IV SA/Wa 996/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Piotr Korzeniowski (spr.), Sędziowie sędzia WSA Anna Sękowska, sędzia WSA Tomasz Wykowski, Protokolant ref. staż. Marika Bibrowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 października 2016 r. sprawy ze skargi A. C. na uchwałę Rady Miejskiej w R. z dnia [...] maja 2009 r. nr [...] w przedmiocie przyjęcia regulaminu dostarczania wody i odprowadzania ścieków oddala skargę Rada Miejska w R. (dalej: organ) uchwałą z [...] maja 2009 r. nr [...] przyjęła "Regulamin dostarczania wody i odprowadzania ścieków na terenie Gminy R." (dalej: regulamin) stanowiący załącznik do ww. uchwały. Pismem z [...] lutego 2016 r. A. C. (dalej: skarżący) wezwał Radę Miejską w R. do usunięcia naruszenia prawa w trybie art. 101 ust. 1 ustawy z 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym, przez zmianę treści przepisu § 14 ust. 4 regulaminu dostarczania wody i odprowadzania ścieków na terenie Gminy R. W odpowiedzi na wymienione wezwanie Rada Miejska w R. podjęła uchwałę w dniu [...] lutego 2016 r. NR [...], którą uznała wezwanie do usunięcia naruszenia prawa wniesione dnia [...] lutego 2016 r. przez skarżącego, w zakresie dotyczącym niezgodności z prawem § 14 ust. 4 regulaminu, stanowiącego załącznik do Uchwały nr [...] Rady Miejskiej w R. z [...] maja 2009 r. za bezzasadne i pozostawiła wymienioną uchwałę w brzmieniu dotychczasowym. Rada Miejska w R. przedstawiła swoje stanowisko w przedmiocie wezwania w uzasadnieniu stanowiącym załącznik do przedmiotowej uchwały. W piśmie z 22 marca 2016 r. skarżący, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na powyższą uchwałę Rady Miejskiej w R. z [...] maja 2009 r. nr [...], podnosząc zarzut naruszenia: przez § 14 ust. 4 regulaminu, art. 19 ust. 2 pkt 5 ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków z 7 czerwca 2001 r. (tekst jedn.: Dz. U. Nr 123, poz. 858 ze zm., dalej: u.z.w.o.ś.). W skardze wniesiono o: 1) stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały nr [...] Rady Miejskiej w R. z [...] maja 2009 r. w sprawie przyjęcia "Regulaminu dostarczania wody i odprowadzania ścieków na terenie Gminy R." w części dotyczącej § 14 ust. 4 regulaminu; 2) zasądzenie zwrotu kosztów postępowania w sprawie według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi skarżący przedstawił stan faktyczny w sprawie i wskazał, że Rada Miejska w dniu [...] lutego 2016 r. uchwałą nr [...], uznała jego wezwanie za bezzasadne. Skarżący wskazał również, że w uzasadnieniu jako podstawę do uzgadniania ze Spółką warunków wykonania instalacji "do podlewania zieleni" podano art. 19 ust. 2 pkt. 5 u.z.w.o.ś. tj.: "regulamin powinien określać prawa i obowiązki przedsiębiorstwa wodociągowo-kanalizacyjnego oraz odbiorców usług, w tym: techniczne warunki określające możliwości dostępu do usług wodociągowo-kanalizacyjnych". W ocenie skarżącego, wskazany przepis prawa dotyczy tylko i wyłącznie, określenie warunków technicznych odnośnie wykonania przyłącza wod-kan, tzn.: jeżeli w drodze wybudowana jest sieć wodociągowa lub kanalizacyjna, zainteresowany występuje do Przedsiębiorstwa Wodociągów i Kanalizacji (dalej: Przedsiębiorstwo, Spółka) o wydanie warunków jakie ma spełnić, aby jego nieruchomość mogła być podłączona do przedmiotowej sieci, na odcinku od istniejącej sieci do licznika głównego. Skarżący podkreśla, że w przedmiotowym regulaminie, rozdział V i VI, wypełnia przesłanki art. 19 ust. 2 pkt. 5 u.z.w.o.ś. i nie ma mowy o obowiązku ustalenia wewnętrznej instalacji. Zdaniem skarżącego, ww. rozdziały regulaminu potwierdzają, że do realizacji takich inwestycji znajdują zastosowanie przepisy techniczno-budowlane, w tym szczegółowe wymagania określone w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.), a także Polska Norma. Żaden z powołanych wyżej przepisów nie zawiera w swojej treści wymogów, jakie zostały narzucone skarżącemu, który uważa, że Spółka nadinterpretuje wskazany przepis prawa, uzurpując sobie prawo do uzgadniania instalacji w budynkach zrealizowanych na podstawie stosownych zezwoleń na budowę oraz narusza przepisy ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów, poprzez łamanie prawa antymonopolowego. Obowiązek dokonania uzgodnień ze Spółką w zakresie wykonania instalacji wewnętrznej w już zrealizowanym i użytkowanym budynku, jak również zobowiązanie klienta do nabycia u wskazanego producenta konkretnego rodzaju wodomierza, budzi wątpliwości skarżącego, co do działania przedsiębiorstwa zgodnego z prawem. Skarżący podnosi, że stwierdzenie w uzasadnieniu Uchwały nr [...] Rady Miejskiej w R. z [...] maja 2009 r., że §14 ust. 4 regulaminu "mówi o konieczności uzgodnienia tylko i wyłącznie instalacji służącej do dostarczania wody bezpowrotnie zużytej" i nie odnosi się w żaden sposób do konieczności uzgadniania z Przedsiębiorstwem Wodociągów i Kanalizacji sp. z o.o. (dalej: PWiK sp. z o.o.) innej instalacji wewnętrznej - jest nadinterpretacją art. 19 ust. 2 pkt. 5 u.z.w.o.ś. Skarżący podkreśla, że instalacja wodno-kanalizacyjna, została wykonana zgodnie z warunkami technicznymi, określonymi przez PWiK sp. z o.o. w R. Przedmiotowa Spółka odebrała przyłącze wod-kan oraz podpisała ze skarżącym stosowne umowy na dostarczanie wody oraz odbiór ścieków. Poważne wątpliwości skarżącego budzi także fakt, że Spółka chce szkicu oraz "jakiegoś" uzgodnienia istniejącej instalacji w już istniejącym budynku, nie wiadomo w oparciu o jakie przepisy prawa. Skarżący uważa, że w związku z tym oraz mając przede wszystkim na względzie zasadę legalności działania "Przedsiębiorstwa Wodociągów i Kanalizacji sp. z o.o.", należy - w tym zakresie - zmienić przedmiotowy regulamin, aby jego przepisy miały odzwierciedlenie w konkretnym wymiarze prawa, w oparciu o obowiązujące przepisy oraz aby nie wywoływały one ujemnych konsekwencji prawnych dla odbiorcy. Ponadto w ocenie skarżącego, analiza systemu źródeł prawa powszechnie obowiązującego, prowadzi do wniosku, że niewątpliwie akta prawa miejscowego (regulamin), są aktami podstawowymi, a zatem w hierarchii źródeł prawa znajdują się poniżej ustaw i rozporządzeń. Tym samym nie mogą one zawierać w swej treści rozwiązań sprzecznych z aktami wyższego rzędu (ustawami i rozporządzeniami). Skarżący podkreśla, że w konsekwencji monopolistycznych działań PWiK sp. z o.o w R., nie został odebrany licznik służący do zliczania wody zużytej do podlewania ogródka, zamontowany na koszt skarżącego. Na prośbę skarżącego, Spółka nie zamontowała też wskazanego typu licznika, mimo że, takie usługi wykonuje. Skarżący uważa również, że działania prezesa Spółki, prowadzą do popierania praktyki bezpodstawnego wzbogacenia w związku z uzyskaniem nienależnego przychodu za odprowadzenie ścieków, które nie powstały oraz zafałszowania danych mających wpływ na ochronę środowiska. Skarżący podnosi, że w gminie R. w ww. sposób, odmawia się mieszkańcom odbioru podlicznika, co zarazem zwiększa w sposób bezprawny budżet Przedsiębiorstwa. W odpowiedzi na skargę Rada Miejska w R. wniosła o: 1) oddalenie "skargi/odrzucenie skargi/umorzenie postępowania"; 2) przekazanie jako załączników, ułożonych w porządku chronologicznym spiętych i ponumerowanych akt sprawy; 3) zasądzenie od skarżącego na rzecz organu zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona uchwała nie została wydana z naruszeniem prawa uzasadniającym stwierdzenie jej nieważności w zakresie wskazanym w skardze. Przed dokonaniem oceny zgodności z prawem zaskarżonej uchwały wyjaśnienia wymaga dopuszczalność wniesionej skargi. Skarga złożona została w trybie art. 101 ust. 1 ustawy z 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jedn.: Dz. U. z 2015 r. poz. 1515 ze zm.), w świetle którego każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. W ocenie Sądu, określone w powołanym przepisie przesłanki dopuszczalności zaskarżenia uchwały nr [...] Rady Miejskiej w R. z [...] maja 2009 r. zostały w niniejszej sprawie spełnione. Przedmiotowa uchwała, jest aktem prawa miejscowego, zaś skarżący, jako odbiorca usług w zakresie dostarczania wody i odprowadzania ścieków, legitymuje się wymaganym interesem prawnym w jej zaskarżeniu. Ponadto przed wniesieniem skargi skarżący pismem z [...] lutego 2016 r. wezwał Radę do usunięcia naruszenia prawa. W odpowiedzi na powyższe wezwanie Rada Miejska w R. podjęła uchwałę w dniu [...] lutego 2016 r. nr [...], którą uznała wezwanie do usunięcia naruszenia prawa wniesione dnia [...] lutego 2016 r. przez skarżącego, w zakresie dotyczącym niezgodności z prawem § 14 ust. 4 regulaminu, stanowiącego załącznik do uchwały nr [...] Rady Miejskiej w R. z [...] maja 2009 r. za bezzasadne i pozostawiła wymienioną uchwałę w brzmieniu dotychczasowym, zaś skargę wywiódł skarżący w dniu 22 marca 2016 r. Skargę uznać zatem należy za złożoną w terminie określonym w art. 53 § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm., dalej: p.p.s.a.). Zakwestionowany przez skarżącego § 14 ust. 4 regulaminu dostarczania wody i odprowadzania ścieków na terenie Gminy R., przyjętego uchwałą nr [...] Rady Miejskiej w R. z [...] maja 2009 r. w sprawie przyjęcia regulaminu dostarczania wody i odprowadzania ścieków na terenie Gminy R. w zakresie w jakim nakłada obowiązek uzgodnienia z Przedsiębiorstwem części instalacji, umożliwiającej rozliczenie wody bezpowrotnie zużytej, wprowadzony został bez przekroczenia delegacji ustawowej i bez naruszenia przepisów prawa budowlanego. Zgodnie z art. 19 ust. 2 pkt 5 ustawy z 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków (tekst jedn.: Dz. U. z 2006 r. Nr 123 poz. 858 ze zm. dalej: u.z.w.o.ś.), w brzmieniu obowiązującym na dzień uchwalenia przez Radę Miejską w R. uchwały nr [...] z [...] maja 2009 r., regulamin powinien określać prawa i obowiązki przedsiębiorstwa wodociągowo-kanalizacyjnego oraz odbiorców usług, w tym:. techniczne warunki określające możliwości dostępu do usług wodociągowo-kanalizacyjnych. Odnosząc się do zarzutów podniesionych w skardze wskazać należy, że w orzecznictwie sądowym dominuje pogląd, że w regulaminie znaleźć się muszą wszystkie kwestie wymienione w art. 19 ust. 2 u.z.w.o.ś., a kolejne mogą się pojawić o ile są spokrewnione ze wskazanymi w ust. 2 tego przepisu. W konsekwencji tego założenia brak wyczerpania zakresu podstawowego skutkuje ułomnością regulaminu, stanowiącą istotne naruszenie prawa. W pierwszej kolejności należy wyjaśnić, że w ogólnym znaczeniu regulamin oznacza przepisy i rozporządzenia ustalające sposób postępowania w jakiejś dziedzinie, obowiązujące członków jakiejś instytucji, zgromadzenia itp. Regulamin może zawierać zbiór takich przepisów napisany lub ogłoszony drukiem (zob. M. Szymczak (red.), Słownik języka polskiego, Warszawa 1981, t. III, s. 35-36). Z przepisów u.z.w.o.ś. wynika, że regulamin jest aktem powszechnie obowiązującym, ma charakter abstrakcyjny i w sposób ogólny określa prawa i obowiązki adresatów do których jest skierowany. Zasadniczą funkcją regulaminu dostarczania wody i odprowadzania ścieków wynikającą z przepisów u.z.w.o.ś. jest określenie praw i obowiązków przedsiębiorstwa wodociągowo-kanalizacyjnego oraz odbiorców usług. Prawa i obowiązki określone w regulaminie tworzą zatem jego zakres przedmiotowy. Zakresem przedmiotowym regulaminu objęte są stosunki prawne wynikające ze wzajemnych praw i obowiązków przedsiębiorstwa wodociągowo-kanalizacyjnego oraz odbiorców usług. Jak wynika z treści art. 19 ust. 2 u.z.w.o.ś., regulamin dostarczania wody i odprowadzania ścieków ustala pewien zespół norm postępowania obowiązujących jednocześnie przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne oraz odbiorców usług. Pozycję prawną przedsiębiorstwa wodociągowo-kanalizacyjnego oraz odbiorców usług na gruncie regulaminu wyznaczają głównie obowiązki i uprawnienia związane z dostarczaniem usług wodociągowo-kanalizacyjnych. Określona norma prawna regulaminu ustanawia dla danego adresata obowiązek zwłaszcza wtedy, kiedy przewiduje dla niego jeden tylko sposób zachowania w danych okolicznościach. Obowiązek prawny sprowadza się więc najczęściej do tego, że przepis regulaminu może ustanowić dla danej grupy adresatów nakaz lub zakaz określonego zachowania się (działania lub zaniechania). Niezastosowanie się do nakazu lub zakazu wytwarza stan niewypełnienia obowiązku uregulowanego przez prawo. Zachowanie będące przedmiotem obowiązku wynikające z określonej normy prawnej regulaminu może być nakazane lub zakazane. Odbiorca usług powinien zachowywać się zgodnie z wymogami treści obowiązku, określonego w regulaminie, lecz także w celu zaspokojenia uznanych przez prawo interesów. Przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne może domagać się od odbiorcy usług wypełnienia obowiązku wynikającego z regulaminu. Żądając wypełnienia obowiązku, musi mieć do tego podstawę prawną. Obowiązek określany jest jako zachowanie powinne, które ulega przekształceniu wraz z jego realizacją w zachowanie rzeczywiste. Naruszenie obowiązku, polegające na niewykonaniu lub nienależytym wykonaniu obowiązku, może pociągać za sobą pewne skutki prawne. W celu ustalenia zakresu usług świadczonych przez przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne związanych z możliwością odliczania wody zużytej bezpowrotnie po wykonaniu instalacji uzgodnionej z Przedsiębiorstwem z dodatkowym wodomierzem ustawodawca uznał, że niezbędne jest określenie w regulaminie warunków technicznych wynikających z wiedzy specjalistycznej Przedsiębiorstwa. Konieczność ustalenia w regulaminie warunków technicznych wynika także z potrzeby uregulowania w regulaminie ogólnoprawnego standardu usług świadczonych przez przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne, uwzględniającego w szczególności wiedzę techniczną w zakresie dostarczania wody i odprowadzania ścieków, a także możliwości odliczania wody zużytej bezpowrotnie po wykonaniu instalacji uzgodnionej z Przedsiębiorstwem z dodatkowym wodomierzem. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy należy zgodzić się ze stanowiskiem Rady Miejskiej w R., że występujący w treści art. 19 ust. 2 pkt 5 u.z.w.o.ś. zwrot "warunki techniczne" obejmuje swym zakresem przesłanki po spełnieniu, których zaistnieje możliwość skorzystania z usług wodociągowych obejmujących możliwość odliczania wody zużytej bezpowrotnie po wykonaniu instalacji uzgodnionej z Przedsiębiorstwem z dodatkowym wodomierzem. Ma także rację organ podnosząc, że kwestionowany przez skarżącego § 14 pkt 4 regulaminu jest wyrazem realizacji uprawnień przedsiębiorstwa wodociągowo-kanalizacyjnego wynikających z treści art. 19 ust. 2 pkt 5 u.z.w.o.ś., który upoważnił organ gminy do określenia w akcie prawa miejscowego technicznych warunków ustalających możliwość dostępu do usług wodociągowo-kanalizacyjnych i obowiązków po stronie odbiorcy usług. Nie można zgodzić się ze stanowiskiem skarżącego, który uważa, że art. 19 ust. 2 pkt 5 dotyczy tylko i wyłącznie, określenia warunków technicznych "odnośnie wykonania przyłącza wod-kan, tzn.: jeżeli w drodze wybudowana jest sieć wodociągowa lub kanalizacyjna, zainteresowany występuje do Przedsiębiorstwa Wodociągów i Kanalizacji o wydanie warunków jakie ma spełnić, aby jego nieruchomość mogła być podłączona do przedmiotowej sieci, na odcinku od istniejącej sieci do licznika głównego". Z taką zawężającą interpretacją ww. przepisu nie można się zgodzić. Techniczne warunki określające możliwości dostępu do usług wodociągowo-kanalizacyjnych obejmują także hipotezę i dyspozycję normy prawnej wyrażonej w § 14 ust. 4 regulaminu dostarczania wody i odprowadzania ścieków na terenie Gminy R. Należy podkreślić, że ww. techniczne warunki obejmują także możliwość odliczania wody zużytej bezpowrotnie po wykonaniu instalacji uzgodnionej z Przedsiębiorstwem z dodatkowym wodomierzem. Treść § 14 ust. 4 regulaminu dostarczania wody i odprowadzania ścieków na terenie Gminy R. nie narusza zatem powołanych w skardze aktów prawnych, a w szczególności rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r. Nr 75. Poz. 690 ze zm.). Sąd nie dopatrzył także sprzeczności ww. przepisu z "Polską Normą" oraz "ustawą o ochronie konkurencji i konsumentów". Zgodzić należy się stanowiskiem Rady Miejskiej w R., która odpowiadając na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa wyraziła pogląd, według którego kwestionowany zapis regulaminu jest wyrazem realizacji uprawnień wynikających z treści art. 19 ust. 2 pkt 5 u.z.w.o.ś., który zobowiązuje do określania w takim akcie prawa miejscowego technicznych warunków określających możliwość dostępu do usług wodociągowo-kanalizacyjnych oraz określa obowiązek po stronie odbiorcy usługi. Ma rację organ twierdząc, że powyższe nie ma jakiegokolwiek związku z ewentualnym procesem budowlanym, wobec czego przepisy prawa budowlanego nie mają zastosowania. Wskazać należy, że interpretacja treści art. 19 ust. 2 pkt 5 u.z.w.o.ś. przedstawiona przez skarżącego w skardze jest błędna. Wykonanie instalacji uzgodnionej z Przedsiębiorstwem w celu umożliwienia skarżącemu odliczania wody zużytej bezpowrotnie nie może być utożsamiane instytucją prawną uzgodnienia na gruncie przepisów prawa budowlanego. Instalacja umożliwiająca skarżącemu odliczanie wody zużytej bezpowrotnie powinna być wykonana zgodnie z technicznymi warunkami określającymi możliwości dostępu do usług wodociągowo-kanalizacyjnych. W uzasadnieniu uchwały nr [...] Rady Miejskiej w R. z [...] lutego 2016 r. wskazano, że jedną z usług jakie świadczy przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne jest możliwość odliczania bezpowrotnie zużytej wody w celu podlewania zieleni od całkowitej ilości wody dostarczanej do nieruchomości, którą ustala się na podstawie wskazań wodomierza głównego. Usługa ta powoduje, że ilość wody zużytej bezpowrotnie nie stanowi podstawy do naliczenia opłaty za odprowadzanie ścieków, gdyż w przeciwnym przypadku przyjmuje się, że ilość m³ zużytej wody wskazanych przez wodomierz główny odpowiada ilości m³ odprowadzanych ścieków z nieruchomości. W celu umożliwienia realizacji takiej usługi, ilość wody zużytej bezpowrotnie musi być mierzona przez wodomierz dodatkowy instalowany na koszt odbiorcy usług. Należy zgodzić się ze stanowiskiem organu, który podnosi, że powyższa zasada wynika nie tylko z treści regulaminu dostarczania wody i odprowadzania ścieków na terenie Gminy R., ale przede wszystkim z art. 27 ust. 6 u.z.w.o.ś. Warunkiem technicznym skorzystania z usługi odliczania ilości wody bezpowrotnie zużytej wskazanej przez wodomierz dodatkowy od ilości wody wskazanej przez wodomierz główny jest uzgodnienie z przedsiębiorstwem wodociągowo-kanalizacyjnym instalacji wodociągowej przeznaczonej do wody bezpowrotnie zużytej do podlewania zieleni. Wykonanie instalacji uzgodnionej z Przedsiębiorstwem jest zatem konsekwencją określenia w regulaminie technicznych warunków określających możliwości dostępu do usług wodociągowo-kanalizacyjnych. Wyjaśnić w tym miejscu należy, że wiele pojęć w u.z.w.o.ś. oraz w przedmiotowym regulaminie zaczerpniętych jest ze specjalistycznego języka technicznego operującego normami technicznymi. Formułując definicje legalne w u.z.w.o.ś., ustawodawca szeroko odwołuje się do wiedzy pozaprawnej, zwłaszcza technicznej. W literaturze wyrażono pogląd, zgodnie z którym "Za najważniejsze cechy norm technicznych, które uzasadniają wyodrębnienie ich spośród innych norm społecznych, należy przyjąć treść ich wskazań opartych na dyrektywie technicznej skutki nieprzestrzegania. Treść normy technicznej zależna jest bezpośrednio od woli normo-dawcy, ale jest wyznaczona i ograniczona treścią dyrektyw technicznych, a więc poziomem rozwoju nauk przyrodniczych i naszej wiedzy oraz umiejętności" (A. Michalska, Prawo a normy techniczne w państwie socjalistycznym, Poznań 1968, s. 36). Normy techniczne są bowiem szczególnym rodzajem norm w hierarchii źródeł prawa. Według J. Starościaka pod tym terminem rozumie się ujmowanie w przepisy prawne wskazań jakie zalecają nauki techniczne i przyrodnicze (J. Starościak, Rozdział III. Źródła prawa administracyjnego, [w:] J. Starościak (red.), System prawa administracyjnego, Wrocław, Warszawa, Kraków, Gdańsk 1977, t. 1, s. 122. Tego rodzaju zalecenia mogą np. uwzględniać wymogi ochrony środowiska w korzystaniu usług wodociągowo-kanalizacyjnych. Dziedziny wiedzy takie jak technika, nauki przyrodnicze posługują się sobie właściwymi terminami i pojęciami, które w postaci warunków technicznych funkcjonują w przepisach prawnych regulujących usługi wodociągowo-kanalizacyjne. Podkreślenia także wymaga że § 14 ust. 4 kontrolowanego przez Sąd regulaminu stanowi o konieczności uzgodnienia instalacji służącej do dostarczania wody bezpowrotnie zużytej i nie odnosi się jak to wyjaśnia organ do konieczności uzgodnienia z Przedsiębiorstwem innej instalacji wewnętrznej. Treść zakwestionowanego przez skarżącego § 14 ust. 4 regulaminu dopełnia treść art. 19 ust. 2 pkt 5 u.z.w.o.ś., z którego wynika konieczność określenia w akcie prawa miejscowego technicznych warunków określających możliwość dostępu do usług wodociągowo-kanalizacyjnych. Nie można zatem zgodzić się z zarzutem skarżącego, że treść przedmiotowego regulaminu narusza powszechnie obowiązujące przepisy prawa oraz, że zawiera rozwiązania sprzeczne z aktami wyższego rzędu (ustawami i rozporządzeniami). W ocenie Sądu, treść § 14 ust. 4 regulaminu dostarczania wody i odprowadzania ścieków na terenie Gminy R. nie narusza powszechnie obowiązującego prawa. Z tych wszystkich względów, wobec braku podstaw do uwzględnienia skargi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił.