IV SAB/Wa 126/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący - sędzia WSA Łukasz Krzycki po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 22 kwietnia 2015 r. wniosku J. M. i A. M. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi J. M. i A. M. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wójta Gminy D. w przedmiocie wydania decyzji w sprawie usunięcia drzew bez wymaganego zezwolenia postanawia: odmówić przyznania prawa pomocy. J. M. i A. M. wnieśli do Sądu skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wójta Gminy D. w przedmiocie wydania decyzji w sprawie usunięcia drzew bez wymaganego zezwolenia z działki ew. nr [...] położonej w C. Skarżący wnieśli o przyznanie im prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do art. 247 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.", prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. Oczywista bezzasadność skargi zachodzi, gdy przepisy prawa jasno i jednoznacznie, bez konieczności dokonywania głębszej analizy prawnej, wykluczają możliwość uznania żądania skarżącego. Zgodnie z art. 52 § 1 P.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły skarżącemu w postępowaniu przed organami właściwymi w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Stosownie natomiast do art. 52 § 2 P.p.s.a., przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy przewidziany w ustawie. Regulacje te oznaczają, że jeżeli stronie służą środki odwoławcze w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, to nieskorzystanie z tych środków powoduje niedopuszczalność skargi, jako przedwcześnie wniesionej. W sprawie przewlekłego prowadzenia postępowania Skarżącym przysługiwał środek zaskarżenia w postaci zażalenia, o jakim mowa w art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.), zwanej dalej "K.p.a.". Przepis ten stanowi, że na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 K.p.a., przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 K.p.a. lub na przewlekle prowadzenie postępowania, stronie służy zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu - wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Skarżący powinni więc, jeszcze przed wniesieniem skargi do Sądu na przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ administracji w przedmiocie wydania decyzji, wyczerpać tryb przewidziany w art. 37 § 1 K.p.a., czyli wnieść zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia na niezałatwienie sprawy w terminie, a ewentualnie potem wnieść skargę do Sądu na przewlekłe prowadzenie postępowania. Z akt sprawy nie wynika, aby Skarżący z zażaleniem do organu administracji publicznej wyższego stopnia wystąpili, co przyznali na wezwanie Sądu w piśmie z 15 grudnia 2014 r. (k. 40). Skoro Skarżący przed wniesieniem skargi do Sądu nie wyczerpali trybu przewidzianego w art. 37 § 1 K.p.a., to ich skarga jest niedopuszczalna. Oznacza to, że jest ona oczywiście bezzasadna, a w tej sytuacji prawo pomocy nie przysługuje (art. 247 P.p.s.a.). Mając na względzie powyższe, na podstawie art. 254 § 1 i art. 247 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.