IV SAB/Wa 123/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Grzegorz Czerwiński po rozpoznaniu w dniu 29.07. 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. K. o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego w sprawie ze skargi A. K. na bezczynność Dyrektora Generalnego Służby Więziennej w przedmiocie podjęcia czynności mających na celu udzielenie przerwy w odbywaniu kary pozbawienia wolności postanawia: odmówić przyznania prawa pomocy. A. K. w piśmie z dnia 7 kwietnia 2014 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Dyrektora Generalnego Służby Więziennej w przedmiocie podjęcia inicjatywy w celu udzielania skarżącemu przerwy w odbywaniu kary pozbawienia wolności na podstawie art. 153 § 2 Kodeksu karnego wykonawczego oraz art. 30 Konstytucji w zw. z art. 91 § 2 Konstytucji w zw. z art. 8 ust. 1 Europejskiej Konwencji Praw Człowieka w zw. z art. 1 protokołu nr 1 do Europejskiej Konwencji Praw Człowieka oraz na podstawie art. 41 ust. 4 Konstytucji w zw. z art. 6 Traktatu o Unii Europejskiej. Ze skargi wynika, że przerwa w odbywaniu kary pozbawienia wolności służyć ma skarżącemu do zajęcia się należącym do niego majątkiem. Złożonym na urzędowym formularzu wnioskiem dnia 21 lipca 2014 r. skarżący zwrócił się o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z brzmieniem art. 245 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej powoływanej również jajko ppsa, prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. Prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (§ 2). Jednakże stosownie do treści art. 247 ppsa prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. O oczywistej bezzasadności skargi można mówić wówczas, gdy bez konieczności dokonywania głębszej analizy stanu faktycznego i prawnego sprawy, jest zupełnie oczywiste, iż skarga nie może zostać uwzględniona. Przy czym stwierdzenie przez sąd oczywistej bezzasadności skargi powoduje, że skarga taka podlegać będzie oddaleniu bądź odrzuceniu. Wskazany przepis nie różnicuje przyczyn bezzasadności skargi, należy zatem stwierdzić, że prawo pomocy nie przysługuje zarówno w razie oczywistej bezzasadności skargi z przyczyn procesowych jak i z przyczyn uregulowanych w przepisach materialnoprawnych (por. J.P. Tarno. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Wyd. 2, s.509.). W niniejszej sprawie zachodzi sytuacja oczywistej bezzasadności skargi z przyczyn procesowych. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem legalności. Jednocześnie, stosownie do art. 3 § 1 i 2 ppsa, sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, która obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na: 1. decyzje administracyjne, 2. postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty, 3. postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, 4. inne akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, 4a. pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, 5. oraz bezczynność organów lub przewlekłe prowadzenie postępowania w wyżej wymienionych przypadkach. Z bezczynnością organu mamy do czynienia wówczas, gdy organ administracji zobowiązany do podjęcia czynności nie podejmuje jej w przewidzianym prawem terminie. Sądy administracyjne rozpatrują skargi na bezczynność organów administracji wyłącznie w zakresie postępowań, które mogą zakończyć się wydaniem: decyzji administracyjnych, postanowień w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończących postępowanie, a także postanowień rozstrzygających sprawę co do istoty oraz postanowień w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, jak również pisemnych interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnych sprawach, bądź też wydaniem innych aktów lub podjęciem czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Z treści skargi A. K. z dnia 7 kwietnia 2014 r. jednoznacznie wynika, że oczekuje on od Dyrektora Generalnego Służby Więziennej podjęcia inicjatywy mającej na celu udzielenie skarżącemu przerwy w odbywaniu kary pozbawienia wolności. A. K. powołuje się w tym względzie w szczególności na art. 153 § 2 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny wykonawczy (Dz. U. Nr 90, poz. 557 ze zm.). Zgodnie z art. 153 § 1 powołanej ustawy sąd penitencjarny udziela przerwy w wykonaniu kary w wypadku określonym w art. 150 § 1 (tj. w wypadku choroby psychicznej lub innej ciężkiej choroby uniemożliwiającej wykonywanie kary – przyp. Sądu) do czasu ustania przeszkody. Stosownie natomiast do treści powołanego przez skarżącego art. 153 § 2 sąd penitencjarny może udzielić przerwy w wykonaniu kary pozbawienia wolności, jeżeli przemawiają za tym ważne względy rodzinne lub osobiste. Przepisy art. 151 § 3-5 stosuje się odpowiednio. W świetle zaś art. 153 § 2a wniosek o udzielenie przerwy w wykonaniu kary pozbawienia wolności może złożyć również dyrektor zakładu karnego. W świetle art. 153a § 2 na postanowienie w przedmiocie przerwy przysługuje zażalenie. Z przywołanych regulacji jednoznacznie wynika, że czynności, których przedmiotem jest udzielenie przerwy w wykonaniu kary pozbawienia wolności, nie następują w żadnej z prawnych form działania, wymienionych w art. 3 § 2 pkt 1-4a ppsa, a do ich podejmowania powołane są właściwe organy postepowania karnego wykonawczego (art. 2 Kodeksu karnego wykonawczego), jak sąd penitencjarny, czy dyrektor zakładu karnego, które na tej płaszczyźnie bynajmniej nie działają jako organy administracji. Przedmiot skargi A. K. z dnia 7 kwietnia 2014 r. nie jest więc objęty właściwością sądu administracyjnego. W konsekwencji przedmiotowa skarga na bezczynność jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu. Jako oczywiście bezzasadna skutkuje ona oddaleniem wniosku o przyznanie prawa pomocy. Z tych względów, na podstawie art. 247 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w postanowieniu.