IV SAB/Wa 1131/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia SO del. Aleksandra Westra po rozpoznaniu w dniu 2 lutego 2021 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...] na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewodę [...] w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o wydanie zezwolenia na pracę cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej postanawia: odrzucić skargę. [...] sp. z o.o. z siedzibą w Warszawie, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, pismem z dnia [...] września 2020 r. (złożonym w dniu [...] września 2020 r. w siedzibie organu), wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewodę [...] w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o wydanie zezwolenia na pracę dla cudzoziemca S. H. na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie. Organ wskazał, że postępowanie z wniosku skarżącej zakończyło się w dniu [...] września 2020 r. wydaniem decyzji nr [...] zezwalającej na pracę cudzoziemca S. H. na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Sądy administracyjne, stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2021 r., poz. 137), sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zasadą jest, że kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm.) - dalej zwanej "ppsa", kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 tego przepisu lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a ww. przepisu. Stosownie natomiast do art. 149 ppsa sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa oraz stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania (§ 1 pkt 1-3). Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 1a). W literaturze przyjmuje się, że bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie określonym terminie wymieniony organ nie podejmie żadnych czynności w sprawie lub gdy wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, jednakże mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie zakończył go wydaniem stosownego aktu lub nie podjął czynności (T. Woś (w:) T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Postępowanie sądowoadministracyjne, Warszawa 2004, s. 84). Przewlekłość postępowania zachodzi natomiast wówczas, gdy organ podejmuje określone czynności procesowe, niemniej jednak nie są to czynności zmierzające bezpośrednio do końcowego załatwienia sprawy. W rozpoznawanej sprawie skarżąca w dniu [...] września 2020 r. wniósł skargę na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewodę [...] w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o wydanie zezwolenia na pracę dla cudzoziemca S. H. na terytorium RP. Z akt sprawy, przedstawionych przez organ administracji, wynika, że wniosek skarżącej został rozpoznany decyzją Wojewody [...] z dnia [...] września 2020 r. nr [...] zezwalającej na pracę cudzoziemca S. H. na terytorium RP. Opisany stan faktyczny wskazuje, że skarga na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postepowania przez organ została wniesiona przez skarżącą [...] września 2020 r., a zatem po rozpoznaniu jej wniosku decyzją z dnia [...] września 2020 r. Sąd wskazuje, że zgodnie z najnowszym orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego (zob. uchwałę z 22 czerwca 2020 r. II OPS 5/19 oraz postanowienie wydane w składzie siedmiu sędziów NSA z 2 września 2020 r. II OSK 3732/18), wniesienie skargi na bezczynność oraz przewlekłe prowadzenie postępowania po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania przez wydanie decyzji ostatecznej, stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 ppsa. Tym samym za niedopuszczalną uznano skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania wniesioną po zakończeniu postępowania administracyjnego. Sąd w pełni aprobuje powyższy pogląd. Mając powyższe na względzie, skoro skarżąca wniósł skargę na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania po wydaniu decyzji przez organ, należało uznać, że stanowi to przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu skargi na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 ppsa. Wobec tego Sąd stwierdził, że skarga jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu, zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 ppsa. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ppsa, orzekł jak w sentencji postanowienia.