IV SAB/Wa 123/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Grzegorz Czerwiński po rozpoznaniu w dniu 30.07.2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. K. na bezczynność Dyrektora Generalnego Służby Więziennej w przedmiocie podjęcia czynności mających na celu udzielenie przerwy w odbywaniu kary pozbawienia wolności postanawia odrzucić skargę. A. K. w piśmie z dnia 7 kwietnia 2014 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Dyrektora Generalnego Służby Więziennej w przedmiocie podjęcia inicjatywy w celu udzielania skarżącemu przerwy w odbywaniu kary pozbawienia wolności na podstawie art. 153 § 2 Kodeksu karnego wykonawczego oraz art. 30 Konstytucji w zw. z art. 91 § 2 Konstytucji w zw. z art. 8 ust. 1 Europejskiej Konwencji Praw Człowieka w zw. z art. 1 protokołu nr 1 do Europejskiej Konwencji Praw Człowieka oraz na podstawie art. 41 ust. 4 Konstytucji w zw. z art. 6 Traktatu o Unii Europejskiej. Ze skargi wynika, że przerwa w odbywaniu kary pozbawienia wolności służyć ma skarżącemu do zajęcia się należącym do niego majątkiem. Dyrektor Generalny Służby Więziennej wniósł o odrzucenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Na wstępie należy zauważyć, że zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem legalności. Jednocześnie, stosownie do art. 3 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej powoływanej również jako ppsa, sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, która obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na: 1. decyzje administracyjne, 2. postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty, 3. postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, 4. inne akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, 4a. pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, 5. oraz bezczynność organów lub przewlekłe prowadzenie postępowania w wyżej wymienionych przypadkach. Z bezczynnością organu mamy do czynienia wówczas, gdy organ administracji zobowiązany do podjęcia czynności nie podejmuje jej w przewidzianym prawem terminie. Sądy administracyjne rozpatrują skargi na bezczynność organów administracji wyłącznie w zakresie postępowań, które mogą zakończyć się wydaniem: decyzji administracyjnych, postanowień w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończących postępowanie, a także postanowień rozstrzygających sprawę co do istoty oraz postanowień w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, jak również pisemnych interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnych sprawach, bądź też wydaniem innych aktów lub podjęciem czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Z treści skargi A. K. z dnia 7 kwietnia 2014 r. jednoznacznie wynika, że oczekuje on od Dyrektora Generalnego Służby Więziennej podjęcia inicjatywy mającej na celu udzielenie skarżącemu przerwy w odbywaniu kary pozbawienia wolności. A. K. powołuje się w tym względzie w szczególności na art. 153 § 2 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny wykonawczy (Dz. U. Nr 90, poz. 557 ze zm.). Zgodnie z art. 153 § 1 powołanej ustawy sąd penitencjarny udziela przerwy w wykonaniu kary w wypadku określonym w art. 150 § 1 (tj. w wypadku choroby psychicznej lub innej ciężkiej choroby uniemożliwiającej wykonywanie kary – przyp. Sądu) do czasu ustania przeszkody. Stosownie natomiast do treści powołanego przez skarżącego art. 153 § 2 sąd penitencjarny może udzielić przerwy w wykonaniu kary pozbawienia wolności, jeżeli przemawiają za tym ważne względy rodzinne lub osobiste. Przepisy art. 151 § 3-5 stosuje się odpowiednio. W świetle zaś art. 153 § 2a wniosek o udzielenie przerwy w wykonaniu kary pozbawienia wolności może złożyć również dyrektor zakładu karnego. W świetle art. 153a § 2 na postanowienie w przedmiocie przerwy przysługuje zażalenie. Z przywołanych regulacji jednoznacznie wynika, że czynności, których przedmiotem jest udzielenie przerwy w wykonaniu kary pozbawienia wolności, nie następują w żadnej z prawnych form działania, wymienionych w art. 3 § 2 pkt 1-4a ppsa, a do ich podejmowania powołane są właściwe organy postepowania karnego wykonawczego (art. 2 Kodeksu karnego wykonawczego), jak sąd penitencjarny, czy dyrektor zakładu karnego, które na tej płaszczyźnie bynajmniej nie działają jako organy administracji. Przedmiot skargi A. K. z dnia 7 kwietnia 2014 r. nie jest więc objęty właściwością sądu administracyjnego. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 w zw. z art. 58 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w postanowieniu.