IV SA/Wa 997/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Małgorzata Małaszewska-Litwiniec (spr.), Sędziowie sędzia WSA Łukasz Krzycki, sędzia WSA Agnieszka Wójcik, Protokolant st. ref. Marcin Lesner, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 października 2014 r. sprawy ze skargi H. A. na decyzję Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] września 2013 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania - oddala skargę - Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzją z dnia [...] września 2013 r. nr [...] Rada do Spraw Uchodźców utrzymała w mocy decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] czerwca 2013 r., przekazującą H. S. na [...]. do dnia p...[ października 2013 r. i umarzającej postępowanie w sprawie o nadanie statusu uchodźcy w Rzeczypospolitej Polskiej. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podał, że art. 41 ust. 1 ustawy z dnia 13 czerwca 2003r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (tekst jednolity Dz. U. z 2012r. poz. 680) przewiduje, iż organ prowadzący postępowanie wydaje decyzję o przekazaniu wnioskodawcy do innego państwa członkowskiego i o umorzeniu postępowania w okolicznościach uzasadniających przekazanie w toku postępowania wnioskodawcy innemu państwu członkowskiemu, odpowiedzialnemu za rozpatrzenie wniosku o nadanie statusu uchodźcy na podstawie Rozporządzenia Rady (WE) nr 343/2003 z dnia 18 lutego 2003r. ustanawiającego kryteria i mechanizmy określania Państwa Członkowskiego, które jest odpowiedzialne za rozpatrzenie wniosku o azyl złożonego w jednym z Państw Członkowskich przez obywatela kraju trzeciego. Rada do Spraw Uchodźców wobec formalnego oświadczenia złożonego przez odpowiedni organ p...[ (tj. oświadczenie o zgodzie na przyjęcie Cudzoziemca z dn. P...[.04.2013r.) wyraziła przekonanie, iż w okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy, zasadnym było podjęcie przez organ I instancji decyzji o przekazaniu wnioskodawcy na p...[ oraz o umorzeniu postępowania w sprawie. Reasumując, organ odwoławczy stwierdził, że w stosunku do H. S. zachodzą okoliczności unormowane w art. 41 ust. 1 ustawy z dnia 13 czerwca 2003r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, a w konsekwencji - zasadnym było przekazanie Cudzoziemca stronie [...] oraz umorzenie postępowania. Ponadto Rada wskazała, że w sprawie nie doszło do naruszenia art. 10 Rozporządzenia Rady (WE) nr 343/2003 z dnia 18 lutego 2003r. ustanawiającego kryteria i mechanizmy określania Państwa Członkowskiego, które jest odpowiedzialne za rozpatrzenie wniosku o azyl złożonego w jednym z Państw Członkowskich przez obywatela kraju trzeciego, gdyż - po analizie przesłanek prowadzących do uznania zasadności rozpatrywania wniosku o nadanie statusu uchodźcy przez Państwo Członkowskie (Rzeczpospolitą Polską) - nie istnieją podstawy do przyjęcia odpowiedzialności Rzeczypospolitej Polskiej za rozpatrzenie wniosku Cudzoziemca. Rada nie podzieliła też zarzutów odwołania skierowanych pod adresem postępowania organu I instancji. W szczególności, nie nastąpiło podnoszone przez Stronę naruszenie art. 7 i art. 77 K.p.a. gdyż w toku postępowania, organ I instancji podjął szereg koniecznych działań zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego, a następnie analizował udowodnienie danych okoliczności na podstawie całokształtu materiału dowodowego w sposób wnikliwy i rzetelny. Organ odwoławczy nie uwzględnił zarzutu naruszenia art. 107 § 3 K.p.a., ponieważ organ I instancji zawarł w uzasadnieniu odpowiednio: fakty, które uznał za udowodnione, dowody, na których się oparł oraz wyczerpujące uzasadnienie prawne. Na tą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniósł H. S., podnosząc zarzut naruszenia: - art. 7 w zw. z art. 77 § 1 K.p.a. poprzez naruszenie zasady prawdy obiektywnej polegające na zaniechaniu wyczerpującego przeprowadzenia postępowania dowodowego w zakresie jego bytności na i w Polsce oraz warunków, w jakich przebywają migranci przybywający na terytorium [...], - art. 80 K.p.a. w zw. z art. 107 § 3 K.p.a. poprzez dowolną ocenę zgromadzonych w sprawie dowodów, nieprawidłowe uzasadnienie decyzji, bez rzeczywistego odniesienia się do powoływanych przez skarżącego zarzutów w stosunku do decyzji organu I instancji, - art. 15 K.p.a. poprzez naruszenie zasady dwuinstancyjności postępowania, - art. 41 ust. 1 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium RP w zw. z art. 10 rozporządzenia Rady (WE) nr 343/2003 ustanawiającego kryteria i mechanizmy określania Państwa Członkowskiego, które jest odpowiedzialne za rozpatrzenie wniosku o azyl złożonego w jednym z Państw Członkowskich przez obywatela kraju trzeciego poprzez brak uwzględnienia faktu, iż po upływie 12 miesięcy od przybycia na terytorium [....] w 2007 roku ustała odpowiedzialność [...] za rozpatrzenie wniosku o nadanie statusu uchodźcy, a odpowiedzialność taka leży po stronie Polski w związku z długością pobytu skarżącego na terytorium RP i w konsekwencji nie zastosowanie art. 10 ww. rozporządzenia. W uzasadnieniu skarżący podniósł, że wniosek o nadanie statusu uchodźcy złożył dopiero w Polsce. Tym samym, odpowiedzialność [...] za rozpatrzenie wniosku o ochronę, jako kraju którego granicę przekroczył przybywając z państwa trzeciego, ustała z upływem 12 miesięcy od dnia nielegalnego przekroczenia granicy, co miało miejsce już wiele lat temu. Odpowiedzialność Polski za rozpatrzenie wniosku w świetle art. 10 ust. 2 rozporządzenia wynika także z faktu, iż skarżący przebywał tu nieprzerwanie przez okres ponad pięciu miesięcy. Zarzucił, że Rada do Spraw Uchodźców wydając decyzję w jego sprawie oparła się w zasadzie wyłącznie na okoliczności w postaci wyrażenia zgody przez władze [...], na przejęcie odpowiedzialności za rozpatrzenie złożonego wniosku o nadanie statusu uchodźcy. Zarzucił także, iż organ II instancji w ogóle nie ustosunkował się do faktu, iż na [...] przebywał w roku 2007, a tym samym odpowiedzialność tego kraju dawno ustała, zaś krajem odpowiedzialnym stała się Polska, gdzie złożył wniosek o udzielenie ochrony. Jednocześnie, zdaniem skarżącego, organ II instancji nie ustosunkował się do treści decyzji władz [...], nie podając, na jakiej podstawie decyzja ta zapadła. W szczególności zaś, czy władze [...] miały świadomość tego, jak długo przebywa w Polsce. Dodatkowo nadmienił, że warunki przyjmowania cudzoziemców i osób ubiegających się o nadanie statusu uchodźcy na [...] są krytykowane, albowiem nie wypełniają podstawowym standardów przewidzianych w przepisach prawa międzynarodowego. W odpowiedzi na skargę Rada do Spraw Uchodźców wniosła o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zaprezentowaną w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Podstawę prawną zaskarżonej decyzji stanowił przepis art 41 ust. 1 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (Dz.U. z 2012 r., poz. 680) zgodnie z którym, jeżeli w toku postępowania inne państwo członkowskie, odpowiedzialne za rozpatrzenie wniosku o nadanie statusu uchodźcy na podstawie rozporządzenia Rady (WE) nr 343/2003, wyrazi zgodę na przejęcie wnioskodawcy lub osoby, w imieniu której wnioskodawca występuje, organ prowadzący postępowanie wydaje decyzję o ich przekazaniu i o umorzeniu postępowania. Zgodnie z art. 19 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 343/2003, w przypadku gdy Państwo Członkowskie, któremu złożono wniosek, zgadza się na przejęcie osoby ubiegającej się o azyl, Państwo Członkowskie, w którym złożony został wniosek o udzielenie azylu, powiadamia wnioskodawcę o decyzji dotyczącej nierozpatrywania wniosku oraz o obowiązku przeniesienia wnioskodawcy do odpowiedzialnego Państwa Członkowskiego. Stosownie do ust. 3 ww. artykułu, przeniesienie wnioskodawcy z Państwa Członkowskiego, w którym złożony został wniosek o udzielenie azylu do Państwa Członkowskiego odpowiedzialnego za jego rozpatrywanie jest przeprowadzane zgodnie z prawem krajowym pierwszego Państwa Członkowskiego, po konsultacjach miedzy zainteresowanymi Państwami Członkowskimi, tak szybko, jak to jest możliwe, a najpóźniej w ciągu sześciu miesięcy od zgody na wniosek o przejęcie lub od decyzji w sprawie odwołania się lub rewizji, w przypadku gdy ma ono skutek zawieszający. Z ustalonego przez organy stanu faktycznego sprawy i wbrew twierdzeniu skarżącego wynika, że ubiegał się on wcześniej o nadanie statusu uchodźcy na terytorium [...] i [...] (wniosek z dnia [...] maja 2013 r.). Ponadto w postępowaniu dotyczącym wydalenia skarżącego z terytorium RP, zakończonego decyzją Wojewody [...] z dnia [...] maja 2013 r., skarżący podał, że ubiegał się o status uchodźcy na [...]. W związku z tym za usprawiedliwione należało uznać skierowanie przez Wydział Postępowań Dublińskich Urzędu do Spraw Cudzoziemców do władz [...] wniosku o przejęcie odpowiedzialności za rozpatrzenie wniosku azylowego złożonego przez skarżącego, na podstawie przepisów rozporządzenia Rady (WE) nr 343/2003. Władze [...] decyzją z dnia [...] kwietnia 2013 r. wyraziły zgodę na przejęcie odpowiedzialności za rozpatrzenie wniosku azylowego złożonego przez skarżącego. Tym samym za prawidłową należało uznać zaskarżoną decyzję w zakresie umorzenia postępowania w zakresie złożonego w dniu [...] maja 2013 r. przez cudzoziemca wniosku o nadanie statusu uchodźcy w RP, skoro na podstawie powołanego art. 19 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 343/2003 przeniesienie wnioskodawcy z Państwa Członkowskiego, w którym złożony został wniosek o udzielenie azylu do Państwa Członkowskiego odpowiedzialnego za jego rozpatrywanie jest przeprowadzane zgodnie z prawem krajowym pierwszego Państwa Członkowskiego. Wobec tego ciężar rozpoznania tego wniosku przyjęły na siebie władze [...]. Odnosząc się do zarzutów dotyczących naruszenia art. 7, 15, 77 i 80, 107 § 3 K.p.a., należy wskazać, że nie zasługują one na uwzględnienie. W ocenie Sądu organy prawidłowo zebrały i rozpatrzyły w niniejszej sprawie materiał dowodowy konieczny do rozstrzygnięcia sprawy. Powołany na wstępie art. 41 ust. ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, poprzez użycie przez ustawodawcę zwrotu "organ prowadzący postępowanie wydaje decyzję" nie pozwala na jakąkolwiek uznaniowość przy jego zastosowaniu. Skoro władze [...] wyraziły zgodę na przejecie wnioskodawcy, to organ zobowiązany był do wydania decyzji o przekazaniu skarżącego oraz o umorzeniu postępowania o nadanie statusu uchodźcy w Polsce. Organy nie miały przy tym obowiązku badania sposobu postępowania z uchodźcami na [...], skoro wiadomo, że państwo to jest członkiem Unii Europejskiej i stosuje europejskie standardy postępowania z cudzoziemcami. Ponadto niezrozumiały dla Sądu jest zarzut, co do sposobu, w który organy miałyby odnieść się do treści decyzji władz [...]. Skoro kraj ten zobowiązał się do rozpoznania wniosku skarżącego o azyl, zasadnie została wszczęta procedura przekazania skarżącego na [...]. Dopiero w sytuacji, gdy [...] odmówiłaby rozpoznania wniosku skarżącego, to na władze RP przeszedłby ten obowiązek. Skoro zaś władze [...] postanowiły rozpoznać przedmiotowy wniosek cudzoziemca, należy przyjąć, że oceniły jego dopuszczalność w świetle rozporządzenia Rady (WE) nr 343/2003, a także oceniły czy ze względu na okres pobytu skarżącego poza [...] są krajem właściwym w sprawie. W ocenie Sądu, zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, w pełni uprawniał organ pierwszej instancji do wydania takiego rozstrzygnięcia. Sąd nadto zauważa z urzędu, że w dniu orzekania przez organ odwoławczy nie obowiązywało już rozporządzenie Rady (WE) nr 343/2003 (zostało uchylone z dniem 19 lipca 2013 r.). Nie ma to jednak wpływu na wynik sprawy, bowiem zgoda [...] na przejęcie wnioskodawcy została udzielona w dacie, gdy to rozporządzenie obowiązywało. W rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Radu (UE) NR 604/2013 z dnia 26 czerwca 2013 r. ustanawiającym kryteria i mechanizmy określania Państwa Członkowskiego właściwego dla rozpatrywania wniosku o azyl, wniesionego w jednym z Państw Członkowskich przez obywatela państwa trzeciego, które zastąpiło powołane rozporządzenie, w art. 49 ustalono bowiem, że "niniejsze rozporządzenie stosuje się do wniosków o udzielenie ochrony międzynarodowej złożonych od pierwszego dnia następującego po upływie sześciu miesięcy od jego wejścia w życie od tego dnia niniejsze rozporządzenie będzie stosowane do każdego wniosku o przejęcie lub wtórne przejęcie wnioskodawców, niezależnie od tego, kiedy został złożony wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej. Państwo członkowskie odpowiedzialne za rozpatrzenie wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej złożonego przed tą datą ustala się zgodnie z kryteriami określonymi w rozporządzeniu (WE) nr 343/2003". Podsumowując, w rozpatrywanej sprawie Sąd nie dopatrzył się naruszenia przepisów prawa materialnego, mających wpływ na wynik sprawy, ani naruszenia przepisów prawa procesowego, mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Także termin przekazania skarżącego ma [...] został ustalony w sposób zgodny z prawem. W tym stanie rzeczy na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) należało orzec jak w sentencji.