IV SA/Wa 994/10

Dnia 13 września 2010 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wanda Zielińska - Baran (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Czerwiński, Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś - Rosińska, Protokolant Marek Bereziński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 września 2010 roku sprawy ze skargi M. B. na postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] kwietnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia obowiązku przeprowadzania oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000 - oddala skargę - Postanowieniem z dnia [...] lipca 2009 r., nr [...] Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w S., wydanym na podstawie art. 123 kpa w zw. z art. 97 ust. 5 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227), stwierdził obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na obszar Natura 2000 przedsięwzięcia polegającego na "wycince drzew w obrębie wsi P., gmina R." i określił w pkt 1 -11 zakres raportu. W uzasadnieniu orzeczenia organ wskazał, że planowane przedsięwzięcie, zlokalizowane jest na terenie specjalnego obszaru Natura 2000 " [...]" ( [...], zatwierdzonego przez Komisję Europejską decyzją z dnia [...] listopada 2007 r. Przedsięwzięcie to obejmuje wycinkę drzew, które wyrosły na skarpie i dnie rowu, odprowadzającego wodę ze stawów rybnych, znajdujących się na działkach nr [...] i[...], do rzeki I.. Korzenie tych drzew powodują zamulenie rowu, zatory, uniemożliwiające swobodny przepływ wody. Kompleks stawów rybnych wymaga wykonania rowów opaskowych, uniemożliwiających podtapianie sąsiednich gruntów leśnych. Niezbędne jest usunięcie wszystkich drzew po obu stronach rowu w pasie o szerokości 4 m oraz jego pogłębienie. Przeprowadzona w dniu 23 czerwca 2009 r. lustracja terenowa wykazała, że rów, wzdłuż którego planowana jest wycinka drzew, przebiega przez obszar priorytetowego siedliska przyrodniczego – łęg olszowy i olszowo-jesionowy przechodzący w niewielkich fragmentach w drzewostan nawiązujący swoim charakterem do grądu. Organ ten stwierdził, że planowane przez wnioskodawczynię działania mogą negatywnie oddziaływać na fragmenty łęgów przylegających do rowu. Dyrektor Reglany Ochrony Środowiska podkreślił, iż zgodnie z wytycznymi Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości i założeniami w Dyrektywie Siedliskowej, należy stosować zasadę przezorności, która wymaga w przypadku niepewności co do wpływu inwestycji na obszar Natura 2000 – cele ochrony tego obszaru powinny być priorytetowe. Organ przytoczył treść art. 33 ust.1 ustawy o ochronie przyrody i stwierdził, iż biorąc powyższe pod uwagę, jak również art. 68 ustawy z dnia 3 października 2008 r. oraz usytuowanie przedsięwzięcia, postanowił o obowiązku sporządzenia raportu oddziaływania na obszar Natura 2000 i ustalił jego zakres. Po rozpatrzeniu zażalenia M. B. Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2010 r., nr [...], wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 kpa, uchylił zaskarżone postanowienie organu pierwszej instancji w części dotyczącej określenia zakresu raportu, w następujących punktach: 1, 2, 4, 5, 6, 7, 8, 9, 10 i w tym zakresie orzekł co do istoty. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, iż przedmiotowe przedsięwzięcie polegające na wycince [...] drzew nie jest przedsięwzięciem mogącym znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu ustawy - Prawo ochrony środowiska. Jednakże w przypadku przedsięwzięć innych niż przedsięwzięcia mogące znacząco oddziaływać na środowisko, może być wymagane przeprowadzenie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000, jeżeli może ono znacząco oddziaływać na obszar Natura 2000, a nie jest bezpośrednio związane z ochroną tego obszaru lub nie wynika z tej ochrony (tzw. III grupa). Planowane przedsięwzięcie zlokalizowane jest w granicach obszaru mającego znaczenie dla Wspólnoty Natura 2000 ,,[...]" ( [...]). Zgodnie ze Standardowym Formularzem Danych (SDF) w obszarze tym występuje co najmniej 12 typów siedlisk przyrodniczych z załącznika I dyrektywy Rady 92/43/EWG z dnia 21 maja 1992 r. w sprawie ochrony siedlisk naturalnych oraz dzikiej fauny i flory, w tym priorytetowe łęgi wierzbowe, topolowe, olszowe i jesionowe (kod 91E0). Przedmiotowe przedsięwzięcie polegające na wycince [...] drzew, w tym [...] olsz, [...] brzóz, [...] klonów oraz [...] jesionów, z których najgrubsze przekraczają 200 cm obwodu na wysokości 1,3 m, może wpłynąć na zmianę stosunków wodnych, a tym samym oddziaływać negatywnie na występujące na tym obszarze siedliska przyrodnicze. Łęgi jesionowo-olszowe są szczególnie wrażliwe na tego typu zakłócenia. Realizacja planowanego przedsięwzięcia może pogłębić te negatywne tendencje. Ponadto może w tym miejscu zaistnieć oddziaływanie skumulowane wycinki drzew z planowanym mechanicznym pogłębieniem rowu odprowadzającego wodę ze stawów rybnych, co spowodować może nasilenie zainicjowanych już procesów prowadzących do przekształcenia, a tym samym zaniku priorytetowego siedliska. Zastosowanie ma tutaj tzw. ,,zasada przezorności" mówiąca, że jeżeli nie można wiarygodnie uzasadnić, że oddziaływanie jest nieznaczące, to należy przyjąć, że może być ono znaczące. W odniesieniu natomiast do podnoszonych przez skarżącą kwestii związanych z uniemożliwieniem jej przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w S. wypełnienia obowiązku związanego z utrzymaniem rowu odprowadzającego wodę ze stawów rybnych w należytym stanie, Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska podkreślił, iż od dłuższego czasu nie była prowadzona bieżąca konserwacja rowu melioracyjnego. O wieloletnich zaniedbaniach w tym zakresie świadczą m.in. rozmiary drzew rosnących na terenie objętym wnioskiem. W związku z powyższym planowane przedsięwzięcie będzie w istocie stanowiło działanie mające na celu przywrócenie obiektu do stanu pierwotnego, a nie jego bieżącą konserwację. Tym samym zakres i rozmiar planowanych prac może znacząco oddziaływać na występujące na tym terenie siedliska przyrodnicze, bowiem długotrwałe zaniedbania w utrzymaniu drożności rowu mieć bowiem korzystny wpływ na rozwój i funkcjonowanie określonych siedlisk. Zdaniem organu realizacja przedsięwzięcia polegającego na wycince [...] drzew zlokalizowanych na działkach o nr ewid. [...] i [...], położonych w obrębie wsi P., gmina R., może znacząco negatywnie oddziaływać na obszar mający znaczenie dla Wspólnoty Natura 2000 ,,[...]". Skargę na postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] kwietnia 2010 r. wniosła M. B., zarzucając naruszenie przepisów prawa tj. przepisu art. 118 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody poprzez jego błędne zastosowanie w przedmiotowej sprawie, podczas gdy planowane przez skarżącą przedsięwzięcie nie należy do żadnej z pięciu kategorii prac wskazanych w/w przepisie, skutkujących obowiązkiem uzyskania decyzji regionalnego dyrektora ochrony środowiska określającej warunki prowadzenia przedmiotowych prac oraz naruszenie przepisu art. 97 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko poprzez jego niewłaściwe zastosowanie w przedmiotowej sprawie, w której z mocy przepisu art. 118 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody a contrario brak jest obowiązku uzyskania decyzji środowiskowej. W motywach skargi skarżąca wskazała, iż brak jest podstaw do przyjęcia, że przedmiotowe przedsięwzięcie poprzez zmianę stosunków wodnych może oddziaływać negatywnie na występujące na tym obszarze siedliska przyrodnicze. Organ nie wykazał na jakiej podstawie dokonał ustaleń w takim zakresie. Ponadto brak jest podstaw do uznania planowanej inwestycji polegającej na ,,wycince drzew w obrębie wsi P., gmina R." za działanie mające na celu przywrócenie obiektu do stanu pierwotnego, a nie jego bieżącą konserwację. Skarżąca wskazała, iż prace konserwacyjne cieków wodnych i urządzeń wodnych, których zakres obejmuje wykoszenie roślinności w dnie i na skarpach cieków, odmulanie dna cieku, tj. usuwanie mułów naniesionych przez wodę w dnie rzeki i kanałów, usuwanie krzewów oraz drzew rosnących w korycie i na wałach nie stanowią robót melioracyjnych rozumieniu art. 118 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody. Zatem chybione jest twierdzenie organu, że planowane przedsięwzięcie będzie stanowiło działania mające na celu przywrócenie obiektu do stanu pierwotnego. Skarżąca podniosła, iż planowane przez nią przedsięwzięcie nie należy do żadnej z kategorii robót wymienionych w art. 118 ust. 1 ww. ustawy, bowiem nie zamierza dokonywać regulacji wód, budować wałów przeciwpowodziowych, prowadzić robót melioracyjnych, czy też odwodnień budowlanych. Czynności, które zamierza podjąć nie doprowadzą do trwałej i istotnej zmiany stosunków wodnych. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał argumenty zawarte w zaskarżonym postanowieniu i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna, gdyż zaskarżone postanowienie odpowiada prawu. Na wstępie podkreślenia wymaga, że w związku z tym, że Polska z dniem dnia 1 maja 2004 r. stała się członkiem Unii Europejskiej, od tego dnia związana jest postanowieniami traktatów założycielskich i aktów przyjętych przez Instytucje Wspólnot Europejskich przed dniem przystąpienia Polski. System prawa obowiązującego w Polsce od dnia akcesji składa się z prawa krajowego oraz prawa wspólnotowego, do którego należą akty prawa pierwotnego i akty prawa wtórnego. Do prawa pierwotnego zaliczane są: traktaty założycielskie, traktaty akcesyjne, inne akty prawa, których ranga równa jest traktatom oraz zasady ogólne prawa i normy prawa zwyczajowego jako normy niepisane. Pochodne prawo wspólnotowe, zwane też wtórnym, stanowią rozporządzenia, dyrektywy, decyzje, zalecenia i opinie ( art. 249 traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską z dnia 25 marca 1957 r., dalej TWE). Polski ustawodawca dokonał więc implantacji (wdrożenia) do prawa krajowego następujących dyrektyw Wspólnot Europejskich: - dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 85/337/EWG z dnia 27 czerwca 1985 r. w sprawie oceny wpływu wywieranego przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko ( Dz. Urz. WE l 175 z dnia 5.07.1985 r., s. 49 ze zm.), - dyrektywę Rady 79/409/EWG z dnia 2 kwietnia 1979 r. w sprawie ochrony dzikiego ptactwa ( Dz. Urz. WE L 103 z dnia 25.04.1979 r., s.1 ze zm.) – określanej jako dyrektywa ptasia, - dyrektywę Rady 92/43/EWG z dnia 21 maja w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory ( Dz. Urz. WE L 206 z dnia 22.07.1992r,,s.7 ze zm.) – określanej jako dyrektywa siedliskowa ( por. np. wyrok NSA z dnia 24 czerwca 2010 r.,II OSK 961/09, publikowany w Centralnej Bazie Orzeczeń i Informacji o Sprawach NSA. ). Implementacja tych dyrektyw dokonana została w ustawie z dnia 27 kwietnia 2001 r. – Prawo ochrony środowiska, w ustawie z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody oraz w ustawie z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko – określanej dalej jako OOŚ. Planowane przez skarżącą przedsięwzięcie, ma polegać na wycince [...] szt. drzew na działkach ew. nr [...], [...], położonych we wsi P., gm. R., które znajdują się w granicach obszaru Natura 2000 [...]" [...], zatwierdzonego przez Komisję Europejska decyzją z dnia [...] listopada 2007 r. oraz na obszarze priorytetowego siedliska przyrodniczego – niżowego łęgu jesionowo-olszowego, wymienionego w załączniku I dyrektywy Rady 92/43/EWG z dnia 21 maja 1992 r. ( określanej jako dyrektywa siedliskowa). W obszarze tym zgodnie ze Standardowym Formularzem Danych (SDF) występuje co najmniej 12 typów siedlisk przyrodniczych, w tym priorytetowe łęgi wierzbowe, topolowe, olszowe i jesionowe ( kod 91EO). Podstawą ochrony tego obszaru Natura 2000 stanowi regulacja przewidziana w art. 33 ustawy o ochronie przyrody, w myśl którego: 1. zabrania się, z zastrzeżeniem art. 34, podejmowania działań mogących, osobno lub w połączeniu z innymi działaniami, znacząco negatywnie oddziaływać na cele ochrony obszaru Natura 2000, w tym w szczególności: 1) pogorszyć stan siedlisk przyrodniczych lub siedlisk gatunków roślin i zwierząt, dla których ochrony wyznaczono obszar Natura 2000 lub 2) wpłynąć negatywnie na gatunki, dla których ochrony został wyznaczony obszar Natura 2000, lub 3) pogorszyć integralność obszaru Natura 2000 lub jego powiązania z innymi obszarami. 2. Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio do proponowanych obszarów mających znaczenie dla Wspólnoty, znajdujących się na liście, o której mowa w art. 27 ust. 3 pkt 1, do czasu zatwierdzenia przez Komisję Europejską jako obszary mające znaczenie dla Wspólnoty i wyznaczenia ich jako specjalne obszary ochrony siedlisk. 3. Projekty polityk, strategii, planów i programów oraz zmian do takich dokumentów a także planowane przedsięwzięcia, które mogą znacząco oddziaływać na obszar Natura 2000, a które nie są bezpośrednio związane z ochroną obszaru Natura 2000 lub obszarów, o których mowa w ust. 2, lub nie wynikają z tej ochrony, wymagają przeprowadzenia odpowiedniej oceny oddziaływania na zasadach określonych w ustawie z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Regulacja ta pozostaje w spójności z uregulowaniami proceduralnymi zawartymi w OOŚ. Rozdział 5 tej ustawy określa zasady postępowania w sprawie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000. Jej art. 96 w ust. 1 stanowi, że organ właściwy do wydania decyzji wymaganej przed rozpoczęciem realizacji przedsięwzięcia, innego niż przedsięwzięcie mogące znacząco oddziaływać na środowisko, które nie jest bezpośrednio związane z ochroną obszaru Natura 2000 lub nie wynika z tej ochrony, jest obowiązany do rozważenia, przed wydaniem tej decyzji, czy przedsięwzięcie może potencjalnie znacząco oddziaływać na obszar Natura 2000. W sprawie bezsporne jest, że planowane przez skarżącą przedsięwzięcie nie mieści w żadnej z kategorii przedsięwzięć wyszczególnionych w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko ( Dz. U. Nr 257, poz. 2573 ze zm.). Stąd też, jak wynika z akt administracyjnych sprawy, Burmistrz R. w związku z wnioskiem skarżącej o wydanie zezwolenia na wycięcie [...] drzew na działkach o nr ew. [...]; [...], [...]; [...] położonych w obrębie P., gm. R., postanowieniem z dnia [...] stycznia 2009 r., na podstawie art. 96 ust. 1 i 3 ustawy nałożył na nią obowiązek przedłożenia Regionalnemu Dyrektorowi Ochrony określonych w nim dokumentów. Organ ten w uzasadnieniu orzeczenia wskazał, iż wnioskowane do usunięcia drzewa znajdują się na terenie i w bezpośrednim sąsiedztwie obszar Natura 2000 [...] "[...]" oraz na terenie obszaru chronionego krajobrazu "[...]". W ocenie Burmistrza usunięcie [...] drzew może potencjalnie znacząco wpłynąć na obszar Natura 2000 i dlatego nałożony został na wnioskodawczynię obowiązek z art. 96 ust. 3 ustawy. Organy administracyjne obu instancji orzekające w przedmiotowej sprawie, w postępowaniu prowadzonym na podstawie art. 97 ust.1 OOŚ, dotyczącym zasadności nałożenia obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania przedmiotowego przedsięwzięcia na obszar specjalnej ochrony Natura 2000, przy uwzględnieniu uwarunkowań określonych w art. 63 ust. 1 tej ustawy ( jak rodzaj i charakterystykę przedsięwzięcia, jego usytuowanie, rodzaj i skalę możliwego oddziaływania) uznały, iż planowane przedsięwzięcie, polegające na wycince [...] drzew może znacząco negatywnie oddziaływać na występujące siedliska przyrodnicze Obszaru Natura 2000 "[...]", wymaga więc przeprowadzenia oceny oddziaływania na ten obszar. Organy obu instancji w związku z tym nałożyły na skarżącą obowiązek sporządzenia raportu, przy czym organ odwoławczy odmiennie od organu pierwszej instancji określił jego zakres, ograniczając go do aspektów odnoszących się bezpośredni do celów i przedmiotów ochrony tego obszaru specjalnej ochrony. Nałożenie na skarżącą obowiązku sporządzenia raportu w ocenie Sądu było zasadne, skoro ze zgromadzonego w sprawie materiału dokumentacyjnego wynika, iż jej zamiarem jej jest wycinka [...] szt. drzew na obszarze Natura 2000 mającym znaczenie dla Wspólnoty Europejskiej. Wycinka ta, jak wskazała skarżąca, ma obejmować [...] olsz, [...] brzóz, [...] klony oraz [...] jesionów, z których niektóre, jak wskazał organ odwoławczy, przekraczają 200 cm obwodu na wysokości 1,3 m. Podzielić należy stanowisko organów, iż wycinka takiej ilości drzew, w tym objętych szczególną ochroną łęgów jesionowo-olszowych o kodzie [...] ([...]) może negatywnie oddziaływać na występujące na tym obszarze 12 siedlisk przyrodniczych, gdyż może wpłynąć na zmianę stosunków wodnych na tym obszarze. Zmiana stosunków wodnych może, jak stwierdził organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, negatywnie wpłynąć na ww. łęgi jesionowo-olszowe, ze względu na ich szczególną wrażliwość na tego rodzaju zmiany. Występuje bowiem, wtedy zjawisko polegające na stopniowym przekształcaniu się fragmentów łęgów w zbiorowisko o charakterze grądu, tzw. grądowienie. Na przedmiotowym terenie takie negatywne zjawisko już występuje, a realizacja planowanego przedsięwzięcia może to negatywne zjawisko pogłębić. Podzielić należy również argumentację organu, że planowana wycinka drzew w powiązaniu z planowanym przez skarżącą mechanicznym pogłębieniem rowu odprowadzającym wodę ze stawów rybnych, spowodować może nasilenie się procesów prowadzących do przekształcenia, a w dalszym czasie doprowadzić do zaniku priorytetowego siedliska. Stanowisko organu odwoławczego pozostaje w zgodzie z art. 6 ust. 3 dyrektywy 92/43/EWG siedliskowej oraz z orzecznictwem ETS w tym zakresie. Z przepisów tych wynika, że obowiązek przeprowadzenia "oceny habitatowej" dotyczy każdego przedsięwzięcia, które nie jest bezpośrednio związane z ochroną obszaru Natura 2000 lub nie wynika z tej ochrony, a które może na te obszary znacząco oddziaływać. Jak wskazuje się w literaturze przedmiotu przesłankami do takiego zakwalifikowania przedsięwzięcia są: cel przedsięwzięcia oraz jego charakter, a więc możliwość i istotność oddziaływania (por. B. Iwańska, Postępowanie w przedmiocie wydania "decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach" - dylematy interpretacyjne w : Wspólnotowe prawo ochrony środowiska i jego implementacja w Polsce trzy lata po akcesji pod red. J. Jędrośki i M. Bara, Wrocław 2008, s,. 214 i nast.). Przy czym o możliwości zaistnienia znaczącego oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na obszar Natura 2000 przesądzają istniejące prawdopodobieństwo lub ryzyko takiego oddziaływania - a więc sytuacja, gdy na podstawie obiektywnych informacji nie można tego ryzyka wykluczyć. Istotne oddziaływanie zachodzi natomiast wówczas, gdy planowane działanie niesie z sobą ryzyko naruszenia założeń ochrony danego obszaru Natura 2000 (por. wyrok ETS w sprawie C-127/02 Waddenzee pkt 39-45). Organ odwoławczy w uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia zawarł argumentację, która nie wyklucza zaistnienia takiego ryzyka. Należało zatem uznać, że realizacja planowanego przedsięwzięcia z uwagi obowiązek realizacji celów dyrektywy siedliskowej, jak również ze względu na zasadę przezorności wynikającą z art. 247 pkt 2 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską (TWE) wymaga przeprowadzenia oceny jego oddziaływania na obszar Natura 2000 " [...]" ([...]), a więc sporządzenia raportu w zakresie określonym w zaskarżonym postanowieniu. W odniesieniu do skargi, podkreślenia wymaga, iż z powołanego wyżej postanowienia Burmistrza R., że skarżąca została zobowiązana do złożenia wskazanych w nim dokumentów Regionalnemu Dyrektorowi Ochrony Środowiska w S. ze względu na wszczęcie postępowania w sprawie zezwolenia na wycinkę drzew na obszarze szczególnej ochrony Natura 2000, a zatem postępowanie prowadzone przez organy środowiskowe obu instancji dotyczyły tej właśnie tego przedsięwzięcia i oceny jego skutków na obszar szczególnej ochrony " [...]". Bezsporne jest, że planowana przez skarżącą wycinka obejmuje gatunki drzew, które Wspólnota Europejska postanowiła objąć szczególną ochroną i m.in. ze względu na ich siedlisko na tym terenie został utworzony wspomniany wyżej obszar Natura 2000. Nie może ujść uwadze, że planowane do wycinki drzewa mają ścisły związek z planowanym przez skarżącą przedsięwzięciem polegającym na wykonaniu rowów opaskowych przy stawach rybnych oraz pogłębieniu i oczyszczeniu rowu łączącego te stawy z rzeką Iną, wzdłuż którego występują w pasie o szer. 4 m chronione drzewa. W tej sytuacji organy obu instancji orzekające w niniejszej sprawie prawidłowo postąpiły dokonując oceny planowanej wycinki drzew na obszar Natura 2000 w powiązaniu z planowaną konserwacją rowu. Podzielić należy argumentację organu odwoławczego, że brak od dłuższego czasu bieżącej konserwacji rowu przyczyniło się do powstania siedlisk przyrodniczych, które obecnie podlegają szczególnej ochronie objętej dyrektywami Unii Europejskiej i przepisami prawa krajowego. Dlatego też nie można nie zgodzić się ze stwierdzeniem organu, że planowane przedsięwzięcie nie będzie w istocie polegało na przeprowadzeniu bieżącej konserwacji, lecz na przywróceniu stanu poprzedniego, skoro ma m.in. obejmować wycinkę chronionych drzew rosnących na skarpie i dnie istniejącego rowu, na co sama wskazała skarżąca we wniosku z dnia [...] stycznia 2009 r. o zezwolenie na usunięcie drzew skierowanym do Burmistrza R.. Z tych też wszystkich argumenty skargi dotyczące art. 118 ustawy o ochronie przyrody nie mogły odnieść zamierzonego statku, zwłaszcza, że nałożenie na skarżącą obowiązku sporządzenia raportu oddziaływania na obszar Natura 2000 ma bezpośredni związek z wnioskiem o zezwolenie wycinkę drzew wskazanych we wniosku z dnia [...] stycznia 2009 r., a planowana konserwacja rowu ( jego zakres i rozmiar) stanowiła dla organów środowiskowych składową dokonanej oceny, że planowane usunięcie drzew może znacząco negatywnie oddziaływać na [...] siedlisk przyrodniczych, występujących na obszarze Natura 2000 "[...]". . Z tych wszystkich podanych wyżej względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł, jak sentencji.