IV SAB/Wa 102/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Zofia Flasińska po rozpoznaniu w dniu 17 października 2006 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. R. i R. R. na bezczynność Prezesa Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego w przedmiocie wydania decyzji o podleganiu ubezpieczeniu społecznemu rolników postanawia odrzucić skargę Pismem z dnia 5 maja 2006 r. K. R. i R. R. złożyli skargę na bezczynność Prezesa Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego, w sprawie niewydania decyzji o podleganiu ubezpieczeniu społecznemu rolników, do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy. Sąd ten uznał, że jest niewłaściwy miejscowo i przekazał sprawę do rozpoznania do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Po przekazaniu akt sprawy według właściwości, Sąd, zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 21 sierpnia 2006 r., wezwał skarżącego do uzupełnienia braku formalnego skargi poprzez jej podpisanie w gmachu Sądu bądź nadesłania podpisanego egzemplarza skargi, w terminie 7 dni od otrzymania wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Pismo to zostało doręczone skarżącemu dnia 28 sierpnia 2006 r., co potwierdza zwrotne poświadczenie odbioru. W wyznaczonym terminie nie usunięto braków formalnych skargi, wobec czego na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej P.p.s.a) Sąd odrzucił skargę w części dotyczącej R. R. Skarga w części dotyczącej K. R. podlega odrzuceniu, gdyż wniesiona sprawa nie należy do właściwości sądów administracyjnych. Zgodnie z art. 3 § 1 P.p.s.a Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, zaś § 2 P.p.s.a stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne, 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty, 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej, 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej, 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego, 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4. Zgodnie z przywołaną regulacją art. 3 § 2 pkt 8 powołanej ustawy, sąd administracyjny jest właściwy w sprawach skarg na bezczynność organu jedynie w przypadkach określonych w pkt 1-4 wspomnianego przepisu. W sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych, a więc również z zakresu ubezpieczenia społecznego rolników, przewidziano drogę postępowania przed sądem powszechnym (art. 4778 k.p.c. w zw. z art. 476 § 3 in fine k.p.c.). Oznacza to, że wyłączona została droga sądowoadministracyjna, albowiem nie jest dopuszczalna dwutorowość postępowań sądowych. Zgodnie z art. 476 § 3 Kodeksu postępowania cywilnego przez sprawy z zakresu ubezpieczeń społecznych rozumie się także sprawy wszczęte na skutek niewydania przez organ rentowy decyzji we właściwym terminie (...). Przepisy ustawy z dnia 20 grudnia 1990 r. o ubezpieczeniu społecznym rolników (Dz. U. Nr 7 z 1998 r., poz. 25 ze zm.) w art. 36 § 3 przewidują, że w przypadku niewydania decyzji przysługuje odwołanie do sądu w terminach i na zasadach określonych w przepisach Kodeksu postępowania cywilnego o postępowaniu odrębnym w sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych. Oznacza to, że właściwy w sprawie jest sąd powszechny. Biorąc pod uwagę powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego i na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi odrzucił skargę w części dotyczącej K. R.