IV SAB/Wa 129/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Sędzia WSA - Aneta Dąbrowska po rozpoznaniu w dniu 7 października 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E. K. na bezczynność Ministra Infrastruktury w przedmiocie rozpoznania wniosku postanawia: odrzucić skargę Skarżąca E. K. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Ministra Infrastruktury w przedmiocie rozpoznania wniosku skarżącej o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2008 r. o ustaleniu lokalizacji drogi. Skarżąca podniosła, iż pomimo, że złożyła ww wniosek w dniu 29 marca 2010r. to organ do dnia wniesienia skargi nie rozstrzygnął sprawy, naruszając tym samym terminy wynikające z art. 35 K.p.a. Okoliczność ta jednoznacznie wskazuje, że Minister pozostaje w bezczynności. W odpowiedzi na skargę Minister Infrastruktury wniósł o umorzenie postępowania sądowego na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - dalej w skrócie: P.p.s.a., wskazując, iż wydał już żądane rozstrzygnięcie w sprawie, a mianowicie decyzję z dnia [...] sierpnia 2011 r., którą odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z [...] grudnia 2008 r. W związku z tym ustał, zdaniem organu, stan bezczynności w załatwieniu niniejszej sprawy. W piśmie z 3 października 2011 r. - stanowiącym odpowiedź skarżącej na wezwanie Sądu – E. K. oświadczyła, że treść art. 37 § 1 K.p.a. nie wskazuje aby zażalenie na niezałatwienie sprawy przez organ w terminie określonym w art. 35 K.p.a., było obligatoryjne. Jednocześnie powołany przepis nie nakłada na stronę obowiązku wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa. Sąd zważył, co następuje: Zgodnie z art. 52 § 1 P.p.s.a. skargę do sądu administracyjnego można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia w administracyjnym toku instancji, w sprawie o bezczynność organu, należy rozumieć wyczerpanie trybu przewidzianego w art. 37 § 1 K.p.a. Zgodnie z aktualnym brzmieniem powołanego przepisu, na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35, w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 K.p.a. lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu - wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Oznacza to, że w każdym przypadku przed wniesieniem skargi do sądu administracyjnego na bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania konieczne jest uprzednie złożenie zażalenia lub wezwania do usunięcia naruszenia prawa, o których mowa w art. 37 § 1 K.p.a. Rację ma skarżąca o tyle, że art. 37 § 1 K.p.a. nie nakazuje stronie złożenia zażalenia czy wezwania do usunięcia naruszenia prawa, w przypadku, gdy organ nie załatwia sprawy w terminie. Jest to w istocie wola strony czy skorzysta z przysługującego jej uprawnienia czy też nie. Jednakże w sytuacji, gdy strona chce złożyć skargę do sądu administracyjnego na bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania, winna w pierwszej kolejności wykorzystać środki zaskarżenia w postępowaniu przed organem (art. 52 § 1 P.p.s.a.). W przeciwnym razie skargę należy uznać za niedopuszczalną tj. złożoną bez wyczerpania trybu z art. 37 § 1 K.p.a. Jak wynika z akt sprawy, a także z wyjaśnień E. K., skarżąca nie wyczerpała wskazanego w powyższym przepisie trybu, albowiem wniosła skargę na bezczynność organu do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie bez wyczerpania przysługującego jej środka zaskarżenia tj. wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Powyższe czyni niedopuszczalną skargę do sądu administracyjnego wobec czego podlega ona odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy P.p.s.a. Wyjaśnić jednocześnie należy organowi, iż Sąd nie mógł umorzyć postępowania sądowego wobec wydania decyzji z [...] sierpnia 2011 r., gdyż umorzenie postępowania sądowego na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a. może mieć miejsce tylko wówczas, gdy skarga wszczęła postępowanie sądowoadministracyjne tj. została wniesiona skutecznie - jest dopuszczalna i nie zawiera braków uniemożliwiających nadanie jej dalszego biegu (por. np. postanowienie Naczelnego sądu Administracyjnego z dnia 3 stycznia 2008 r. sygn. akt I OSK 1829/07 per analogiam).