IV SA/Wa 992/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wanda Zielińska - Baran po rozpoznaniu w dniu 20 maja 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku T. T. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi T. T. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] stycznia 2015r., nr [...] w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na pobyt czasowy postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji W skardze na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] stycznia 2015r., nr [...], którą utrzymano w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2014 r. orzekającej o cofnięciu cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt czasowy na terenie RP, skarżący T. T. wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku podał, że zaskarżona decyzja nie wyklucza możliwości wydalenia skarżącego z terytorium RP. Zaznaczył, że kwestię wydalenia należy rozpatrywać przez pryzmat art. 8 § 2 Europejskiej Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. zwaną dalej Ppsa), Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest uprawdopodobnienie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Ponadto przedmiotem wstrzymania mogą być jedynie takie akty lub czynności, które podlegają wykonaniu, tj. nadają się do wykonania i wymagają wykonania. W niniejszej sprawie skarżący żąda wstrzymania decyzji orzekającej o orzekającej o cofnięciu cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt czasowy na terenie RP. Zgodnie z art. 299 ust. 6 pkt 1 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach, cudzoziemiec jest obowiązany opuścić terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w terminie 30 dni od dnia, w którym decyzja o cofnięciu mu zezwolenia na pobyt czasowy, stała się ostateczna, a w przypadku wydania decyzji przez organ wyższego stopnia, od dnia, w którym decyzja ostateczna została cudzoziemcowi doręczona. Z powyższego przepisu wynika, że z mocy zaskarżonej decyzji skarżący jest obowiązany dobrowolnie opuścić terytorium RP. Jednakże na mocy tej decyzji nie może zostać przymusowo wydalony z terytorium Polski. Konieczne jest przeprowadzenie postępowania o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu (art. 302). Dopiero na mocy takiej decyzji skarżący może zostać wydalony z terytorium kraju. Zauważyć jednak należy, że art. 303 powołanej ustawy zawiera katalog przesłanek negatywnych do wydania decyzji o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu. Wobec tego może okazać się, że na mocy powyższego przepisu taka decyzja, w stosunku do skarżącego, nie zostanie wydana. W sprawie objętej skargą trudno zatem w zaskarżonej decyzji upatrywać niebezpieczeństwa wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, skoro wydalenie skarżącego lub obowiązek opuszczenia terytorium RP może nastąpić wskutek rozstrzygnięć podejmowanych w odrębnych postępowaniach. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 Ppsa, orzekł jak w sentencji.