IV SAB/Wa 123/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jarosław Stopczyński po rozpoznaniu w dniu 28 sierpnia 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. T. na bezczynność Ministra Rolnictwa w przedmiocie nierozpoznania wniosku o stwierdzenie nieważności orzeczenia Wojewody (...) Dział Rolnictwa i Reform Rolnych z dnia (...) września 1949 r., nr (...) postanawia: I. umorzyć postępowanie , II. zwrócić skarżącemu kwotę 100 zł (sto złotych) uiszczoną tytułem wpisu od skargi . Pismem z dnia 8 lipca 2008 r. J. T., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika wniósł skargę na bezczynność Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi, polegającą na zaniechaniu rozpoznania sprawy i niewydaniu decyzji w sprawie z wniosku o stwierdzenie nieważności orzeczenia Wojewody (...) , Dział Rolnictwa i Reform Rolnych z dnia (...) września 1949 r. W piśmie procesowym z dnia 18 sierpnia 2008 r. reprezentujący skarżącego pełnomocnik oświadczył, iż cofa skargę na bezczynność Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi oraz wniósł o umorzenie postępowania i zwrot kwoty 100 zł, uiszczonej tytułem wpisu od skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje : Zgodnie z art. 161 § 1 pkt. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm. - zwanej dalej : P.p.s.a.) Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę. Zgodnie natomiast z art. 60 powołanej ustawy P.p.s.a. skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. W niniejszej sprawie Sąd uznał, iż złożenie przez fachowego pełnomocnika reprezentującego skarżącego oświadczenia o cofnięciu skargi nie zmierza ani do obejścia prawa, ani nie spowodowałoby utrzymania w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Z uwagi na powyższe, Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art. 161 § 1 pkt. 1 w zw. z art. 60 ustawy P.p.s.a. O kosztach orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt. 1 lit. a ustawy P.p.s.a.