IV SAB/Wa 122/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Łukasz Krzycki, Sędziowie Sędzia WSA Wanda Zielińska-Baran (spr.), asesor WSA Aneta Opyrchał, Protokolant Artur Dral, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 listopada 2007 r. sprawy ze skargi H. F. i U. K. na bezczynność Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi w przedmiocie niewykonania wyroku I. zobowiązuje Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi do rozpatrzenia wniosku skarżących H. F. i U. K. z dnia 6 czerwca 2004 r. o stwierdzenie nieważności orzeczenia Ministra Rolnictwa z dnia (...) listopada 1954 r. oraz utrzymanego nim w mocy orzeczenia Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w S. z dnia (...) sierpnia 1954 r. w terminie 2 miesięcy od dnia otrzymania prawomocnego niniejszego wyroku wraz z aktami sprawy; II. zasądza od Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi na rzecz skarżących H. F. i U. K. kwotę 340 zł (trzysta czterdzieści) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Skarżące H.F. i U. K. wniosły do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi w sprawie postępowania o stwierdzenie wydania z naruszeniem prawa orzeczenia Ministra Rolnictwa (...) z dnia (...) listopada 1954 r. W uzasadnieniu skargi podniosły, że wnioskiem z dnia 6 czerwca 2004 r. M.K., H. F. i U. K. zainicjowały przed organem postępowanie w sprawie o stwierdzenie wydania z naruszeniem prawa orzeczenia Ministra Rolnictwa (...) z dnia (...) listopada 1954 r. utrzymującego w mocy orzeczenie Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w S. z dnia (...) sierpnia 1954 r. w sprawie przejścia na rzecz Skarbu Państwa gospodarstwa rolnego o pow. (...) ha, położonego w J., stanowiącego własność A.B. Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi decyzją z dnia (...) kwietnia 2005 r. odmówił stwierdzenia nieważności kwestionowanego orzeczenia. Rozstrzygnięcie to zostało utrzymane w mocy decyzją Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia (...) sierpnia 2005 r. Po rozpoznaniu skargi M. K. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, wyrokiem z dnia 13 marca 2006 r., wydanym w sprawie sygn. akt: IV SA/Wa 2129/05, uchylił wyżej wymienione decyzje Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi. Pismem z dnia 10 sierpnia 2006 r. H. F. i U. K. zwróciły się do organu o pilne podjęcie czynności w sprawie zgodnie z wytycznymi zawartymi w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Wobec braku reakcji ze strony organu w dniu 24 października 2006 r. strony wezwały Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi do podjęcia wymaganych prawem czynności w sprawie. Pomimo wezwania organ nie podjął żadnej czynności a także nie poinformował stron o przyczynie zwłoki i nie wyznaczył nowego terminu załatwienia sprawy. Z tych też powodów, zdaniem skarżących, skarga jest zasadna. W odpowiedzi na skargę Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi wzniósł o oddalenie skargi. Wyjaśnił, iż sprawa zainicjowana wnioskiem skarżących z dnia 6 czerwca 2004 r. jest bardzo skomplikowana i wymaga wszechstronnej analizy wielu archiwalnych dokumentów. Zebrany materiał w sprawie - w świetle wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 marca 2006 r. -okazał się niewystarczający i aby postępowanie administracyjne mogło toczyć się zgodnie ze wskazaniami Sądu konieczne jest zebranie wielu dodatkowych materiałów. Organ wyjaśnił, iż celem uzupełnienia materiałów w sprawie, pismem z dnia 20 lutego 2007 r. i kolejnym z dnia 16 lipca 2007 r. zwrócił się do Śląskiego Urzędu Wojewódzkiego Oddziału Zamiejscowego w B. o pilne nadesłanie dokumentów niezbędnych do wydania rozstrzygnięcia jednakże do dnia sporządzenia odpowiedzi na skargę żądanych dokumentów nie otrzymał. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga jest zasadna, a jej żądanie wymagało uwzględnienia. Wskazać należy, iż zgodnie ze stanowiskiem doktryny i ugruntowanym orzecznictwem sądów administracyjnych z bezczynnością organu administracji publicznej, w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed Sądami administracyjnymi ( Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej: P.p.s.a.) mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu, lub nie podjął stosownej czynności. Podkreślić należy również, że dla dopuszczalności skargi na bezczynność nie ma znaczenia okoliczność z jakich powodów określony akt nie został podjęty lub czynność nie została dokonana, a w szczególności czy bezczynność organu spowodowana została zawinioną lub niezawinioną opieszałością organu w ich podjęciu lub dokonaniu (por.: T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze Lexis Nexis, Warszawa 2005, str. 86 ) Skarga na bezczynność organu może być wniesiona po upływie terminu przewidzianego do załatwienia sprawy. Organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później, niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej nie później, niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania. Do powyższych terminów nie wlicza się terminów przewidzianych w przepisach prawa dla dokonania określonych czynności oraz okresów opóźnień spowodowanych z winy strony, albo z przyczyn niezależnych od organów (art. 35 Kpa). W każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 Kpa organ obowiązany jest zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia sprawy. Taki sam obowiązek ciąży na organie administracji publicznej również w przypadku zwłoki w załatwieniu sprawy z przyczyn niezależnych od organu (art. 36 Kpa). W sprawie bezspornym jest, iż wyrokiem z dnia 13 marca 2006 r., sygn. akt : IV SA/Wa 2129/05 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił do ponownego rozpoznania decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia (...) sierpnia 2005 r. i poprzedzającą ją decyzję tegoż organu z dnia (...)kwietnia 2005 r. Wskazać również należy, że pismem z dnia 10 sierpnia 2006 r. skarżące monitowały organ, zaś w dniu 26 października 2006 r. wezwały Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi do załatwienia ich wniosku z dnia 6 czerwca 2004 r. o stwierdzenie wydania z naruszeniem prawa orzeczenia Ministra Rolnictwa z dnia (...) listopada 1954 r. Oceniając, że Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi pozostaje w bezczynności Sąd wziął pod uwagę, że od chwili uprawomocnienia się wyżej wymienionego wyroku uchylającego poprzednie decyzje tego organu - tj. od dnia 12 maja 2006 r. do dnia wyrokowania przez Sąd organ nie wydał rozstrzygnięcia w sprawie a także w żaden sposób nie ustosunkował się do wniosku skarżących i nie udzielił żadnych wyjaśnień w sprawie wszczętej przedmiotowym wnioskiem i przekazanej wyrokiem sądowym do ponownego rozpoznania. Zatem organ nie dochował terminów określonych w art. 35 Kpa. Co więcej Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi nie zawiadomił skarżących o przyczynie zwłoki i nie wskazał terminu załatwienia sprawy. Zdaniem Sądu podniesione w odpowiedzi na skargę argumenty, iż stan faktyczny i prawny przedmiotowej sprawy jest skomplikowany nie usprawiedliwiają braku zajęcia przez organ stanowiska w sprawie zainicjowanej przez skarżące albowiem jeżeli sprawa nie mogła zostać rozstrzygnięta merytorycznie to organ administracji winien skorzystać z innej możliwości procesowej - przykładowo zawiesić postępowanie w sprawie, o ile były ku temu podstawy. Skoro, jak wynika z powyższego, organ administracji publicznej nie załatwił sprawy w terminie określonym w art. 35 Kpa, ani też nie dopełnił czynności określonych w art. 36 Kpa, skargę należało uznać za uzasadnioną. Z tych też względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 149 powołanej ustawy P.p.s.a. orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania sądowego postanowiono w myśl art. 200 i 205 § 2 P.p.s.a.