IV SAB/Wa 13/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Paweł Groński po rozpoznaniu w dniu 26 lutego 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. W. i T. W. na przewlekłość postępowania Ministra Infrastruktury i Rozwoju – poprzednika prawnego Ministra Infrastruktury i Budownictwa w przedmiocie rozpatrzenia zażalenia na przewlekłe prowadzenie postępowania postanawia: 1. odrzucić skargę, 2. zwrócić skarżącym A. W. i T. W. solidarnie ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie kwotę 100 zł. (słownie sto złotych) uiszczoną tytułem wpisu od skargi. A. W. i T. W. w piśmie z dnia 3 grudnia 2015 r. wnieśli za pośrednictwem Ministra Infrastruktury i Rozwoju – poprzednika prawnego Ministra Infrastruktury i Budownictwa skargę na przewlekłość postępowania tego organu w rozpoznaniu ich zażalenia z dnia 15 października 2015 r. złożonego w trybie art. 37 § 1 k.p.a. Z okoliczności faktycznych sprawy wynika, że skarżący w wymienionym zażaleniu domagali się od organu odwoławczego zobowiązania organu I instancji (Wojewody [...]) do wydania decyzji o ustaleniu skarżącym odszkodowania za przejętą nieruchomość i wszczęcia stosownego postępowania dyscyplinarnego wobec pracowników odpowiedzialnych za niezałatwienie sprawy w terminie. Organ odwoławczy nie rozpoznał tego zażalenia, natomiast Wojewoda [...] decyzją z [...] października 2015 r. (nr [...]) ustalił m.in. na rzecz skarżących odszkodowanie z tytułu nabycia z mocy prawa na własność Skarbu Państwa działki nr [...] o pow. 0,0529 ha z obrębu O. W piśmie z dnia 27 listopada 2015 r. skarżący na podstawie art. 37 §1 k.p.a. wezwali Ministra Infrastruktury i Rozwoju do usunięcia naruszenia prawa polecającego na przewlekłości postępowania w rozpatrzeniu zażalenia z 15 października 2015 r. W dniu 3 grudnia 2015 r. wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na przewlekłość postępowania tego organu w tej sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu, ponieważ kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), dalej jako p.p.s.a. lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. Powołane przepisy dopuszczają skargę na przewlekłość organu w wydaniu decyzji, postanowienia wydanego w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończącego postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; postanowienia wydanego w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie (z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu) lub przewlekłość w wydaniu innych niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej wynikające z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 ze zm.). Z przepisu art. 3 § 2 pkt 9 p.p.s.a wynika ponadto, że sąd administracyjny kontroluje bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Jak wynika z treści skargi skarżący zarzucają Ministrowi przewlekłość w rozparzeniu zażalenia na przewlekłość postępowania organu I instancji w wydaniu decyzji o ustaleniu na ich rzecz odszkodowania za nieruchomość, złożonego w trybie art. 37 § 1 k.p.a. Zgodnie z art. 37 § 1 k.p.a. na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35, w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu - wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Organ wymieniony w § 1, uznając zażalenie za uzasadnione, wyznacza dodatkowy termin załatwienia sprawy oraz zarządza wyjaśnienie przyczyn i ustalenie osób winnych niezałatwienia sprawy w terminie, a w razie potrzeby także podjęcie środków zapobiegających naruszaniu terminów załatwiania spraw w przyszłości. Organ stwierdza jednocześnie, czy niezałatwienie sprawy w terminie miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 2). Złożenie przez stronę środka zaskarżenia określonego w tym przepisie jest warunkiem koniecznym wniesienia skargi do sądu administracyjnego stosownie do art. 52 § 1 i § 2 p.p.s.a. Innymi słowy - wniesienie zażalenia na bezczynność (wezwania do usunięcia naruszenia prawa) powoduje jedynie powstanie uprawnienia do wniesienia skargi do sądu administracyjnego na bezczynność (przewlekłość postępowania) organu administracji i nie może być traktowane jako odrębne (samodzielne) postępowanie. Wniesienie takiego zażalenia powoduje jedynie powstanie uprawnienia do wniesienia skargi, niezależnie od tego czy organ to wezwanie rozpoznał, czy też nie. Trzeba dodać, że rozpoznanie przez organ zażalenia złożonego na podstawie art. 37 § 1 k.p.a. nie kończy postępowania i nie rozstrzyga sprawy co do istoty, nie przysługuje od niego żaden środek zaskarżenia. Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że skarga A. W. i T. W. na przewlekłość organu odwoławczego w rozpatrzeniu zażalenia na niezałatwienie przez organ I instancji sprawy w terminie złożonego w trybie art. 37 § 1 k.p.a. jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. O zwrocie wpisu od skargi postanowiono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.