IV SAB/Wa 103/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Sędzia NSA Zofia Flasińska po rozpoznaniu w dniu 22 sierpnia 2005 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi L. Z. na bezczynność Prezesa Rady Ministrów w przedmiocie kontroli Prokuratury, Policji, Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, Urzędu Skarbowego i Urzędu Miejskiego w I. oraz wglądu do dokumentów postanawia: odrzucić skargę. W dniu [...] czerwca 2005 r. L. Z. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Prezesa Rady Ministrów w przedmiocie kontroli Prokuratury, Policji, Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, Urzędu Skarbowego i Urzędu Miejskiego w I. oraz wglądu do dokumentów. W uzasadnieniu podał, iż w dniu [...] marca 2005 r. złożył do Prezesa Rady Ministrów pismo wraz z załącznikami, w którym opisał "represyjny charakter niektórych organów władzy, dla których nie znajduje umocowań prawnych /../", organ zaś pozostał w bezczynności, co stanowi naruszenie art. 227 K.p.a. Prezes Rady Ministrów w odpowiedzi na skargę z dnia [...] lipca 2005 r. wnosił o odrzucenie skargi podnosząc, że pismem z dnia [...] marca 2005 r. Departament Kontroli, Skarg i Wniosków Kancelarii Prezesa Rady Ministrów przekazał sprawę do Ministerstwa Sprawiedliwości - w zakresie podnoszonych przez L. Z. nieprawidłowości dotyczących Prokuratury Rejonowej w I., o czym skarżący został poinformowany. W pozostałej zaś części, zdaniem organu, wystąpienie skarżącego miało charakter bardzo ogólny, co uniemożliwiło przekazanie sprawy według właściwości. Nadto, organ stwierdził, iż z uwagi na charakter i rodzaj spraw, których załatwienia oczekuje skarżący, Prezes Rady Ministrów nie był zobligowany ani właściwy do wydania aktu lub dokonania czynności określonych w ustawie Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zdaniem Sądu, żądania zawarte w skardze nie mieszczą się w kognicji sądu administracyjnego /confer postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 października 1983 r., SA/Wr 625/83, ONSA 1983, Nr 2, poz. 94/. Właściwość sądu administracyjnego określona jest w art. 3 § 2 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./. Przepis ten wskazuje, jakie akty i czynności organów administracji publicznej podlegają kontroli sądu administracyjnego. Nadto, zgodnie z regulacją art. 3 § 2 pkt 8 powołanej ustawy, sąd administracyjny jest właściwy w sprawach skarg na bezczynność organu jedynie w przypadkach określonych w pkt 1-4 wspomnianego przepisu. W ocenie Sądu, żądania zawarte w skardze L. Z. mają charakter skargi unormowanej w treści art. 227 Kodeksu postępowania administracyjnego, której przedmiotem mogą być zaniedbanie lub nienależyte wykonywanie zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników, naruszenie praworządności lub interesów skarżących, a także przewlekłe lub biurokratyczne załatwianie spraw. Postępowanie zaś w sprawie tego typu skarg cechuje się tym, że nie wydaje się w nim rozstrzygnięć adresowanych do skarżącego, jedynie zawiadamia się go o czynnościach wewnętrznych zmierzających do wyjaśnienia okoliczności podniesionych w skardze. W konsekwencji, działania administracji publicznej będące przedmiotem tego typu skarg nie podlegają kontroli sądów administracyjnych z uwagi na to, iż nie mieszczą się w katalogu czynności i aktów poddawanych nadzorowi sądowemu, których numerus dnusus zawiera dyspozycja art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./. Skargę zaś w tym przedmiocie należy wnieść do organu, którego właściwość została określona w art. 229 Kodeksu postępowania administracyjnego. Skoro żądania zawarte w skardze będącej przedmiotem niniejszego rozpoznania nie podlegają kognicji sądu administracyjnego, to skarga jako niedopuszczalna - na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i art. 58 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm./ - podlega odrzuceniu. Mając na względzie szereg powyższych okoliczności, Sąd orzekł jak w sentencji.