IV SAB/Wa 124/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Małaszewska-Litwiniec, Sędziowie Sędzia WSA Łukasz Krzycki (spr.), Sędzia WSA Teresa Zyglewska, Protokolant Izabela Urbaniak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 września 2010 r. sprawy ze skargi Z. N. na bezczynność Ministra Zdrowia w przedmiocie wydania rozstrzygnięcia - oddala skargę - Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2009 r. Minister Zdrowia, po rozpatrzeniu wniosku Burmistrza Miasta R. z dnia [...] stycznia 2009 r. uzgodnił projekt decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną oraz budową zjazdu w R. przy ul. [...] w strefie "[...]" ochrony uzdrowiskowej uzdrowiska R. pod warunkiem utrzymania 75% terenów zieleni na działkach i przestrzegania zapisów art. 38 ust.1 pkt 1 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o lecznictwie uzdrowiskowym, uzdrowiskach i obszarach ochrony uzdrowiskowej oraz gminach uzdrowiskowych (Dz. U. Nr 167, poz. 1399 ze zm.) oraz statutu uzdrowiska R. Minister Zdrowia po ponownym rozpatrzeniu sprawy stwierdził, iż nie występują okoliczności, które uzasadniałyby zmianę zajętego stanowiska w sprawie i postanowieniem z dnia [...] lutego 2009 r. utrzymał w mocy postanowienie z dnia [...] stycznia 2009 r. Po rozpoznaniu skargi Z. N. wyrokiem z dnia 4 września 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił postanowienie Ministra Zdrowia z dnia [...] lutego 2009 r. oraz je poprzedzające je postanowienie z dnia [...] stycznia 2009 r. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, iż skoro w sprawie o wydanie decyzji o warunkach zabudowy występował obowiązek zawieszenia postępowania administracyjnego do czasu uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zatem, również powinny zostać zawieszone postępowania uzgodnieniowe pozostające w związku z postępowaniem głównym. Powyższy wyrok jest prawomocny od dnia 21 listopada 2009 r. Dnia [...] czerwca 2010 r. Z. N. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Ministra Zdrowia w przedmiocie wydania rozstrzygnięcia w postępowaniu uzgodnieniowym w postaci zawieszenia postępowania. W uzasadnieniu skargi wskazano, iż Minister nie załatwił sprawy w ustawowym terminie o którym mowa w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000, Nr 98, poz. 1071 tj. ze zm.), zwanej dalej "kpa". W odpowiedzi na skargę Minister Zdrowia wniósł o jej oddalenie wskazując, że sygn. akt IV SAB/Wa 124/10 postanowieniem z dnia [...] stycznia 2010 r. nr [...] zawiesił postępowanie w sprawie uzgodnienia decyzji o warunkach zabudowy, o czym powiadomił skarżącą, zatem nie pozostaje w bezczynności. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Z bezczynnością organu mamy do czynienia wtedy, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podejmuje żadnych czynności w sprawie lub, pomimo prowadzenia postępowania w sprawie, nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia, innego aktu albo nie podjął stosownej czynności. Dla oceny zasadności skargi na bezczynność nie ma znaczenia okoliczność, z jakich powodów organ nie wydał żadnego rozstrzygnięcia lub nie podjął czynności. Ponadto należy wskazać, że w sprawach ze skarg na bezczynność organów administracji sąd orzeka, biorąc za podstawę stan prawny i faktyczny sprawy w czasie orzekania, a właściwie w chwili zamknięcia rozprawy (J.P. Tamo, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2004, s. 196). Orzekając w sprawie dotyczącej skargi na bezczynność organu, sąd nie przeprowadza kontroli określonego aktu lub czynności danego organu, lecz biorąc za podstawę stan faktyczny i prawny danej sprawy rozstrzyga, czy istotnie organ pozostaje w bezczynności (vide wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 stycznia 2009 r., II OSK 812/08, LEX Nr 478295). Wskazać należy, że z art. 149 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej jako "ppsa" wynika a contrario, iż wydanie przez organ decyzji lub innego aktu wyłącza możliwość uwzględnienia skargi nawet wówczas, gdy ta decyzja lub akt podjęte zostały z naruszeniem terminu przewidzianego do ich wydania. Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, iż w chwili wnoszenia skargi na bezczynność ([...] czerwca 2010 r.) Minister Zdrowia nie pozostawał w bezczynności, gdyż postanowieniem z dnia [...] stycznia 2010 r. zawiesił postępowanie w sprawie uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla przedmiotowej inwestycji w R., a więc rozstrzygnął zgodnie z żądaniem Skarżącej. Skutkiem czego skarga jako niezasadna winna zostać oddalona. Jednakże wskazać należy, iż w wyniku oczywistego błędu Sąd pominął sygn. akt IV SAB/Wa 124/10 wniosek Skarżącej w przedmiocie cofnięcia skargi (k. [...]), którego rozpoznanie prowadziłoby na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 ppsa do umorzenia postępowania i zwrotu uiszczonego wpisu sądowego (art. 232 § 1 ppsa). Zaznaczyć należy, że przepisy ppsa nie przewidują możliwości skorygowania tego rodzaju błędu przez sąd administracyjny pierwszej instancji. Wprawdzie art. 156 § 1 ppsa przewiduje, iż Sąd z urzędu może sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki, niemniej powyższe ma zastosowanie wyłącznie do niedokładności, błędów, czy omyłek o mniejszej wadze. Tego rodzaju błędem nie jest błąd co do zasadniczej części wyroku, tj. co do rozstrzygnięcia, zwłaszcza, gdy w niniejszej sprawie zamiast wyroku oddalającego skargę winno zostać wydane postanowienie umarzające postępowanie w sprawie. Podsumowując powyższe, pomimo rozbieżności pomiędzy niekorzystną dla skarżącego sentencją, a uzasadnieniem wskazującym zasadność umorzenia postępowania w niniejszej sprawie, pierwszeństwo, z punktu widzenia formalnych skutków wyroku, należy przyznać wadliwej sentencji. Skutkiem niniejszego wyroku jest zatem oddalenie skargi, którą to okoliczność Skarżąca winna wziąć pod rozwagę przy ocenie celowości wniesienia skargi kasacyjnej do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Jednocześnie wskazać należy, iż podnoszone przez Skarżącą wątpliwości dotyczące prawidłowości doręczenia jej postanowienia z dnia [...] stycznia 2010 r. nie mogły zostać wyjaśnione w toku niniejszego postępowania, gdyż kwestii tych nie obejmuje zakres kognicji sądu w sprawie ze skargi na bezczynności organu w przedmiocie wydania rozstrzygnięcia. Z przytoczonych wyżej przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ppsa orzekł jak w sentencji wyroku.