr 153, poz.1269 z późn.zm.). Kontrola ta obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które przysługuje zażalenie (art.3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – tj. Dz.U. Nr 270 z późn. zm. – zwanej dalej "p.p.s.a."). Stosownie do treści art. 119 pkt 3 p.p.s.a, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Uwzględnienie przez wojewódzki sąd administracyjny skargi na orzeczenie organu administracji jest dopuszczalne tylko w razie stwierdzenia w toku kontroli tego orzeczenia naruszeń prawa wymienionych w art.145 § 1 p.p.s.a. W świetle przywołanego przepisu sąd administracyjny: 1) uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 2) stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach; 3) stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. Naruszeń, o których mowa powyżej, Sąd orzekający w niniejszej sprawie nie stwierdził. VII. Kontrola legalności zaskarżonego postanowienia Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia [...] grudnia 2015 r. prowadzi do następujących wniosków: 1. Zaskarżonym postanowieniem, wydanym w trybie uregulowanym w art.138 § 1 pkt 1 w związku z art.127 § 3 w związku z art.144 k.p.a. (tj. po ponownym rozpatrzeniu sprawy na wniosek strony) Minister Infrastruktury i Budownictwa utrzymał w mocy postanowienie Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] lutego 2015 r., odmawiające podjęcia postępowania o stwierdzenie decyzji wywłaszczeniowej Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w [...] nadzorczego z dnia [...] stycznia 1953 r., zawieszonego postanowieniem Ministra Infrastruktury z dnia [...] lipca 2005 r. Obecnie orzekający organ podzielił zatem ocenę zawartą w postanowieniu Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] lutego 2015 r., stosownie do której przyczyny, z powodu których wskazane wyżej postępowanie nadzorcze zostało zawieszone (tj. nieustalenie następców prawnych stron postępowania wywłaszczeniowego) nie ustały, co czyni dalsze zawieszenie tego postępowania za zasadne. Ocenę te Sąd orzekający w niniejszej sprawie w całości podziela, nie podzielając w to miejsce zarzutów skargi. 2. Przesłanki do obligatoryjnego zawieszenia postępowania administracyjnego z urzędu wskazuje art.97 § 1 pkt 1 – 4 k.p.a. Przesłankę do podjęcia tak zawieszonego postępowania wskazuje natomiast art.97 § 2 k.p.a., stanowiąc że gdy ustąpiły przyczyny uzasadniające zawieszenie postępowania, organ administracji publicznej podejmie postępowanie z urzędu lub na żądanie strony. Istota niniejszej sprawy sprowadza się zatem do ustalenia, czy przyczyny uzasadniające zawieszenie postępowania nadzorczego, wszczętego wnioskiem skarżącego i innych osób, zawartym w piśmie z dnia 11 marca 2004 r., ustąpiły czy też nie. 3. Postanowieniem z dnia [...] lipca 2005 r. nr [...] Minister Infrastruktury zawiesił z urzędu, na podstawie art.97 § 1 pkt 4 k.p.a., postępowanie w sprawie rozpatrzenia wniosku o stwierdzenie nieważności przedmiotowej decyzji wywłaszczeniowej do czasu przedłożenia prawomocnych postanowień sądu o stwierdzeniu nabycia spadku po: C. D., G. G., A. L., A. Z., F. G., J. W., I. L. oraz K. S. Jednocześnie organ wezwał wnioskodawców postępowania nadzorczego do wystąpienia do sądu powszechnego o stwierdzenie nabycia spadku po ww. osobach. Nie poprzestając na prostej konstatacji, że wskazane wyżej postanowienie, pozostające od dnia jego wydania, w sposób nieprzerwany w obrocie prawnym (skarżący nie doprowadził zatem do jego wyeliminowania z tego obrotu, czy to w drodze administracyjnej, czy to sądowej) w oczywisty sposób nie zostało wykonane przez wnioskodawców (który to fakt mógłby już, przy dogmatycznej wykładni przepisów k.p.a., stanowić dostateczną przyczynę odmowy podjęcia zawieszonego postępowania), stwierdzić należy, że zastrzeżenia skargi co do samej zasadności zawieszenia (skarżący wywodzi bowiem, że skoro w istocie nie było podstaw do zawieszenia postępowania nadzorczego, to przyczyny tego zawieszenia nie są wiążące, co z kolei automatycznie prowadzi do wniosku o konieczności podjęcia wadliwie zawieszonego postępowania) nie są trafne. Podstawowym obowiązkiem organu administracyjnego prowadzącego postępowanie jest ustalenie wszystkich osób, które mają interes prawny w rozstrzygnięciu sprawy, a następnie zawiadomienie tych osób o wszczęciu postępowania (art. 61 § 4 k.p.a.). Organ ma obowiązek zapewnienia wszystkim stronom czynnego udziału w każdym stadium postępowania (art. 10 § 1 k.p.a.), a po zebraniu dowodów zawiadomienie ich o zakończeniu postępowania. Postępowanie administracyjne prowadzone bez udziału wszystkich stron postępowania byłoby dotknięte istotną wadą i mogłoby być wzruszone w postępowaniu nadzwyczajnym. Już tylko z tych przyczyn organ nie powinien kontynuować postępowania i wydawać decyzji, jeżeli nie znany jest krąg osób posiadających interes prawny w sprawie. Stronami postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji są strony postępowania zakończonego weryfikowaną w tym trybie decyzją administracyjną, bądź następcy prawni tych osób, a ponadto inne podmioty, jeżeli wykażą, że przysługuje im uprawnienie do występowania w charakterze strony z uwagi na interes prawny, o którym mowa w art. 28 k.p.a. Przeprowadzenie postępowania bez udziału wszystkich stron postępowania stanowi wadę postępowania, której stwierdzenie skutkuje uwzględnieniem skargi W wyroku z dnia 5 stycznia 2012 r., sygn. akt I OSK 148/11, publ. LEX nr 1120598, NSA stwierdził w szczególności, co następuje: "1. Ustaleniu kręgu podmiotów będących stronami postępowania służyć mają wszelkie dostępne organowi środki dowodowe, przy czym k.p.a. nie ogranicza inicjatywy w zakresie przeprowadzenia dowodów wyłącznie do działań organu prowadzącego postępowanie. 2. W przypadku konieczności ustalenia stron postępowania będących następcami prawnymi nieżyjących osób fizycznych dowodem istnienia tego następstwa prawnego jest dowód w postaci postanowienia właściwego sądu powszechnego o stwierdzeniu nabycia spadku lub sporządzony przez notariusza akt poświadczenia dziedziczenia. Brak postanowienia o stwierdzeniu nabycia spadku lub notarialnego poświadczenia dziedziczenia co do którejś ze stron postępowania powoduje, że nie można ustalić bezspornie kręgu osób, które mają prawo uczestniczyć w postępowaniu w charakterze stron. Działania, o jakich mowa w art. 30 § 4 i 5 k.p.a., dotyczą sytuacji śmierci strony w toku prowadzonego postępowania administracyjnego, a nie sytuacji ustalania przez organ administracji we wstępnej fazie postępowania administracyjnego kręgu osób, których udział w postępowaniu jest konieczny ze względu na ich interes prawny. 3. Ustalenie spadkobierców właściciela przejętej na rzecz państwa nieruchomości stanowi zagadnienie wstępne, od którego rozstrzygnięcia uzależnione jest prawidłowe przeprowadzenie postępowania nadzorczego w stosunku do decyzji o przejęciu nieruchomości i wydanie w jego wyniku stosownej decyzji przez organ nadzorczy.". Z treści postanowienia Sądu Rejonowego w [...] z dnia [...] października 2003 r., sygn. akt [...], wynika że spadek po byłym właścicielu wywłaszczonej nieruchomości – T. K. - nabyły m.in. (zmarłe obecnie) C. D., G. G., A. L., A. Z. i I. L. Ponadto, w piśmie z dnia 5 listopada 2004 r. H. C. wskazała, że zmarła również domniemana spadkobierczyni G. G. – K. S., oraz zmarły domniemane spadkobierczynie C. D. – J. W. i F. G.. W konsekwencji powyższego wskazanym wyżej postanowieniem z dnia [...] lipca 2005 r. Minister Infrastruktury zawiesił z urzędu postępowanie w sprawie rozpatrzenia ww. wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji wywłaszczeniowej do czasu przedłożenia prawomocnych postanowień sądu o stwierdzeniu nabycia spadku po: C. D., G. G., A. L., A. Z., F. G., J. W., I. L. oraz K. S.. Jednocześnie organ wezwał wnioskodawców postępowania nadzorczego do wystąpienia do sądu powszechnego o stwierdzenie nabycia spadku po ww. osobach. W sytuacji, w której pomimo skierowania do stron i potencjalnych spadkobierców ww. zmarłych pism o przedłożenie wymaganych postanowień o nabyciu spadku, dokumenty spadkowe te nie zostały organowi przedłożone, oczywistym być musi, że przyczyny zawieszenia postępowania nadzorczego nie ustały, co oznacza brak możliwości uwzględnienia wniosku skarżącego o podjęcie zawieszonego postępowania. 4. W ocenie Sądu brak jest dostatecznych przesłanek natury prawnej, które umożliwiałby, na zasadzie analogii, odnoszenie do zagadnienia zapewnienia udziału stronom w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej, ocen sformułowanych przez Trybunał Konstytucyjny w powołanym w skardze wyroku z dnia 14 lipca 2015 r., sygn. akt SK 26/14, publ. LEX OTK-A 2015/7/101. Stwierdzić należy, że w przywołanym wyroku Trybunał zakwestionował wprawdzie konstytucyjność regulacji, nakazujących łączne występowanie w postępowaniu administracyjnym byłych współwłaścicieli wywłaszczonej nieruchomości, z tym jednakże istotnym zastrzeżeniem, że przedmiotem kontroli Trybunału były przepisy regulujące innego rodzaju postępowanie, aniżeli postępowanie nadzorcze, prowadzone na podstawie art.156 i nast. k.p.a., tj. postępowanie o zwrot wywłaszczonej nieruchomości, regulowane przepisami art.136 ust.3 i nast. ustawy o gospodarce nieruchomościami. Zasadnicze zróżnicowanie charakteru prawnego instytucji stwierdzenia nieważności decyzji wywłaszczeniowej na zasadach określonych w art.156 i nast. k.p.a. oraz instytucji zwrotu wywłaszczonej nieruchomości na podstawie art.136 ust.3 i nast. ustawy o gospodarce nieruchomościami uniemożliwiają w ocenie Sądu rozciągnięcie ocen zawartych w przywołanym wyroku TK na postępowanie kontrolowane przez Sąd obecnie. Z tych przyczyn skarga podlega oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a.