IV SAB/Wa 109/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Danuta Dopierała po rozpoznaniu w dniu 28 czerwca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. S. na bezczynność Burmistrza G. w przedmiocie rozpoznania wniosku postanawia: odrzucić skargę Pismem z dnia [...] kwietnia 2010 r. A. S. reprezentowany przez r.pr. D. G. wniósł skargę na bezczynność Burmistrza G. w przedmiocie wydania decyzji na podstawie art. 36 ust. 1 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) dotyczącej wykupu nieruchomości składającej się z działki nr ew. [...] oraz działki nr ew. [...], położonych we wsi J., gmina G.. W odpowiedzi na skargę Burmistrz G. wniósł o odrzucenie skargi, podnosząc, iż roszczenia wysuwane na podstawie art. 36 ust. 1 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym są sprawami cywilnymi i podlegają rozpoznaniu w razie sporu, w trybie postępowania cywilnego. Wniosek A. S. nie podlega rozpoznaniu w trybie administracyjnym i nie może być załatwiony przez wydanie decyzji administracyjnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje; Skarga A. S. jest niedopuszczalna. Zakres właściwości rzeczowej sądów administracyjnych określony został w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2004r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - dalej p.p.s.a., zgodnie z którym kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4. Przedmiotem zaskarżenia do sądu administracyjnego może być zatem konkretny akt, czynność lub bezczynność organu administracji. Zgodnie ze wskazanym przepisem kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4 tego paragrafu. Zatem sąd rozpatruje skargi na bezczynność organu w sprawach dotyczących wydania decyzji administracyjnej, postanowienia wydawanego w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończącego postępowanie, postanowienia rozstrzygającego sprawę co do istoty, postanowienia wydawanego w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, czy też innego aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej, dotyczącego uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. W przypadku skargi na bezczynność organu przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie. Mając powyższe na uwadze w przedmiotowej sprawie w pierwszej kolejności ustalenia wymagało, czy zarzuty bezczynności Burmistrza dotyczą kwestii wymienionych w art. 3 § 2 pkt 1-4 p.p.s.a.. Zgodnie z art. 36 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym jeżeli, w związku z uchwaleniem planu miejscowego albo jego zmianą, korzystanie z nieruchomości lub jej części w dotychczasowy sposób lub zgodny z dotychczasowym przeznaczeniem stało się niemożliwe bądź istotnie ograniczone, właściciel albo użytkownik wieczysty nieruchomości może, z zastrzeżeniem ust. 2, żądać od gminy odszkodowania za poniesioną rzeczywistą szkodę (pkt 1) albo wykupienia nieruchomości lub jej części (pkt 2). Jednocześnie zgodnie z art. 37 ust. 10 cyt. ustawy spory w sprawach, o których mowa w art. 36 ust. 1-3 rozstrzygają sądy powszechne. W świetle powyższych regulacji właściciel (użytkownik wieczysty), który na skutek wejścia w życie nowych regulacji planistycznych nie może korzystać ze swojej nieruchomości w dotychczasowy sposób, a chce z tego tytułu uzyskać stosowne odszkodowanie, musi sam uruchomić postępowanie w celu dochodzenia swoich praw przed sądem powszechnym. Tym samym w powyższym zakresie skarga jest niedopuszczalna, bowiem Burmistrz G. nie był zobligowany do wszczęcia i prowadzenia postępowania administracyjnego i w konsekwencji nie był zobligowany do wydania decyzji administracyjnej lub jakiegokolwiek innego aktu administracyjnego. W tych okolicznościach uznać należy, iż skarga na bezczynność Burmistrza G. wniesiona została w sprawie nie podlegającej kognicji sądu administracyjnego, stąd jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu. Z tych względów, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 p.p.s.a., Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.