IV SAB/Wa 117/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Małaszewska-Litwiniec po rozpoznaniu w dniu 5 marca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. S. na bezczynność Prezesa Rady Ministrów w podjęciu czynności wobec pracownika urzędu postanawia: odrzucić skargę. W piśmie z dnia 29 grudnia 2014 r. Z. S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Prezesa Rady Ministrów polegającą na zaniechaniu podjęcia czynności. Skarżący zarzucił "totalną" bezczynność i zaniechanie od 3 listopada 2014 r. do chwili obecnej w zakresie wykonania czynności (o których podjęcie zawnioskował w piśmie z dnia 3 listopada 2014 r.: "dyscyplinarne zwolnienie z pracy", "ściganie", "aresztowanie") w stosunku pracownika Kancelarii Prezesa Rady Ministrów, który – jak twierdzi skarżący – dopuszcza się bezprawnych działań, mających wywoływać negatywne konsekwencje dla jego życia i zdrowia. W odpowiedzi na skargę Prezes Rady Ministrów wniósł o jej odrzucenie ze względu na brak kognicji sądów administracyjnych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem legalności. Stosownie natomiast do art. 3 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej powoływanej również jajko ppsa, sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, która obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na: 1. decyzje administracyjne, 2. postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty, 3. postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, 4. inne akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, 4a. pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, 5. oraz bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w tych przypadkach. Z bezczynnością organu mamy do czynienia wówczas, gdy organ zobowiązany do podjęcia czynności nie podejmuje jej w przewidzianym prawem terminie. Sądy administracyjne rozpatrują skargi na bezczynność organów wyłącznie w zakresie postępowań, które mogą zakończyć się wydaniem: decyzji administracyjnych, postanowień w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończących postępowanie, a także postanowień rozstrzygających sprawę co do istoty oraz postanowień w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, jak również pisemnych interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnych sprawach, bądź też wydaniem innych aktów lub podjęciem czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Z. S. zarzuca Prezesowi Rady Ministrów bezczynność w wykonaniu czynności, których podjęcia domaga się wobec pracownika Kancelarii Prezesa Rady Ministrów, który jego zdaniem dopuszczać ma się bezprawnych działań, negatywnie wpływających na zdrowie i życie skarżącego. Analizując treść skargi z dnia 29 grudnia 2014 r. oraz wniosku skarżącego z dnia 3 listopada 2014 r. (kopię skarżący dołączył do skargi; oryginał w aktach administracyjnych) należy stwierdzić, że przedmiot zaskarżenia nie jest objęty kognicją sądu administracyjnego. Oczekiwane przez Z. S. działania Prezesa Rady Ministrów, w szczególności mające doprowadzić do dyscyplinarnego zwolnienia, ścigania, czy aresztowania osoby zatrudnionej w urzędzie obsługującym organ administracji, nie mieszczą się bowiem w katalogu prawnych form działania administracji, zawartym w art. 3 § 2 pkt 1-4a ppsa. Korespondencji przesyłanej przez skarżącego do Prezesa Rady Ministrów można przypisać co najwyżej charakter skarg wnoszonych do organów administracji w trybie przepisów działu VIII K.p.a.; skarg, których przedmiotem może być w szczególności zaniedbanie lub nienależyte wykonywanie zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników, naruszenie praworządności lub interesów skarżących, a także przewlekłe lub biurokratyczne załatwianie spraw (art. 227 K.p.a.). W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowany jest jednakże prawidłowy pogląd, że czynności - niezależnie od formy - podejmowane przez organy administracji publicznej w trybie przepisów działu VIII K.p.a. odnoszące się do skarg i wniosków nie mieszczą się w zakresie przedmiotowym objętym art. 3 ppsa i stąd nie podlegają kognicji sądu administracyjnego. Konsekwencją tego jest, że w tym postępowaniu nie przysługuje również skarga na bezczynność (por. wydane w odniesieniu do art. 16 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym - Dz. U. Nr 74, poz. 368 ze zm. - zachowujące aktualność w obecnym stanie prawnym: postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 listopada 2000 r. sygn. akt III SAB 108/99. LEX nr 48017, a także postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 września 2004 r. sygn. akt OSK 642/04. LEX nr 160611). Zatem, ponieważ kwestionowane przez skarżącego zaniechanie Prezesa Rady Ministrów nie dotyczy żadnej z prawnych form działania administracji publicznej, co do której dopuszczalne jest wniesienie skargi na bezczynność, a kognicja sądu administracyjnego w przedmiotowej sprawie nie wynika także z przepisów szczególnych, to przedmiotowa skarga podlega odrzuceniu, jako niedopuszczalna. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 58 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w postanowieniu.