IV SAB/Wa 118/10

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - Monika Stępkowska - Bigiej po rozpoznaniu w dniu 14 lipca 2010 r. sprawy ze skargi J. S. i K. S. na bezczynność Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi w przedmiocie rozpoznania wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy postanawia odmówić J. S. i K. S. przyznania prawa pomocy. J. S. i K. S. wraz ze skargą na bezczynność Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi złożyli w dniu 13 maja 2010 r. (data nadania pisma w urzędzie pocztowym) wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego. Z oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach wynika, że małżonkowie prowadzą wspólnie gospodarstwo domowe, posiadają dom o pow. 100 m2 oraz nieruchomość rolną o pow. 5 ha. K. S. uzyskuje dochód w wysokości 1100 zł, zaś J. S. – 500 zł z tytułu emerytury. Następnie, zarządzeniem z dnia 25 czerwca 2010 r. referendarz sądowy, na podstawie art. 255 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), wezwał wnioskodawców do uzupełnienia wniosku o przyznanie prawa pomocy poprzez przedstawienie w terminie siedmiu dni: - dokumentów wskazujących wysokość uzyskiwanych świadczeń emerytalnych, - zaświadczenia z właściwego urzędu gminy wskazującego wysokość dochodów uzyskiwanych z posiadanej nieruchomości rolnej, - informacji, czy starali się o dopłaty bezpośrednie do gruntów rolnych, ewentualnie o inne formy pomocy z Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, jeżeli tak, to czy otrzymali tę pomoc i w jakiej wysokości, - informacji, na temat wysokości wydatków, jakie ponoszą na bieżące utrzymanie (przeciętnie w miesiącu). Powyższe wezwanie zostało doręczone wnioskodawcom w dniu 1 lipca 2010 r. W dniu 1 lipca 2010 r. (data nadania pisma w urzędzie pocztowym) wnioskodawcy nadesłali pismo pismo, w którym oświadczyli, iż cofają skargę na bezczynność Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi. W związku z powyższym uzupełnienie wniosku o przyznanie prawa pomocy stało się bezprzedmiotowe. Rozpatrując złożony w przedmiotowej sprawie wniosek o przyznanie prawa pomocy, należy mieć na uwadze, że zgodnie z art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania sądowego. Zgodnie z art. 255 cytowanej wyżej ustawy, jeżeli oświadczenie strony zawarte na urzędowym formularzu PPF okaże się niewystarczające dla oceny jej rzeczywistego stanu majątkowego i możliwości płatniczych oraz stanu rodzinnego lub budzi wątpliwości, strona jest obowiązana złożyć na wezwanie, w zakreślonym terminie, dodatkowe oświadczenie lub przedłożyć dokumenty źródłowe dotyczące jej stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego. Należy podkreślić, że to na wnioskodawcy spoczywa ciężar wykazania, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania . W rozpatrywanej sprawie wnioskodawcy we wniosku złożonym na urzędowym formularzu PPF nie wykazali powyższej okoliczności, jak również nie odpowiedzieli na wezwanie do uzupełnienia wniosku. W tym stanie rzeczy należy uznać, że nie została spełniona przesłanka warunkująca przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym. Ponadto należy zauważyć, że skarżący zrezygnowali z ubiegania się o przyznanie prawa pomocy, co wynika z pisma z dnia 1 lipca 2010 r. Wobec powyższego na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 oraz art. 246 § 1 pkt 1 powołanej wyżej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało postanowić jak w sentencji.