IV SAB/Wa 104/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Sędzia WSA Małgorzata Małaszewska - Litwiniec po rozpoznaniu w dniu 13 września 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. K. na bezczynność Prezydenta W. sprawie rozpoznania wniosku postanawia: odrzucić skargę W dniu 27 czerwca 2011 r. B. K. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na bezczynność Prezydenta W. polegającą na nieudzielaniu odpowiedzi na pytanie Marszałka Województwa [...] w W. "czy podtrzymuje wniosek Zarządu Miasta W., znak [...] z dn. [...].11.1999r. (...) w drodze wydania zaświadczenia bądź w innej stosownej formie o udzieleniu podtrzymaniu tego wniosku z dn. [...].11.1999 r. lub postanowienia o odmowie wydania dokumentu o podtrzymaniu wniosku na które służy zażalenie" oraz "niezałatwienie ponownego wniosku skarżącej z dnia 19 października 2010 r. o umieszczenie działki skarżącej oznaczonej do 2005 r. nr ew. [...] z obr. [...] w planie miejscowym zagospodarowania przestrzennego". W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu ponieważ jest niedopuszczalna. Zgodnie z art. 3 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1. decyzje administracyjne, 2. postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty, 3. postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, 4. inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, 4a.pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, 5. akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej, 6. akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej, 7. akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego, 8. bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Biorąc pod uwagę treść powyższego przepisu należy stwierdzić, że sądy administracyjne orzekają w sprawach skarg na bezczynność organów w takich przypadkach, które mogą zakończyć się wydaniem decyzji administracyjnych, postanowień wydanych w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo które kończą postępowanie lub rozstrzygają je co do istoty, postanowień wydanych w postępowaniu egzekucyjnym na które służy zażalenie, czy też wydaniem innych aktów lub dokonaniem czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa lub pisemnych interpretacji przepisów prawa podatkowego wydawanych w indywidualnych sprawach. Aby możliwa była ocena przez Sąd bezczynności danego organu administracji publicznej należy najpierw ustalić, czy organ ten jest właściwy do podjęcia czynności lub wydania orzeczenia o treści żądanej przez stronę. Zatem organ pozostawał będzie w bezczynności wówczas, gdy przepisy prawa materialnego będą nakładać na niego obowiązek podjęcia działania w przepisanej prawem formie, zgodnie z jego właściwością rzeczową i miejscową. Wskazać należy, że w niniejszej sprawie skarżąca żąda od Prezydenta W. podjęcia czynności tj. umieszczenia działki skarżącej w planie miejscowym. Zgodnie zaś z art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80 poz. 717) ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Jednakże Prezydent W. nie jest organem uprawnionym do samodzielnego podejmowania decyzji w sprawie umiejscowienia działek w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Cały proces uchwalania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego reguluje wspomniana wyżej ustawa. I tak zgodnie z art. 14 ust. 1 cyt. ustawy w celu ustalenia przeznaczenia terenów, w tym dla inwestycji celu publicznego, oraz określenia sposobów ich zagospodarowania i zabudowy rada gminy podejmuje uchwałę o przystąpieniu do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Integralną częścią uchwały jest załącznik graficzny przedstawiający granice obszaru objętego projektem planu. Następnie wójt, burmistrz albo prezydent miasta sporządza projekt planu miejscowego, zawierający część tekstową i graficzną, zgodnie z zapisami studium oraz z przepisami odrębnymi, odnoszącymi się do obszaru objętego planem (art. 15 ust. 1). Wskazana kolejność procedury planistycznej wskazuje, ze prezydent jest niejako organem wykonawczym i wiąże go treść uchwały o przystąpieniu do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Nie może zatem samodzielnie zmieniać przyjętych przez radę granic obowiązywania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i samowolnie umieszczać działek w projektowanym planie zagospodarowania przestrzennego. Również poza kontrolą Sądu pozostaje bezczynność Prezydenta W. polegająca na nieudzielaniu Marszałkowi Województwa odpowiedzi na pytanie, czy podtrzymuje wniosek zawarty w piśmie z dnia 26 października 2010 r., Do odpowiedzi na to pismo Prezydent nie był zobowiązany, ponieważ nie istnieje przepis prawa, który by go do tego zobowiązywał. Prezydent nie występował w tym postępowaniu jako organ, lecz jako strona. Wobec tego bez jego odpowiedzi postępowanie dalej by się mogło toczyć. Zupełnie na marginesie należy zaznaczyć, że z pism kierowanych do skarżącej wynika, ze odpowiedzi takiej udzielono. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało orzec jak w sentencji.