IV SAB/Wa 104/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Sędzia WSA Małgorzata Małaszewska - Litwiniec po rozpoznaniu w dniu 12 września 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku B. K. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym w sprawie ze skargi B. K. na bezczynność Prezydenta W. sprawie rozpoznania wniosku postanawia: odmówić przyznania prawa pomocy W dniu 26 lipca 2011 r. B. K. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosek o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi z dnia 27 czerwca 2011 r. na bezczynność Prezydenta W. polegającą na nieudzielaniu odpowiedzi na pytanie Marszałka Województwa [...] w W. "czy podtrzymuje wniosek Zarządu Miasta W., znak [...] z dn. [...].11.1999r. (...) w drodze wydania zaświadczenia bądź w innej stosownej formie o udzieleniu podtrzymaniu tego wniosku z dn. [...].11.1999 r. lub postanowienia o odmowie wydania dokumentu o podtrzymaniu wniosku na które służy zażalenie" oraz "niezałatwienie ponownego wniosku skarżącej z dnia 19 października 2010 r. o umieszczenie działki skarżącej oznaczonej do 2005 r. nr ew. [...] z obr. [...] w planie miejscowym zagospodarowania przestrzennego". Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ skarga jest oczywiście bezzasadna. Zgodnie z art. 245 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. Prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (§ 2). Jednakże stosownie do art. 247 cyt. ustawy prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. O oczywistej bezzasadności skargi można mówić wtedy, gdy bez konieczności dokonywania głębszej analizy stanu faktycznego i prawnego sprawy, jest zupełnie oczywiste, iż skarga nie może zostać uwzględniona. Przy czym stwierdzenie przez sąd oczywistej bezzasadności skargi powoduje, że skarga taka podlegać będzie oddaleniu bądź odrzuceniu. Wskazany przepis nie różnicuje przyczyn bezzasadności skargi, należy zatem stwierdzić, że prawo pomocy nie przysługuje zarówno w razie oczywistej bezzasadności skargi z przyczyn procesowych jak i z przyczyn uregulowanych w przepisach materialnoprawnych (por. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Wyd. 2.). Wskazać należy, że w niniejszej sprawie skarżąca żąda od Prezydenta W. podjęcia czynności tj. umieszczenia działki skarżącej w planie miejscowym. Zgodnie zaś z art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80 poz. 717) ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Jednakże Prezydent W. nie jest organem uprawnionym do samodzielnego podejmowania decyzji w sprawie umiejscowienia działek w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Cały proces uchwalania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego reguluje wspomniana wyżej ustawa. I tak zgodnie z art. 14 ust. 1 cyt. ustawy w celu ustalenia przeznaczenia terenów, w tym dla inwestycji celu publicznego, oraz określenia sposobów ich zagospodarowania i zabudowy rada gminy podejmuje uchwałę o przystąpieniu do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Integralną częścią uchwały jest załącznik graficzny przedstawiający granice obszaru objętego projektem planu. Następnie wójt, burmistrz albo prezydent miasta sporządza projekt planu miejscowego, zawierający część tekstową i graficzną, zgodnie z zapisami studium oraz z przepisami odrębnymi, odnoszącymi się do obszaru objętego planem (art. 15 ust. 1). Wskazana kolejność procedury planistycznej wskazuje, ze prezydent jest niejako organem wykonawczym i wiąże go treść uchwały o przystąpieniu do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Nie może zatem samodzielnie zmieniać przyjętych przez radę granic obowiązywania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Również poza kontrolą Sądu pozostaje bezczynność Prezydenta W. polegająca na nieudzielaniu Marszałkowi Województwa odpowiedzi na pytanie, czy podtrzymuje wniosek zawarty w piśmie z dnia 26 października 2010 r., Do odpowiedzi na to pismo Prezydent nie był zobowiązany przez żaden przepis prawa. Nie występował bowiem w tym postępowaniu jako organ. Zupełnie na marginesie należy zaznaczyć, że z pism kierowanych do skarżącej wynika, ze odpowiedzi takiej udzielono. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności stwierdzić należy, że ze względu na oczywistą bezzasadność skargi na podstawie art. 247 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało orzec jak w sentencji. Przy orzekaniu na podstawie tego przepisu Sąd nie badał sytuacji finansowej skarżącej i jej możliwości płatniczych.