IV SAB 149/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Ostrowska, Sędziowie NSA (del.) Czesław Socha (spr.), As. WSA Agnieszka Wilczewska-Rzepecka, Protokolant Sylwia Kruszyńska, po rozpoznaniu w dniu 19 lutego 2004 r. na rozprawie sprawy ze skargi A.P. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego w przedmiocie wydania decyzji rozpoznającej odwołanie postanawia: I. umorzyć postępowanie wszczęte przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie, II. zasądzić od Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżącego A.P. kwotę 5 zł (pięć złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Zgodnie z art. 97 ust. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisów wprowadzających ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153 poz. 1271 ze zm.)- sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Przepis zaś art. 161 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153 poz. 1270) enumeratywnie wymienia w jakich przypadkach Sąd postanowieniem umarza postępowanie. W punkcie 3 tego przepisu wymieniono sytuację gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe. Należy przez to rozumieć, że nie ma potrzeby merytorycznie rozpoznawać sprawę a wszczęte postępowanie zakończyć w sposób formalny. W przedmiotowej sprawie taka sytuacja zachodzi, skoro skarżący wszczął postępowanie na bezczynność i organ w toku postępowania usunął bezczynność. Wydał decyzję w trybie odwoławczym a czego domagał się skarżący w złożonej skardze. W dacie rozpoznawania sprawy nie było już bezczynności a więc badania zasadności złożonej skargi. Oznacza to, że wszczęte postępowanie należało umorzyć z uwagi na jego bezprzedmiotowość . Z przyczyn powyższych, orzeczono jak wyżej w punkcie pierwszym wyroku. Orzeczenie o kosztach znajduje swoje podstawy w art. 201 wyżej wymienionej ustawy.