IV SAB/Wa 119/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Alina Balicka Sędziowie sędzia WSA Joanna Borkowska (spr.) sędzia WSA Wanda Zielińska-Baran po rozpoznaniu w dniu 22 czerwca 2018r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi R. W. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Ministra Inwestycji i Rozwoju w przedmiocie rozpatrzenia odwołania I. umarza postępowanie w przedmiocie zobowiązania Ministra Inwestycji i Rozwoju do rozpatrzenia odwołania, II. stwierdza, że Minister Inwestycji i Rozwoju dopuścił się przewlekłości w rozpatrzeniu odwołania, III. stwierdza, że przewlekłość nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, IV. zasądza od Ministra Inwestycji i Rozwoju na rzecz skarżącego R. W. kwotę 650 (sześćset pięćdziesiąt) złotych tytułem sumy pieniężnej, V. zasądza od Ministra Inwestycji i Rozwoju na rzecz skarżącego R. W. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. VI. w pozostałym zakresie skargę oddala. R. W. (dalej również "skarżący") wniósł do Sądu skargę na przewlekle prowadzenie sprawy przez Ministra Infrastruktury i Budownictwa (dalej również "organ") w sprawie rozpatrzenia odwołania od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2016r. dotyczącego wywłaszczenia i ustalenia odszkodowania za nieruchomość składającą się z działek nr [...] i [...] w w [...] oraz działki nr [...] w [...], na terenie gminy [...]. W uzasadnieniu skargi skarżący przedstawił, że od [...] września 2005r. Wojewoda [...] prowadzi postępowanie wywłaszczeniowe części nieruchomości składającej się z działek nr [...] i [...] w [...], a od [...] listopada 2005r. prowadzi postępowanie wywłaszczeniowe działki nr [...] w [...], położonych na terenie gminy [...]. W/w nieruchomość od 9 października 2006r. jest w posiadaniu Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad, który zlecił budowę odcinka [...], użytkowanej od dnia 12 sierpnia 2009r. W dniu [...] grudnia 2016r. Wojewoda [...] wydał kolejną decyzją wywłaszczającą w/w nieruchomość położoną w [...] i [...]. Od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2016r. skarżący złożył odwołanie, które Wojewoda [...] przy piśmie z dnia 16 stycznia 2017r. przesłał wraz z aktami sprawy do rozpatrzenia Ministrowi Infrastruktury i Budownictwa. Do dnia 20 lutego 2018r. skarżący nie otrzymał żadnego rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie więc złożył do Ministra Infrastruktury i Budownictwa ponaglenie wzywające do niezwłocznego rozpatrzenia jego odwołania od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2016r. w sprawie wywłaszczenia i ustalenia odszkodowania za nieruchomość składającą się działek nr [...] i [...] w [...] oraz działki nr [...] w [...]. Do dnia sporządzenia niniejszej skargi odwołania nie rozpatrzono. Zdaniem skarżącego Minister Infrastruktury i Budownictwa miał ustawowy obowiązek rozpatrzenia odwołania z dnia 2 stycznia 2017r. w terminie nie dłuższym niż 1 miesiąc, licząc od momentu otrzymania go w dniu 18 stycznia 2017r. (art. 35 §3 kpa) zatem ewidentnie przekroczył ustawowy termin do załatwienia sprawy. Zachowanie organu ma charakter rażącego naruszenia prawa w zakresie przewlekłości prowadzonego postępowania, zważywszy na fakt, że nieruchomość została odebrana skarżącemu w dniu 9 października 2006r. i do dnia dzisiejszego nie otrzymał za nią jakiegokolwiek odszkodowania. W konsekwencji skarżący wniósł o: 1. stwierdzenie przewlekłości postępowania Ministra Infrastruktury i Budownictwa od dnia 18 stycznia 2017r. do dnia 24 lutego 2018r. w sprawie rozpatrzenia odwołania od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2016r., dotyczącej wywłaszczenia i ustalenia odszkodowania za nieruchomość składającą się działek nr [...] i [...] w [...] oraz działki nr [...] w [...], na terenie gminy [...]; 2. stwierdzenie, że przewlekłe prowadzenie postępowania przez Ministra Infrastruktury i Budownictwa miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa; 3. przyznanie na rzecz skarżącego od Ministra Infrastruktury i Budownictwa kwoty 20.000; złotych za przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawie rozpatrzenia odwołania od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2016r. dotyczącego wywłaszczenia i ustalenia odszkodowania za nieruchomość składającą się działek nr [...] i [...] w [...] oraz działki nr [...] w [...], na terenie gminy [...]; 4. zasądzenie od Ministra Infrastruktury i Budownictwa na rzecz skarżącego kosztów postępowania sądowego według norm przypisanych. Organ – obecnie Minister Inwestycji i Rozwoju - w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podnosząc, że zarzuty są niezasadne. Organ wskazał, że Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] grudnia 2016 r., znak: [...],[...], orzekł o wywłaszczeniu nieruchomości stanowiącej własność R. W., oznaczonej jako działki nr [...] o pow. 2,5728 ha, nr [...] o pow. 0,6295 ha, obręb [...] oraz nr [...] o pow. 0,0642 ha, obręb [...], przeznaczonej pod budowę [...] na odcinku [...] - [...] oraz ustalił odszkodowanie w wysokości 1.419.733,00 zł na rzecz R. W. za prawo własności ww. nieruchomości. Od powyższej decyzji odwołanie złożył R. W., wnosząc o uchylenie decyzji Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2016 r. podnosząc szereg zarzutów. Minister Inwestycji i Rozwoju zaznaczył, iż proces przygotowywania rozstrzygnięć w sprawach prowadzonych na podstawie ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (t.j. Dz.U. z 2017 r., poz. 1496 ze zm.) jest skomplikowany. Wynika to przede wszystkim ze specyfiki materii będącej przedmiotem rozpatrywanych spraw, w tym stopnia skomplikowania materiału dowodowego. W szczególności na potrzeby postępowań odszkodowawczych sporządzony jest główny dowód w sprawie - operat szacunkowy. Ze względu na charakter tego dokumentu konieczna jest szczegółowa jego analiza. Zwłaszcza, że w złożonym w sprawie odwołaniu skarżący zakwestionował wycenę nieruchomości, wskazując, że operat szacunkowy sporządzony w niniejszej sprawie nie może stanowić dowodu w sprawie ustalenia odszkodowania za przedmiotową nieruchomość. Organ wskazał, że pomimo iż przedmiotowe postępowanie nie zostało rozpatrzone zgodnie z terminem wynikającym z Kpa, niemniej brak jest podstaw do stwierdzenia celowości takiego działania tut. organu. Z uwagi na rozbudowany i wielowątkowy charakter sprawy, rozliczną ilość akt oraz szczegółową analizę materiału dowodowego nie było możliwe zakończenie postępowania w terminie określonym w art. 35 Kpa. Ponadto organ podkreślił, iż od kilku już lat liczba spraw z jaką muszą się zmierzyć zarówno organy wojewódzkie, jak i organ drugiej instancji, jest bardzo duża i znacznie przewyższa możliwości kadrowe tych urzędów. Jak już wspomniano w związku z prowadzeniem szeregu nowych inwestycji na terenie kraju liczba tego rodzaju spraw sukcesywnie się powiększa, zaś sprawy muszą być rozpoznawane według kolejności ich wpływu. Minister Inwestycji i Rozwoju podniósł, że prowadzi w Wydziałach Odszkodowawczych ponad 2000 spraw, a referentów prowadzących sprawy 13. Wiedzą znaną z urzędu jest wysoce skomplikowany charakter spraw odszkodowawczych i wielość niezbędnych do podjęcia czynności: zarówno znajdujących odzwierciedlenie w aktach sprawy (wystąpienia o przesłanie akt, potwierdzenie stanu prawnego etc.), jak i niedokumentowanych (analiza pozyskanych akt, analiza orzecznictwa, weryfikacja pozyskanych dokumentów, przygotowywanie projektów rozstrzygnięć). Również niniejsza sprawa należy do tych bardziej skomplikowanych. Żadna z tych czynności nie może zostać pominięta, co skutkuje (przy bardzo dużej liczbie spraw przypisanych jednemu referentowi - ok. 150) tym, iż mogą zdarzyć się opóźnienia lub niezałatwienie sprawy w terminie wynikającym z Kpa. Wprawdzie procedura administracyjna nie zawiera przepisów, z których expressis verbis wynikałby obowiązek rozpatrywania spraw zgodnie z kolejnością wpływu, niemniej tę powinność organów można wywieść z ogólnych zasad wyrażonych w k.p.a., tj. art. 6 - 8 tej ustawy. Rozpatrując konkretną indywidualną sprawę organ nie może bowiem stawiać stron jednego postępowania w uprzywilejowanej pozycji względem stron pozostałych prowadzonych przez siebie postępowań. Przy ograniczonych zasobach kadrowych przyspieszenie w sposób radykalny rozpatrzenia jednej ze spraw nieuchronnie prowadzi do opóźnienia pozostałych. W tej sytuacji organ zmuszony jest kierować procesem rozpatrywania spraw w ten sposób, aby strony poszczególnych spraw były traktowane (w miarę możliwości) jednakowo. Tym samym jedyny sprawiedliwy system rozpoznawania wniosków opiera się na kolejności wpływu jako na głównym czynniku determinującym kolejność rozstrzygania każdej ze spraw. Organ podkreślił również, iż ponaglenie wpłynęło do tut. organu w dniu 27 lutego 2018 r., natomiast skarga na przewlekłość Ministra Inwestycji i Rozwoju wpłynęła w dniu 2 marca 2018 r. W zakresie dopuszczalności wniesienia skargi na przewlekłość organu wskazać należy, że stosownie do treści art. 52 § 1 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Z treści powyższego przepisu wynika, że przesłanka dopuszczalności postępowania sądowoadministracyjnego w odniesieniu do skarg na przewlekłość, polegającą na prowadzeniu postępowania dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy, sprowadza się do tego, że skarżący obowiązany jest, przed wniesieniem skargi, do wyczerpania środków prawnych przewidzianych w art. 37 § 1 Kpa, tzn. winien wezwać organ do usunięcia naruszenia prawa. Analiza akt niniejszej sprawy upoważnia do stwierdzenia, że wprawdzie skarżący wyczerpał wymagany przepisami prawa tryb postępowania, jednakże od wpływu ponaglenia do wpływu skargi na przewlekłość upłynęły zaledwie trzy dni. Ponadto brak jest uzasadnienia do przyznania skarżącemu sumy pieniężnej w wysokości 20.000,00 zł, bowiem sankcja ta jest dodatkowym środkiem prawnym o złożonym charakterze, spełniającym funkcję quasi odszkodowania, środka dyscyplinującego oraz środka represyjnego. Stąd ze względu na ten mieszany charakter, środek ów (podobnie jak przewidziana ww. przepisem grzywna) powinien być stosowany przede wszystkim w tego rodzaju sytuacjach, gdzie oceniając całokształt działań organu można dojść do przekonania, że noszą one znamiona celowego unikania podjęcia decyzji w sprawie, mimo braku ku temu jakichkolwiek obiektywnie weryfikowalnych przeszkód, a przy tym istnieje uzasadniona obawa, że bez tej dodatkowej sankcji (lub dwóch) organ nadal nie będzie respektować obowiązków wynikających z kodeksu postępowania administracyjnego i uchylał się od rozstrzygnięcia sprawy. Taka zaś sytuacja, zdaniem organu w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi. [...] kwietnia 2018 r. Minister Inwestycji i Rozwoju wydał decyzję uchylająca zaskarżoną decyzję Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2016 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1066 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Stosownie do treści art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm., dalej również "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem poprzez rozpoznawanie skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania m.in. w przypadku określonym w art. 3 § 2 pkt 1 i 2 p.p.s.a., a mianowicie gdy organ, mimo ciążącego na nim obowiązku z mocy prawa nie wydaje decyzji administracyjnej czy postanowienia, na które służy zażalenie albo kończy postępowanie, bądź postanowienia rozstrzygającego sprawę co do istoty. Sprawa, której przedmiotem jest skarga na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania może być rozpoznana w trybie uproszczonym (art. 119 pkt 4 p.p.s.a.). W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów (art. 120 p.p.s.a.). Dalej wskazać należy, że stosownie do treści art. 149 § 1 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekle prowadzenie postępowania (1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; (2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; (3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.). Ponadto, w przypadku uwzględnienia skargi, Sąd, w myśl art. 149 § 2 p.p.s.a., może orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. Górna granica wysokości grzywny, o której mowa w art. 154 § 6 p.p.s.a. została określona do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów. Wynagrodzenie to - zgodnie z Komunikatem Prezesa GUS z 9 lutego 2017 r. (M.P. z 2017 r., poz. 183) - aktualnie wynosi kwotę 4. 047,21 zł. Rozpoznając sprawę w ramach wskazanych wyżej kryteriów Sąd uznał, że skarga R. W. na przewlekle prowadzenie sprawy przez Ministra Infrastruktury i Budownictwa w sprawie rozpatrzenia odwołania od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2016r. dotyczącego wywłaszczenia i ustalenia odszkodowania za nieruchomość składającą się z działek nr [...] i [...] w w [...] oraz działki nr [...] w [...], na terenie gminy [...], zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności należy przypomnieć, że organy administracji publicznej mają obowiązek działać w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia (zasada szybkości postępowania wyrażona w art. 12 § 1 k.p.a.). Rozwinięciem zasady szybkości postępowania stanowią przepisy określające terminy załatwienia sprawy. Artykuł 35 § 1 k.p.a. nakazuje załatwianie spraw bez zbędnej zwłoki. Załatwienie sprawy wymagającej przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym - w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania (art. 35 § 3 k.p.a.). Do terminów załatwienia spraw nie wlicza się terminów przewidzianych w przepisach prawa dla dokonania określonych czynności, okresów zawieszenia postępowania oraz okresów opóźnień spowodowanych z winy strony albo z przyczyn niezależnych od organu (art. 35 § 5 k.p.a.). O każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a. organ administracji publicznej obowiązany jest zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia sprawy. Dotyczy to także przyczyny zwłoki z przyczyn niezależnych od organu (art. 36 k.p.a.). Niezałatwienie sprawy, wszczętej na wniosek strony, w terminach wskazanych w art. 35 k.p.a. daje podstawy do czynienia organowi zarzutu, że pozostaje bezczynny bądź że przewlekle prowadzi postępowanie administracyjne. W tym celu do polskiego systemu prawa, na mocy art. 149 p.p.s.a. wprowadzona została instytucja skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania, która gwarantuje uprawnionemu podmiotowi prawo do załatwienia jego sprawy administracyjnej przez właściwy organ. Skarga ta stanowi narzędzie, przymuszające organ do podjęcia przewidzianego przepisami prawa procesowego i materialnego działania. Tym samym ma zapewnić stronom postępowania możliwość doprowadzenia do wydania przez organ rozstrzygnięcia w sprawie oraz ustalenia, czy bezczynność organu – w przypadku, gdy miała ona miejsce - nastąpiła z rażącym naruszeniem prawa. W rezultacie w sprawie ze skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania organu administracji publicznej rola sądu administracyjnego sprowadza się do ustalenia, czy w dacie orzekania przez sąd stan bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania wskazanego w skardze organu nadal istnieje, czy może stan ten już ustał na skutek podjęcia przez ten organ czynności lub wydania aktu z zakresu administracji publicznej. Dalej należy zauważyć, że ocena charakteru bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania pozostawiona została uznaniu sądu orzekającego, gdyż ustawa nie zakreśla tu kryteriów, jakie przesądzają o tym czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania rażąco narusza prawo czy też nie. Uznanie sądowe cechuje brak sztywnych ram oceny danego stanu rzeczy, a opiera się na analizie całokształtu okoliczności sprawy, przy uwzględnieniu pewnych wskazań ustawowych, zasad doświadczenia życiowego i zawodowego. Podważenie poprawności rozumowania sądu w tej materii może nastąpić wówczas, gdy te kryteria zostały naruszone, bądź wówczas, gdy pominięto istotne okoliczności faktyczne lub prawne, a więc gdy doszło do przekroczenia granic uznania, które prowadzi do niepożądanej dowolności. Przenosząc powyższe rozważania na kanwę rozpoznawanej skargi obejmującej postępowanie w sprawie ustalenia i wypłaty odszkodowania, Sąd w oparciu o przedstawione przez organ akta sprawy ustalił, że postępowanie odwoławcze – wtedy przed Ministrem Infrastruktury i Budownictwa - w sprawie rozpatrzenia odwołania od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2016r. dotyczącego wywłaszczenia i ustalenia odszkodowania za nieruchomość składającą się z działek nr [...] i [...] w [...] oraz działki nr [...] w [...], na terenie gminy [...], zostało wszczęte w dniu 2 stycznia 2017r. Organ w dniu 18 stycznia 2017r. otrzymał akta sprawy. W dniu 20 lutego stycznia 2018r. skarżący złożył do Ministra Infrastruktury i Budownictwa ponaglenie wzywające do niezwłocznego rozpatrzenia jego odwołania, a w dniu 24 lutego 2018r. wniósł skargę na przewlekle prowadzenie postępowania administracyjnego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W dniu [...] kwietnia 2018 r. Minister Inwestycji i Rozwoju wydał decyzję uchylająca zaskarżoną decyzję Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2016 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. W świetle powyższych ustaleń Sąd stwierdził, że postępowanie prowadzone przed Ministrem Inwestycji i Rozwoju zostało zakończone, bowiem organ [...] kwietnia 2018r. wydał decyzję w sprawie. W związku z tym brak podstaw do zobowiązania organu do rozpoznania sprawy. Dlatego Sąd w punkcie I wyroku umorzył postępowanie w zakresie zobowiązania organu do rozpoznania sprawy, działając na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Z kolei dokonując oceny stanu faktycznego sprawy Sąd uznał, iż przed wydaniem decyzji Minister Inwestycji i Rozwoju dopuścił się przewlekłości w prowadzeniu postępowania, uznając jednocześnie, że do przewlekłości nie doszło z rażącym naruszeniem przepisów regulujących kwestię terminów rozpoznawania spraw administracyjnych. Dlatego też, na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 i § 1a p.p.s.a., orzeczono jak w punkcie II i III wyroku. Z akt sprawy bezspornie wynika, że postępowanie w sprawie rozpatrzenia odwołania od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2016r. toczy się od 2 stycznia 2017r. We okresie, w którym organ Miasta miał działać, a w szczególności w okresie od 16 stycznia 2017r. (data przekazania akt sprawy przez organ I instancji) do dnia wydania decyzji tj. 4 kwietnia 2018r. - w ocenie Sądu - organ nie wywiązał się z ustawowych obowiązków wynikających z powołanych wyżej przepisów kodeksu postępowania administracyjnego. Zdaniem Sądu zaniechanie organu doprowadziło do przekroczenia terminu na rozpoznania sprawy, wskazanego w art. 35 § 3 k.p.a., a nadto organ nie wywiązał się z obowiązków wynikających z art. 36 k.p.a. Okres w jakim organ podjął działanie w sprawie nie wskazują również, aby organ miał na względzie zasadę określoną w art. 12 k.p.a. W konsekwencji Sąd uznał, że zostały naruszone art. 12, art. 35 § 3 oraz art. 36 § 1 k.p.a. Sąd równocześnie uznał, że naruszenie powyższych przepisów przez organ nie było rażące. Faktem jest, że okres prowadzenia postępowania przez ten organ, był dłuższy, niż terminy przewidziane w art. 35 § 3 k.p.a., jednak zwłoka w wydaniu decyzji – na co wskazał organ w odpowiedzi na skargę - wynikała z możliwości kadrowych organu. Zdaniem Sądu zarówno okres milczenia jak i przyczyna niezałatwienia sprawy w terminie, uprawnia do stwierdzenia, że naruszenie przepisów postępowania w tym zakresie nie była rażąca. W punkcie IV wyroku Sąd przyznał skarżącej od organu sumę pieniężną w wysokości 650 (sześćset pięćdziesiąt) złotych. Oceniając całokształt działań organu i określając wysokość tej sumy Sąd doszedł do przekonania, że powyższa kwota będzie rekompensowała ewentualną szkodę skarżącego w związku z zawinionym działania organu w rozpatrzeniu odwołania. Zdaniem Sądu, suma pieniężna w wysokości 650 zł nie przekracza 1% dopuszczalnej jej wysokości, ustalonej zgodnie z art. 149 § 2 w zw. z art. 154 § 6 k.p.a. Nadto Sąd uznał, że w okolicznościach niniejszej sprawy, przyznana suma będzie adekwatna do stopnia przewlekłości w prowadzeniu postępowania przez organ i jako środek o charakterze prewencyjnym, spełni swoją funkcję. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a. Na koszty postępowania składa się: wpis od skargi, określony na podstawie § 2 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia Rady Ministrów z 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193).