IV SAB 431/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Barbara Gorczycka-Muszyńska (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Joanna Kabat – Rembelska Sędzia WSA Krystyna Napiórkowska Protokolant Andrzej Malinowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 października 2004 r. sprawy ze skargi F. B. na bezczynność Ministra Środowiska w przedmiocie przywrócenia stosunków wodnych na gruncie zobowiązuje Ministra Środowiska do wydania w terminie 30 dni od daty otrzymania niniejszego wyroku – decyzji w trybie art. 127 § 3 kpa w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej nakazującej naprawienie szkody w związku z wykonaniem pozwolenia wodnoprawnego. W dniu 2 sierpnia 2003 r. F. B. wniósł do Sądu Administracyjnego skargę na bezczynność Ministra Środowiska zarzucając, że organ ten nie rozpoznał wniosku z dnia [...] marca 2003 r. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją tego Ministra z dnia [...] lutego 2003 r. znak [...]. W odpowiedzi na skargę Minister Środowiska oświadczył, że nie wpłynął do tego organu wniosek F. B. o ponowne rozpatrzenie sprawy. Zdaniem organu dołączona do skargi kopia potwierdzenia nadania listu poleconego nr nadawczy [...] dotyczy wniosku z dnia [...] marca 2003 r. o ponowne rozpatrzenie innej sprawy, zakończonej decyzją Ministra Środowiska z dnia [...] lutego 2003 r., o innym numerze [...], która to sprawa została ponownie rozpoznana i rozstrzygnięta decyzją z dnia [...] lipca 2003 r. Skarżący w piśmie procesowym z dnia 12 listopada 2003 r. podał, że przesyłka nadana w urzędzie pocztowym z dnia 10 marca 2003 r. za nr 24968 zawierała dwa wnioski o ponowne rozpoznanie dwóch spraw: Nr Pe[...] i Nr [...]. Wysyłając dwa wnioski w jednej kopercie skarżący postąpił tak jak organ, który przesyłką pocztową odebraną 24 lutego 2003 r. również w jednej kopercie przysłał skarżącemu dwie decyzje o numerach wyżej wskazanych. Zdaniem skarżącego opłata pocztowa za przesyłkę zawierającą dwa wnioski o ponowne rozpoznanie sprawy wyniosła 6,40 zł, co wskazuje na większą, ponadprzeciętną zawartość tej przesyłki. Na kopercie skarżący oznaczył zawartość przesyłki poprzez podanie numerów obydwu decyzji z dnia [...] lutego 2003 r. W piśmie procesowym z dnia 20 lutego 2004 r. Minister Środowiska podał, że nie ma możliwości dostarczenia Sądowi oryginału koperty, w której nadesłano wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy [...], gdyż brak jej w aktach sprawy i w chwili obecnej trudno wyjaśnić na jakim etapie obiegu dokumentów zaginęła. W piśmie tym podano, że Minister nie kwestionuje, iż obie decyzje z dnia [...] lutego 2003 r. przekazane zostały F.i B. w jednej kopercie i za jednym potwierdzeniem odbioru i że również F. B.i mógł nadesłać oba wnioski w jednej kopercie, z odpowiednią adnotacją. Podano nadto, że "Ministerstwo otrzymało jednak jeden komplet zszytych razem dokumentów składających się z 4 kartek wniosku i 16 kartek załączników, co dawało łącznie 20 kartek formatu A4. Z uwagi na powyższe zawartość przesyłki była wyższa od przeciętnej i tylko o tym świadczy opłata za tę przesyłkę". Minister Środowiska zobowiązany przez Sąd Administracyjny do nadesłania odpisu (kserokopii) książki korespondencji nadchodzącej do Ministerstwa obejmującej wpływ przesyłki poleconej nr 24968, nadanej w Urzędzie Pocztowym w Sł. w dniu 10 marca 2003 r. – przy piśmie datowanym 30 kwietnia 2004 r. nadesłał wydruk z rejestru komputerowego Kancelarii Ogólnej Ministerstwa Środowiska oraz kserokopię z dziennika korespondencji Departamentu Polityki Ekologicznej. Z dokumentów tych wynika, że Kancelaria Ogólna zarejestrowała wpływ przesyłki dotyczącej dwóch spraw – [...] oraz [...], co potwierdza twierdzenie skarżącego, że na kopercie zawierającej przesyłkę zamieszczona była adnotacja, że zawartość przesyłki dotyczy dwóch spraw. Ponieważ jednak w Dzienniku Korespondencji Departamentu Polityki Ekonomicznej została już odnotowana tylko jedna sprawa ([...]), to – zdaniem Ministra – "przemawiałoby to za tym, że w kopercie były wyłącznie dokumenty do jednej sprawy". Wojewódzki Sąd Administracyjny, który w związku z reformą sądownictwa administracyjnego jest właściwy do rozpoznania sprawy niniejszej (art. 97 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. przepisy wprowadzające ustawę – prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1271), zważył co następuje: Wyjaśnienia złożone w toku postępowania sądowo-administracyjnego oraz nadesłane przez Ministra dokumenty rejestrujące wpływ korespondencji do tego organu wskazują z dużą dozą prawdopodobieństwa, że w przesyłce skarżącego z dnia 10 marca 2003 r. znajdowały się dwa wnioski dotyczące dwóch spraw. Wskazuje na to odnotowanie przez Kancelarię Ogólną Ministerstwa wpływu przesyłki opatrzonej dwoma numerami spraw, jak i brak reakcji zarówno Kancelarii Ogólnej jak i Sekretariatu Departamentu na to, że przesyłka zawiera wyłącznie dokumenty do jednej sprawy. Fakt, iż w Departamencie odnotowano wpływ tylko jednej sprawy z dwóch oznaczonych na kopercie zawierającej przesyłkę wskazywać może na zaginięcie części przesyłki w drodze pomiędzy Kancelarią Ogólną, a Departamentem. Ponieważ wątpliwości w tej kwestii nie dadzą się usunąć – wobec zagubienia w Ministerstwie koperty – należało wątpliwości te tłumaczyć na korzyść skarżącego, tzn. przyjąć, że wniosek został złożony w terminie, w przesyłce z dnia 10 marca 2003 r. i jeśli nie dotarł do Departamentu, przygotowującego sprawę do rozstrzygnięcia przez Ministra, to należało niezwłocznie zwrócić się do skarżącego o nadesłanie drugiego egzemplarza (kserokopii). Obciążenie skarżącego skutkami zaginięcia części przesyłki w sytuacji, gdy – w okolicznościach wyżej opisanych – nie można wykluczyć, że zaginięcie nastąpiło po wpłynięciu przesyłki do Ministerstwa byłoby oczywistym naruszeniem zasad wyrażonych w art. 7 i 8 kpa. Ponieważ organ nie wyjaśnił we właściwym czasie sprawy wniesienia wniosku, nie zadbał o uzyskanie od skarżącego drugiego egzemplarza tego wniosku i nie rozstrzygnął sprawy w terminie ustawowym – uznać należy, że pozostaje w zwłoce z wydaniem decyzji w trybie art. 127 § 3 kpa. Dlatego Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał skargę za zasadną i na podstawie art. 149 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153m, poz. 1270) orzekł jak w sentencji.