IV SAB/Wa 125/07

PostanowienieWSA w Warszawie2007-09-24

Skład orzekający: Sędzia WSA Jarosław Stopczyński

Analiza orzeczenia

Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.

Zagadnienie prawne
Czy bezczynność Komendanta Głównego Policji w przedmiocie odmowy umożliwienia spotkania z nim osobiście podlega kontroli sądu administracyjnego w trybie skargi na bezczynność?
Ratio decidendi
Skarga na bezczynność organu w przedmiocie odmowy umożliwienia osobistego spotkania z Komendantem Głównym Policji nie podlega kontroli sądu administracyjnego, ponieważ nie mieści się w zamkniętym katalogu aktów, czynności i bezczynności, na które przysługuje skarga do sądu administracyjnego, określonym w art. 3 § 2 P.p.s.a. Brak przepisów nakazujących osobiste przyjmowanie interesantów przez Komendanta Głównego Policji wyklucza możliwość zakwalifikowania braku odpowiedzi na takie żądanie jako bezczynności organu podlegającej kognicji sądów administracyjnych.
Stan faktyczny
J. T. wniosła skargę na bezczynność Komendanta Głównego Policji, zarzucając mu brak odpowiedzi na prośbę o umożliwienie spotkania przez 53 dni. Skarga została przekazana z Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie ze względu na właściwość miejscową.
Rozstrzygnięcie
Odrzucono skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a.

Pełny tekst orzeczenia

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jarosław Stopczyński po rozpoznaniu w dniu 24 września 2007 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. T. na bezczynność Komendanta Głównego Policji w przedmiocie odmowy umożliwienia spotkania postanawia odrzucić skargę Pismem nadanym dnia 27 marca 2007 r. J. T. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na bezczynność Komendanta Głównego Policji. W uzasadnieniu skarżąca podniosła, że wielokrotnie prosiła o możliwość spotkania z Komendantem Głównym Policji, a jej prośba pozostaje bez odpowiedzi przez 53 dni. Postanowieniem z dnia 8 maja 2007 r. Sąd, zgodnie z właściwością miejscową przekazał sprawę do rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a", gdyż wniesiona sprawa nie należy do właściwości sądów administracyjnych. Zgodnie z art. 3 § 1 P.p.s.a Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, zaś § 2 P.p.s.a stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne, 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty, 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej, 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej, 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego, 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4. Biorąc pod uwagę treść powyższego przepisu należy stwierdzić, że sądy administracyjne orzekają w sprawach skarg na bezczynność organów w takich przypadkach, które mogą zakończyć się wydaniem decyzji administracyjnych, postanowień wydanych w postępowaniu administracyjnym na które służy zażalenie albo które kończą postępowanie lub rozstrzygają je co do istoty, postanowień wydanych w postępowaniu egzekucyjnym na które służy zażalenie, czy też wydaniem innych aktów lub dokonaniem czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Należy mieć na uwadze, że w obowiązującym systemie prawnym nie ma przepisów, które nakazywałyby Komendantowi Głównemu Policji osobiste przyjmowanie interesantów. Z tego wynika, że brak odpowiedzi na żądanie wnioskodawcy osobistego spotkania z Komendantem Głównym Policji nie może zostać zakwalifikowane jako bezczynność organu i rozpatrywane przez sądy administracyjne, bowiem nie mieści się w zamkniętym katalogu aktów, czynności i bezczynności, na które przysługuje skarga do sądu administracyjnego. W związku z tym Sąd nie ma możliwości zobowiązania Komendanta do takiej czynności. Na marginesie jedynie należy wspomnieć, że w Komendzie Głównej Policji interesanci w sprawach skarg i wniosków przyjmowani są przez oficerów działających z upoważnienia i w imieniu Komendanta Głównego Policji. Biorąc pod uwagę powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 powołanej na wstępie ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.

Źródło: Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl), pozyskano 29.07.2026. · Źródło