IV SAB 487/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA – Tadeusz Cysek po rozpoznaniu w dniu 6 października 2004 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Stowarzyszenia M. w S. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego W. postanawia: odrzucić skargę. W dniu 15 września 2004 r. wpłynęła do Naczelnego Sądu Administracyjnego skarga Stowarzyszenia M. w S. na bezczynność organu administracji publicznej. Zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153 poz. 1271 z późn. zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Określenie wymagań formalnych skargi zawarte jest w art. 57 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, jak również z uwagi na okoliczność, że skarga jest pierwszym w sprawie pismem strony, zastosowanie do niej ma art. 46 § 1 i § 2 ww. ustawy. Zgodnie z art. 46 § 2 ww. ustawy skarga powinna zawierać oznaczenie przedmiotu sprawy, nieoznaczenie zaś powyższego jest brakiem formalnym skargi, który może zostać usunięty w drodze wezwania w trybie art. 49 ww. ustawy. Zarządzeniem z dnia 10 maja 2004 r. skarżący wezwany został do sprecyzowania jakiego rodzaju decyzji oczekuje od Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Skarżący zobowiązany został do wykonania zarządzenia w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Skarżący nie wykonał powyższego zarządzenia w zakreślonym przez Sąd terminie, co spowodowało konieczność odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zważywszy, że z korespondencji znajdującej się a aktach sprawy wynika, iż w toku postępowania administracyjnego skarżący domagał się zarówno stwierdzenia nieważności decyzji Starosty S. z dnia [...].11.2002 r., jak również wznowienia postępowania zakończonego ww. decyzją oraz z uwagi na odmienny charakter tych decyzji niezbędnym było wskazanie przez skarżącego jakiego ostatecznie rozstrzygnięcia domagał się od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. zarzucając organowi bezczynność. Pomimo zobowiązania sądu do sprecyzowania powyższego pod rygorem odrzucenia skargi, skarżący nie określił swego żądania. Z tego też powodu w oparciu o art. 58 § 1 pkt 3 w zw. z art. 58 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270) skargę należało odrzucić. Ponadto, zaznaczyć należy, iż żądania zawarte w skardze nie mieszczą się w kognicji sądu administracyjnego. Sąd bowiem nie jest właściwy w przedmiocie wyjaśniania przyczyn i ustalenia osób winnych niezałatwienia sprawy w terminie oraz podjęcia czynności zapobiegających naruszaniu terminów załatwienia spraw w przyszłości. Właściwość sądu administracyjnego nie jest nieograniczona, określona jest ona wyczerpująco przez art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270), który to przepis wskazuje wobec jakich aktów i czynności organów administracji publicznej sprawuje kontrolę sąd administracyjny. Jednocześnie zgodnie z art. 3 § 2 ust 8 sąd administracyjny jest właściwy w sprawach skarg na bezczynność organu jedynie w przypadkach określonych w ust. 1 – 4 ww. przepisu. Żądania zawarte w skardze mają charakter skargi unormowanej w art. 227 kpa, a postępowanie w sprawie tego typu skarg charakteryzuje się tym, iż nie ma w nim stron postępowania, nie wydaje się rozstrzygnięć adresowanych do skarżącego, jedynie zawiadamia się go o czynnościach wewnętrznych zmierzających do wyjaśnienia okoliczności podniesionych w skardze. W konsekwencji, działania administracji publicznej będące przedmiotem tego typu skarg nie podlegają kontroli sądów administracyjnych z uwagi na to, że nie mieszczą się w enumeratywnie wyliczonym w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270) katalogu czynności i aktów, podlegających nadzorowi sądowemu. Biorąc pod uwagę powyższe, sąd orzekł, jak na wstępie.