IV SAB 502/03

Dnia 20 stycznia 2004 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Asesor WSA Grzegorz Czerwiński po rozpoznaniu w dniu 20 stycznia 2004 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku S. C. i G. K. z dnia [...] października 2003 roku w przedmiocie skargi na bezczynność podstawie art. 58§1 pkt. 1 i 6 Ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270) postanawia: 1) skargę odrzucić W dniu [...] października 2003 roku do Naczelnego Sądu Administracyjnego wpłynęła skarga S. C. i G. K. na bezczynność Burmistrza S. Z treści pism skierowanych przez skarżących do sądu administracyjnego wynika, są oni właścicielami nieruchomości położonej w S. przy ul. [...], na której znajduje się budynek mieszkalny. Nieruchomość została przejęta w zarząd państwowy decyzją Nr [...] z dnia [...] sierpnia 1980 roku. W imieniu Gminy zarząd nieruchomością sprawował Zakład Usług Komunalnych w S. Skarżący chcieliby odzyskać zarząd nieruchomością. Uzależniają to jednak od przeprowadzenia remontu znajdującego się na nieruchomości budynku przy czym koszty remontu miałyby być pokryte przez gminę. Zarzucają oni Burmistrzowi S., że dotychczas nie zrobił nic by przeprowadzić remont zarządzanej nieruchomości. Zarzucili też Burmistrzowi S., że wbrew decyzji Nr [...] z dnia [...] sierpnia 1980 roku zaniechał administrowania nieruchomością. Wnieśli także o uchylenie przez sąd upomnienia Nr [...] Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. dotyczącego wezwania do wykonania decyzji nakazującej rozbiórkę zbiornika na nieczystości znajdującego się na tej posesji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga podlega odrzuceniu, albowiem sprawa ta nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Zgodnie z treścią art. 3§2 pkt.8 Ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 roku Nr 153 poz. 1270) sądy administracyjne właściwe są w sprawach skarg na bezczynność organów administracji w wydawaniu decyzji administracyjnych, postanowień wydawanych w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowień rozstrzygających sprawę co do istoty, postanowień wydawanych w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, innych aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Wymienione rozstrzygnięcia organy administracji mogą wydawać jedynie w sprawie o charakterze administracyjnym, opisywana przez skarżących sprawa takiego charakteru nie posiada. W uzasadnieniu wyroku z dnia 22 marca 1999 roku, sygn. akt IV S.A. 463/97 (niepublikowane) Naczelny Sąd Administracyjny wyraził pogląd, że "budowa ogrodzenia, nie wymagającego pozwolenia na budowę bądź zgłoszenia, której rezultatem jest zakłócenie korzystania z nieruchomości sąsiedniej ponad przeciętną miarę (tzw. immisja negatywna), winna być traktowana jako spór sąsiedzki, rozstrzygany na podstawie przepisów prawa cywilnego (art. 140 i 144 K.c.) w postępowaniu przed sądami powszechnymi". Z kolei w postanowieniu z dnia 08 maja 1998 roku, sygn. akt IV SAB 181/97 (niepublikowane) Naczelny Sąd Administracyjny wyraził pogląd, że "zgłoszone do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego żądanie orzeczenia o odszkodowaniu w wysokości dwudziestu tysięcy złotych wraz z odsetkami z tytułu dokonania przez sąsiadów skarżących zabudowy ich działki, która to zabudowa w ocenie skarżących stanowi dla nich nadmierną uciążliwość, nie może zostać rozpoznane przez żaden organ administracji w drodze decyzji administracyjnej. Żądanie takie może być rozpoznane wyłącznie jako sprawa cywilna przez sąd powszechny ". Zgłoszone przez skarżących Burmistrzowi S. żądania mają charakter wyłącznie cywilnoprawny. Skarżący zwracali się do Burmistrza jako organu reprezentującego właściciela Zakładu Usług Komunalnych w S. będącego zarządcą nieruchomości należącej do skarżących. Burmistrz może działać w tej sprawie jedynie jako strona stosunku cywilnoprawnego charakteryzującego się równością stron, a niejako organ administracji w postępowaniu administracyjnym, gdzie sprawuje władztwo publicznoprawne poprzez wydawanie decyzji administracyjnych lub innych rozstrzygnięć co do istoty sprawy. Z treści pism kierowanych przez skarżących do burmistrza wynika, że zgłosili oni chęć zwrócenia im zarządu nieruchomością, jednakże żądają by wcześniej dokonano remontu zarządzanego budynku na koszt gminy oraz dokonania rozliczeń związanych z administrowaniem budynku. Kwestia wykonania remontu budynku jeżeli strony nie mogą dojść do porozumienia może być rozstrzygnięta tylko przez sąd cywilny. Również zarzut o zaniechaniu administrowania nieruchomością jest zarzutem nienależytego wywiązywania się przez należący do Gminy Zakład Usług Komunalnych z wykonania zobowiązania o charakterze cywilnym. Bez znaczenia jest przy tym fakt, iż źródłem zobowiązania jest decyzja administracyjna. Okoliczność ta nie daje podstaw rozpoznawania żądań skarżących w trybie postępowania administracyjnego. Tym samym brak jest podstaw do stawiania zarzutu Burmistrzowi S. bezczynności w załatwieniu sprawy administracyjnej. Wniosek skarżących o uchylenie upomnienia jest jakimś nieporozumieniem. Upomnienie dotyczy decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. z dnia [...] czerwca 2003 roku zobowiązującej właścicieli nieruchomości przy ul. [...] w S. do rozbiórki zbiornika nieczystości. Ocena czy decyzja ta wydana została zgodnie z prawem dokonana zostanie podczas rozpoznawania sprawy o sygn. 7 IV S.A. 1187 - 1188/02, gdyż w sprawie tej znajduje się skarga S. C. i G. K. dotycząca tej decyzji co sami skarżący przyznają. Mogą oni w tym postępowaniu złożyć wniosek o wstrzymanie wykonania tej decyzji. Mogą również złożyć skargę na czynności organu egzekucyjnego, prowadzącego egzekucję tej decyzji. Możliwość wniesienia takiej skargi wynika z art. 54§1 Ustawy z dnia 17 czerwca 1996 roku o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2002 roku Nr 110 poz.968 tekst jednolity ze zmianami). Podnieść należy, że wprawdzie zgodnie z treścią art.3§2 pkt.3 Ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz.1270) sąd administracyjny właściwe są do rozpoznawania skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie to jednak zgodnie z treścią art.52§l Ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz.1270) skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Tymczasem z pisma skarżących wynika, że chcieliby oni by sąd administracyjny rozpoznał tę skargę bezpośrednio nie zważając na to, że nie składali oni skargi na tę czynność organu egzekucyjnego w postępowaniu egzekucyjnym. Odnośnie pism kierowanych do Rady Miejskiej, Starosty Powiatu S. oraz Wojewody [...] to po analizie pism skarżących nadesłanych do sądu administracyjnego w reakcji na wezwanie do uzupełnienia braków formalnych Sąd uznał, iż skarga na bezczynność nie dotyczyła działań tych organów. Kierowane do dych organów pisma można potraktować jedynie jako skargi w rozumieniu art.221 §2 kpa i organy te skargi załatwiły udzielając na nie stosownych odpowiedzi. Z przytoczonych wyżej względów Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.